دسته: داروها

عوارض اسپری تاخیری کاهش لذت جنسی در مردان و زنان است، چون بی حسی باعث کم شدن تحریک طبیعی می شود. تا حالا فکر کرده‌اید که آیا اسپری تاخیری واقعاً ارزش این همه سر و صدا را دارد؟ همه ما داستان‌هایی شنیده‌ایم، مردهایی که می‌خواهند مدت بیشتری در رختخواب بمانند و برای تحقق این امر به این اسپری‌های جادویی روی می‌آورند.

اسپری تاخیری چیست؟

برای کسانی که با این موضوع آشنا نیستند، اسپری‌های تاخیری معمولاً برای کاهش حساسیت در طول رابطه جنسی طراحی شده‌اند و به مردان اجازه می‌دهند مدت بیشتری دوام بیاورند. آنها معمولاً حاوی یک بی‌حس‌کننده ملایم مانند لیدوکائین یا بنزوکائین هستند که پوست آلت تناسلی شما را بی‌حس می‌کند. آسان به نظر می‌رسد، درست است؟ خب، چیزی بیش از این وجود دارد.

جنبه نه چندان جذاب اسپری تاخیری

اگرچه ممکن است به نظر برسد که این اسپری راه حل مناسبی برای اضطراب عملکرد یا انزال زودرس است، اما عوارض جانبی خاص خود را دارد. در اینجا چیزی است که ممکن است تجربه کنید:

بی‌حسی فراتر از راحتی

اسپری تاخیری با بی‌حس کردن پوست شما عمل می‌کند، اما گاهی اوقات می‌تواند بیش از آنچه انتظار دارید بی‌حس شود. اگر بیش از حد استفاده شود، یا اگر به اندازه کافی برای جذب آن صبر نکنید، ممکن است در طول رابطه جنسی احساس کمی یا هیچ چیزی نداشته باشید. مطمئناً، بیشتر دوام خواهید آورد، اما به قیمت از دست دادن مقداری از آن لذت طبیعی.

انتقال به شریک زندگی‌تان

هیچ کس نمی‌خواهد شریک زندگی خود را به طور تصادفی بی‌حس کند! اما این اتفاق می‌افتد. اگر اسپری به طور کامل جذب نشود یا اگر فراموش کنید که قبل از نزدیکی آن را به درستی بشویید، شریک زندگی شما نیز می‌تواند احساس کمتری داشته باشد. این دقیقاً همان تجربه پیوندی نیست که اکثر زوج‌ها به دنبال آن هستند.

واکنش‌های آلرژیک

مانند هر محصول موضعی، اسپری تاخیری می‌تواند در برخی افراد واکنش‌های آلرژیک ایجاد کند. علائم ممکن است شامل خارش، قرمزی یا سوزش در ناحیه مورد استفاده باشد. تصور کنید که در اتاق خواب سعی می‌کنید در حالی که با بثورات پوستی دست و پنجه نرم می‌کنید، خنک بمانید – در مورد یک قاتل خلق و خو صحبت کنید.

کاهش اثربخشی در طول زمان

بدن شما می‌تواند به مواد تشکیل دهنده اسپری عادت کند، به این معنی که هر چه بیشتر از آن استفاده کنید، ممکن است اثر آن کمتر شود. وابستگی طولانی مدت می‌تواند منجر به نیاز به محصول بیشتر برای دستیابی به همان نتیجه شود، که همچنین می‌تواند احتمال بروز عوارض جانبی را افزایش دهد.

اختلال نعوظ (ED)

در برخی موارد، استفاده بیش از حد از اسپری تاخیری می‌تواند در توانایی شما در نعوظ یا حفظ آن اختلال ایجاد کند. بی‌حسی بیش از حد می‌تواند منجر به تأخیر یا کاهش نعوظ شود، که برخلاف هدف اکثر افراد است.

نحوه استفاده ایمن و پیشگیری از عوارض اسپری تاخیری

اگر هنوز در مورد امتحان کردن اسپری تاخیری کنجکاو هستید، در اینجا نحوه به حداقل رساندن خطرات آورده شده است:

• با مقدار کم شروع کنید: از مقدار توصیه شده استفاده کنید و بیش از حد استفاده نکنید. اسپری بیشتر به معنای نتایج بهتر نیست.
• زمان‌بندی مهم است: حداقل 10 دقیقه پس از استفاده از اسپری قبل از رابطه جنسی صبر کنید و مطمئن شوید که کاملاً جذب شده است.
• آن را بشویید: برای جلوگیری از بی‌حس شدن شریک زندگی خود، قبل از نزدیکی، مطمئن شوید که هرگونه محصول اضافی را شسته‌اید.
• ابتدا آزمایش کنید: قبل از اینکه به عمق اسپری بروید، مقدار کمی روی پوست خود بمالید تا ببینید آیا به مواد تشکیل دهنده آن حساسیت یا آلرژی دارید یا خیر.

نکات پایانی

اسپری تاخیری می‌تواند یک راه حل سریع برای مدت طولانی‌تر در رختخواب باشد، اما بدون عوارض جانبی هم نیست. چه کاهش حس، واکنش‌های آلرژیک بالقوه یا مشکلات مربوط به تجربه شریک زندگی‌تان باشد، مهم است که قبل از شروع، جوانب مثبت و منفی را بسنجید. به یاد داشته باشید، ارتباط با شریک زندگی‌تان و بررسی روش‌های دیگر برای مدیریت نگرانی‌های مربوط به عملکرد، ممکن است مسیر بهتری باشد!

قرص خواب آور، داروهای تجویزی حاوی آرام‌بخش هستند که برای درمان بی‌خوابی، خواب ناآرام یا مشکل در به خواب رفتن تجویز می‌شوند. امروزه انواع مختلفی از قرص‌های خواب‌آور در دسترس هستند که هر کدام ساختار شیمیایی و اثر دارویی منحصر به فردی دارند. استفاده کوتاه‌ مدت از قرص‌های خواب‌آور برای کمک به خواب قابل قبول است، اما نباید به طور مداوم و برای مدت طولانی استفاده شوند تا از عوارض جانبی استفاده طولانی‌مدت که ممکن است در درازمدت بر سلامتی تأثیر منفی بگذارد، جلوگیری شود. با به خواب رفتن طبیعی به جای استفاده از قرص‌های خواب‌آور، سلامت خود را بازیابید، هوشیار باشید و برای رویارویی با چالش‌های یک روز جدید آماده باشید.

قرص خواب آور چیست؟

قرص خواب آور دارویی است که می‌تواند به شما در به خواب رفتن و تسکین استرس و اضطراب کمک کند. قرص‌های خواب به افرادی که اختلالات خواب، بی‌خوابی یا افرادی که در نیمه‌شب از خواب بیدار می‌شوند و نمی‌توانند دوباره به خواب عمیق بروند، کمک می‌کند. بنابراین، آنها برای کمک به خواب بهتر به قرص‌های خواب‌آور متوسل می‌شوند.

انواع قرص خواب آور تجویزی

انواع مختلفی از قرص‌های خواب‌آور وجود دارد، از جمله موارد زیر:

بنزودیازپین‌ها (BZD)

دسته‌ای قدرتمند از قرص‌های خواب‌آور هستند که به شما کمک می‌کنند به خواب بروید، اضطراب را تسکین دهید و یادگیری و حافظه خود را بهبود بخشید. این داروها سطح انتقال‌دهنده‌های عصبی GABA مغز را افزایش می‌دهند که باعث خواب‌آلودگی می‌شوند و به افراد اجازه می‌دهند بهتر بخوابند، عضلات را شل کنند، اضطراب را تسکین دهند و همچنین می‌توانند صرع را درمان کنند. این دسته از داروها شامل آلپرازولام، کلونازپام، دیازپام و لورازپام هستند که به اشکال کوتاه‌اثر و طولانی‌اثر موجودند. پزشک هنگام تجویز داروی خواب‌آور، شدت علائم، بیماری‌های همراه، سن و بیماری‌های مادرزادی را در نظر می‌گیرد که ممکن است باعث سرگیجه، خستگی، تحریک‌پذیری و عوارض جانبی طولانی‌مدت مانند افسردگی، به‌ویژه در بیماران مبتلا به بیماری کبد و کلیه شود.

داروهای غیر بنزودیازپینی

داروهای غیر بنزودیازپینی (Non-BZD) یا Z، قرص‌های خواب‌آور سریع‌الاثری هستند که 30 دقیقه پس از مصرف اثر می‌کنند و تا 8 ساعت اثرشان باقی می‌ماند. آنها باعث خواب‌آلودگی، کاهش اضطراب و ایجاد خواب راحت می‌شوند، بدون اینکه شما را در صبح دچار گیجی یا سبکی سر کنند. داروهای غیر BZD به دلیل عوارض جانبی کم، احتمال کم تحمل دارویی و اعتیاد، اغلب توسط پزشکان تجویز می‌شوند. این دسته از داروها شامل زولپیدم، آمبین و زوپیکلون است.

داروی ملاتونین

این دارو یک داروی مصنوعی است که همان هورمون را در مغز تقلید می‌کند. غده پینه‌آل ملاتونین را برای کمک به تحریک شروع خواب ترشح می‌کند و مسئول چرخه خواب است. این دارو در شب یا در شرایط کم‌نور ترشح می‌شود تا به آرامش بدن و کمک به خوابیدن افراد کمک کند. از آنجا که ترشح ملاتونین با افزایش سن کاهش می‌یابد، پزشکان اغلب ترجیح می‌دهند این دسته از داروها را برای کسانی که در به خواب رفتن مشکل دارند، کسانی که تا دیروقت یا شیفتی کار می‌کنند و سالمندانی که با بی‌خوابی دست و پنجه نرم می‌کنند، تجویز کنند.

داروهای ضد افسردگی

داروهای ضد افسردگی گروهی از داروها هستند که می‌توانند افسردگی، استرس و اضطراب را درمان کنند. پزشکان علاوه بر افسردگی، از داروهای ضد افسردگی برای درمان میگرن و سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS) نیز استفاده می‌کنند. این داروها بر روی انتقال‌دهنده‌های عصبی در سیستم عصبی مرکزی تأثیر می‌گذارند تا باعث خواب‌آلودگی، کاهش اضطراب و ایجاد آرامش شوند. دوز مصرفی معمولاً از 10 تا 25 یا 50 میلی‌گرم متغیر است و به اشکال مختلف از جمله قرص و مایعات موجود است. عوارض جانبی احتمالی شامل یبوست، مشکل در ادرار کردن، خشکی دهان یا گلو، کاهش میل جنسی و افزایش وزن احتمالی است. پزشکان به دلیل خطر عوارض جانبی شدید، این داروها را برای کودکان یا نوجوانان تجویز نمی‌کنند.

عوارض جانبی قرص خواب آور

عوارض جانبی قرص‌های خواب‌آور زمانی آشکار می‌شوند که مصرف‌کنندگان به آنها وابستگی پیدا می‌کنند و بدون آنها نمی‌توانند بخوابند. قطع ناگهانی یا “ترک ناگهانی” ممکن است باعث علائم ترک و بدتر شدن بی‌خوابی (بی‌خوابی برگشتی) شود. استفاده از قرص‌های خواب‌آور می‌تواند عوارض جانبی کوتاه‌مدت و بلندمدت داشته باشد، به شرح زیر:

عوارض جانبی کوتاه‌مدت شامل موارد زیر است:

خستگی و خواب‌آلودگی
سردرد
بی‌حالی
گیجی
اسهال یا یبوست
خشکی دهان
ضعف عضلانی
کندی تصمیم‌گیری، کندی پردازش مغز
سوءهاضمه، گاز معده، قولنج یا نفخ

عوارض جانبی بلندمدت شامل موارد زیر است:

استفاده طولانی‌مدت از قرص‌های خواب‌آور بر عملکرد مغز تأثیر می‌گذارد، ساختار خواب را تغییر می‌دهد و منجر به وابستگی به قرص خواب‌آور، تحمل دارو و سایر عوارض جانبی از جمله موارد زیر می‌شود:

خطر زوال عقل، به ویژه در میان سالمندان
حافظه ضعیف، دژنراسیون مغز، بیماری آلزایمر
ممکن است منجر به افسردگی شود.
اختلال عملکرد جنسی
خطر سقوط تصادفی
اختلال تنفسی در خواب که می‌تواند منجر به مرگ شود.

چگونه مصرف قرص خواب آور را متوقف کنم؟

کسانی که می‌خواهند مصرف قرص‌ خواب‌ آور را متوقف کنند، باید برای مقابله با هرگونه عوارض جانبی ناشی از آن آماده باشند. علاوه بر ایجاد تغییرات رفتاری زیر، به تدریج دوز قرص‌های خواب‌آور را کاهش دهید تا بدن بتواند سازگار شود و دچار درد و رنج نشود:

دستورالعمل بهداشت خواب

می‌توانید با بیدار شدن و خوابیدن در زمان‌های تقریباً یکسان روزانه، عادات خواب سالمی ایجاد کنید. این به افزایش کیفیت خواب و جلوگیری از بدتر شدن بی‌خوابی کمک می‌کند.

کنترل محرک

تمیز نگه داشتن اتاق خواب و عاری از عوامل حواس‌پرتی. چراغ اتاق و تلفن همراه خود را خاموش کنید تا از ایجاد اختلال در خواب توسط سر و صدا یا نور آبی جلوگیری شود. دمای اتاق را پایین نگه دارید تا به خواب خوب شما کمک کند.

محدود کردن خواب

محدود کردن میزان خواب. فشرده‌سازی خواب: کاهش مدت خواب برای درمان بی‌خوابی با بازگرداندن میل به خواب (میل به خواب).

آموزش آرامش شامل مدیتیشن، تمرینات تنفسی و شل کردن عضلات برای کمک به بدن و ذهن در تسکین اضطراب است.

اصلاح سبک زندگی شامل ورزش منظم برای ایجاد خستگی و میل به خواب؛ کاهش مصرف کافئین و قند، به ویژه در بعد از ظهر؛ اجتناب از خوردن غذا درست قبل از خواب؛ و نوشیدن آب کافی روزانه.

درمان شناختی رفتاری (CBT) شامل صحبت با یک روان‌درمانگر یا متخصص پزشکی است که تجربه برخورد با حالات عاطفی و فرآیندهای فکری منفی، یادگیری و تطبیق تکنیک‌های تفکر مثبت و به‌کارگیری راه‌حل‌های مؤثر در زندگی واقعی را دارد تا احساسات مثبتی در مورد خود ایجاد کند، به پتانسیل خود اعتماد داشته باشد و متوجه شود که ارزش‌هایی دارد.

ایجاد عادات خوب خواب می‌تواند خواب سالم را ارتقا دهد.

خواب برای سلامتی اساسی و ضروری است. مغز و بدن از این زمان برای تجدید قوا و تأثیرات مثبت بر خلق و خوی شما در روز بعد استفاده می‌کنند. با این حال، بسیاری از افراد در خواب مشکل دارند و برای درمان بی‌خوابی خود به قرص‌های خواب‌آور متوسل می‌شوند. با این حال، آیا این قرص‌های خواب واقعاً بی‌خطر هستند؟ بسیاری از مصرف‌کنندگان طولانی‌مدت قرص‌های خواب‌آور وابسته می‌شوند و بدون آنها نمی‌توانند بخوابند.

مصرف‌کنندگان قرص‌های خواب‌آور ممکن است متوجه نشوند که به قرص‌ها وابسته هستند تا زمانی که به طور ناگهانی مصرف آنها را قطع کنند و عوارض جانبی ایجاد کنند که از قطع ناگهانی بر زندگی روزمره آنها تأثیر می‌گذارد.

راه درمان

بهترین راه برای درمان بی‌خوابی، ایجاد عادات خوب بهداشت خواب، یادگیری خوابیدن به طور طبیعی، کاهش تدریجی مصرف قرص‌های خواب‌آور و پیروی از یک برنامه درمانی منظم با یک متخصص است. این موارد به شما امکان می‌دهد تا بهتر بخوابید، سلامت جسمی و روانی خود را بازیابید و دوباره زندگی با کیفیتی داشته باشید.

داروهای خواب‌آور اعتیاد دارند تا زمانی که سعی در ترک آن کنند و عوارض جانبی ناشی از قطع ناگهانی داروها را ایجاد کنند تا زمانی که تأثیر آن بر زندگی روزمره مشخص شود. بهترین راه برای درمان بی‌خوابی این است که یاد بگیرید چگونه به طور طبیعی به خواب بروید، به تدریج مصرف قرص‌های خواب‌آور را قطع کنید و یک برنامه درمانی منظم را با یک متخصص به صورت سیستماتیک و روشمند طی کنید. این به شما امکان می‌دهد سلامت جسمی و روانی خود را بازیابید و یک بار دیگر زندگی با کیفیتی داشته باشید.

فنازوپیریدین برای تسکین علائم ناشی از سوزش دستگاه ادراری مانند درد، سوزش و احساس نیاز به ادرار کردن فوری یا مکرر استفاده می‌شود. این دارو علت سوزش ادرار را درمان نمی‌کند، اما می‌تواند به تسکین علائم کمک کند تا زمانی که سایر درمان‌ها مؤثر واقع شوند. فنازوپیریدین یک رنگ است که به عنوان مسکن برای تسکین پوشش دستگاه ادراری عمل می‌کند.

فنازوپیریدین با نام‌های تجاری مختلف زیر موجود است: آزو استاندارد، پیریدیوم، پرودیوم، پیریدیات، باریدیوم، اوریکالم، اورودین و تسکین عفونت ادراری.

عفونت ادراری (UTI) چیست؟

عفونت دستگاه ادراری زمانی رخ می‌دهد که یک یا چند قسمت از سیستم ادراری (کلیه‌ها، حالب‌ها، مثانه یا مجرای ادرار) توسط یک عامل بیماری‌زا (اغلب باکتری‌ها) آلوده شوند. عفونت‌های دستگاه ادراری اغلب در زنان رخ می‌دهد؛ حدود ۵۰٪ از کل زنان در طول زندگی خود به عفونت ادراری مبتلا می‌شوند.

خیلی از عفونت‌های دستگاه ادراری جدی نیستند، اما اگر عفونت به کلیه‌ها برسد، می‌تواند منجر به بیماری‌های جدی و حتی مرگ شود.

علائم عفونت ادراری عفونت مثانه

عفونت مثانه شایع‌ترین نوع عفونت ادراری است. برخی افراد ممکن است علائم کمی داشته باشند یا هیچ علامتی نداشته باشند؛ با این حال، علائم معمول عفونت مثانه شامل سوزش ادرار (درد یا سوزش هنگام ادرار کردن)، درد پایین شکم و یا ادرار کدر یا با بوی بد یا غیرمعمول است.

علائم عفونت ادراری عفونت کلیه

برخی از عفونت‌های مثانه برطرف نمی‌شوند و با حرکت عوامل بیماری‌زا به سمت بالا (رتروگراد) حالب‌ها و رسیدن آنها به کلیه‌ها، بدتر می‌شوند.

علائم ممکن است شامل مواردی باشد که برای عفونت مثانه در اسلاید قبلی ذکر شده است، اما اغلب شامل علائم دیگری مانند درد در ناحیه کمر (درد پهلو در یک یا هر دو طرف)، تب، لرز و حالت تهوع و یا استفراغ نیز می‌شود.

چه کسی در معرض خطر عوارض عفونت ادراری است؟

عفونت مثانه یک اورژانس پزشکی نیست. افراد زیر در معرض خطر بیشتری برای عوارض عفونت ادراری مانند گسترش عفونت به کلیه‌ها یا سایر نقاط بدن هستند:

• زنان باردار
• افراد مبتلا به دیابت
• مبتلا به مشکلات کلیوی مانند سنگ کلیه یا انسداد
• افراد مسن
• بیماران دارای نقص ایمنی
• مردان مبتلا به بزرگی پروستات
• افرادی که احتباس ادرار و یا کاتتر ادراری دارند.

مقدار مصرف فنازوپیریدین

مقادیر مصرف فنازوپیریدین
اشکال و قدرت مصرف بزرگسالان و کودکان

قرص‌ها

۹۵ میلی‌گرم
۹۷.۲ میلی‌گرم
۱۰۰ میلی‌گرم
۲۰۰ میلی‌گرم

ملاحظات مصرف، باید به شرح زیر تجویز شود:

سوزش ادرار، سوزش مخاط دستگاه ادراری تحتانی

۱۰۰-۲۰۰ میلی‌گرم خوراکی بعد از غذا، سه بار در روز
۶-۱۲ سال: ۱۲ میلی‌گرم/کیلوگرم در روز خوراکی بعد از غذا، هر ۸ ساعت تقسیم شده
بالای ۱۲ سال: ۱۰۰-۲۰۰ میلی‌گرم خوراکی بعد از غذا، سه بار در روز

ملاحظات مصرف

در صورت استفاده همزمان با آنتی‌بیوتیک‌ها برای عفونت دستگاه ادراری (UTI)، بیش از ۲ روز مصرف نشود
به دلیل کاهش عملکرد کلیه، مصرف در سالمندان را محدود کنید.

نحوه مصرف

برای به حداقل رساندن عوارض جانبی گوارشی (GI)، بعد از غذا وعده‌های غذایی مصرف شود.

عوارض جانبی مرتبط با مصرف فنازوپیریدین

• سردرد
• احساس چرخش (سرگیجه)
• بثورات پوستی
• خارش پوست
• درد یا ناراحتی معده یا شکم
• متهموگلوبینمی
• کم خونی همولیتیک
• رنگ پوست
• نارسایی حاد کلیوی گذرا (ARF)
• سنگ کلیه
• لکه دار شدن لنزهای تماسی
• سمیت کبدی، کلیوی
• سرگیجه

عوارض جانبی جدی فنازوپیریدین عبارتند از:

• پوست رنگ پریده
• تب
• گیجی
• ضعف
• یرقان (زرد شدن پوست یا چشم ها)
• ادرار کمتر از حد معمول یا قطع کامل ادرار
• خواب آلودگی
• تغییرات خلقی
• افزایش تشنگی
• کاهش اشتها
• حالت تهوع
• استفراغ
• تورم
• افزایش وزن
• تنگی نفس
• رنگ آبی یا بنفش در پوست

این لیست کاملی از عوارض جانبی نیست و سایر عوارض جانبی جدی نیز ممکن است رخ دهد. برای کسب اطلاعات و مشاوره پزشکی در مورد عوارض جانبی به پزشک مراجعه کنید.

تداخلات دارویی

اگر پزشک شما مصرف این دارو را برای بیماری‌تان تجویز کرده است، ممکن است پزشک یا داروساز شما از هرگونه تداخل دارویی یا عوارض جانبی احتمالی آگاه باشد و شما را از نظر آنها تحت نظر داشته باشد.

فنازوپیریدین هیچ تداخل شدید شناخته شده‌ای با سایر داروها ندارد.

فنازوپیریدین هیچ تداخل جدی شناخته شده‌ای با سایر داروها ندارد.

تداخلات متوسط ​​فنازوپیریدین عبارتند از:

پریلوکائین
فنازوپیریدین هیچ تداخل خفیف شناخته شده‌ای با سایر داروها ندارد.

این سند شامل تمام تداخلات احتمالی نیست. قبل از استفاده از این محصول، پزشک یا داروساز خود را در مورد تمام محصولاتی که استفاده می‌کنید مطلع کنید.

لیستی از تمام داروهای خود را همراه داشته باشید و لیست را با پزشک و داروساز خود به اشتراک بگذارید. در صورت داشتن هرگونه سوال یا نگرانی در مورد سلامتی، با پزشک خود مشورت کنید.

فراموش کردن یک دوز

اگر یک دوز را فراموش کردید، در اسرع وقت آن را مصرف کنید. اگر تقریباً زمان دوز بعدی شما فرا رسیده است، فقط آن دوز را مصرف کنید. دوزهای دو برابر یا اضافی مصرف نکنید.

هشدار فنازوپیریدین

این دارو حاوی فنازوپیریدین است. در صورت حساسیت به فنازوپیریدین یا هر یک از ترکیبات موجود در این دارو، از مصرف آزو استاندارد، پیریدیوم، پودیوم، پیریدیات، باریدیوم، اوریکالم، اورودین یا UTI Relief خودداری کنید.

دور از دسترس کودکان نگهداری شود. در صورت مصرف بیش از حد، فوراً به پزشک مراجعه کنید یا با مرکز کنترل مسمومیت تماس بگیرید.

موارد منع مصرف
حساسیت بیش از حد
اختلال کلیوی (CrCl کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه)
اثرات سوء مصرف مواد مخدر
اطلاعاتی در دسترس نیست
اثرات کوتاه مدت
تغییر در رنگ ادرار؛ ممکن است بر اساس طیف سنجی یا واکنش های رنگی، بر آزمایش ادرار تأثیر بگذارد.
ممکن است لنزهای تماسی را لکه دار کند.
ممکن است الیاف یا لباس را لکه دار کند.

عوارض جانبی فنازوپیریدین

اثرات طولانی مدت

خوددرمانی نباید بیش از 2 روز ادامه یابد. اگر درد ادامه داشت، با پزشک مشورت کنید.

هشدارها

تغییر در رنگ ادرار؛ ممکن است بر اساس طیف‌سنجی یا واکنش‌های رنگی، بر آزمایش ادرار تأثیر بگذارد.

ممکن است لنزهای تماسی را لکه‌دار کند.

در صورت زرد شدن رنگ پوست یا صلبیه، مصرف را قطع کنید، زیرا این نشانه‌ای از تجمع دارو به دلیل نارسایی کلیه است. بیماران مسن را به دلیل خطر بیشتر تحت نظر داشته باشید.

خوددرمانی نباید بیش از 2 روز ادامه یابد. درد ادامه داشت، با پزشک مشورت کنید.

به عنوان مسکن در نظر گرفته شده است، نه برای درمان عفونت ادراری (UTI).

در بیماران مبتلا به کمبود G6PD احتیاط کنید. ممکن است در صورت مصرف بیش از حد مزمن، کم‌خونی همولیتیک رخ دهد.

برای درمان عفونت ادراری نیست؛ فقط به عنوان مسکن عمل می‌کند.

علائم بیش از 2 روز طول بکشد یا عوارض جانبی رخ دهد، مصرف بدون نسخه را قطع کنید.

ممکن است الیاف یا لباس را لکه‌دار کند.

بارداری و شیردهی

فنازوپیریدین ممکن است برای استفاده در دوران بارداری قابل قبول باشد. یا مطالعات حیوانی هیچ خطری را نشان نداده‌اند اما مطالعات انسانی در دسترس نیست، یا مطالعات حیوانی خطرات جزئی را نشان داده‌اند و مطالعات انسانی انجام شده و هیچ خطری را نشان نداده‌اند.

مشخص نیست که آیا فنازوپیریدین در شیر مادر ترشح می‌شود یا خیر؛ در صورت شیردهی احتیاط کنید.

خلاصه

فنازوپیریدین برای تسکین درد، سوزش و ناراحتی ناشی از عفونت یا سوزش مجاری ادراری استفاده می‌شود. این دارو آنتی‌بیوتیک نیست و خود عفونت را درمان نمی‌کند. فنازوپیریدین را می‌توان بدون نسخه یا با نسخه پزشک تهیه کرد.

قرص فنازوپیریدین برای تسکین علائم ناشی از سوزش دستگاه ادراری مانند درد، سوزش و احساس نیاز به ادرار کردن فوری یا مکرر استفاده می‌شود. این دارو علت سوزش ادرار را درمان نمی‌کند، اما می‌تواند به تسکین علائم در حین تأثیر سایر درمان‌ها کمک کند. فنازوپیریدین یک رنگ است که به عنوان مسکن برای تسکین پوشش دستگاه ادراری عمل می‌کند.

روش مصرف از فنازوپیریدین هیدروکلراید

این دارو را به صورت خوراکی بعد از غذا، معمولاً 3 بار در روز یا طبق دستور پزشک مصرف کنید. اگر این دارو را همراه با آنتی‌بیوتیک‌ها برای علائم مربوط به عفونت ادراری مصرف می‌کنید یا خوددرمانی می‌کنید، بیش از 2 روز بدون مشورت با پزشک آن را مصرف نکنید.

دوز مصرفی بر اساس وضعیت پزشکی و پاسخ به درمان شما تعیین می‌شود.

در صورت ادامه یا بدتر شدن وضعیت، به پزشک خود اطلاع دهید.

عوارض جانبی قرص فنازوپیریدین

ممکن است سردرد، سرگیجه یا ناراحتی معده رخ دهد. اگر هر یک از این عوارض ادامه یابد یا بدتر شود، فوراً به پزشک یا داروساز خود اطلاع دهید.

اگر پزشک شما را به استفاده از این دارو توصیه کرده است، به یاد داشته باشید که پزشک شما تشخیص داده است که فواید آن برای شما بیشتر از خطر عوارض جانبی آن است. بسیاری از افرادی که از این دارو استفاده می‌کنند، عوارض جانبی جدی ندارند.

در صورت بروز هرگونه عارضه جانبی جدی، از جمله: زرد شدن پوست/چشم، ادرار تیره، علائم مشکلات کلیوی (مانند تغییر در میزان ادرار، ادرار خونی)، درد معده/شکم، استفراغ، تب، لرز، کبودی/خونریزی آسان، خستگی غیرمعمول، تنگی نفس، ضربان قلب سریع، تشنج، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید.

واکنش آلرژیک بسیار جدی به این دارو نادر است. با این حال، در صورت مشاهده هرگونه علائم واکنش آلرژیک جدی، از جمله: بثورات پوستی، خارش تورم (به خصوص در صورت،زبان،گلو)، سرگیجه شدید، مشکل در تنفس، فوراً کمک پزشکی دریافت کنید.

اقدامات احتیاطی قرص فنازوپیریدین

قبل از مصرف فنازوپیریدین، در صورت حساسیت به آن یا هرگونه آلرژی دیگر، به پزشک یا داروساز خود اطلاع دهید. این محصول ممکن است حاوی مواد غیرفعال باشد که می‌تواند باعث واکنش‌های آلرژیک یا سایر مشکلات شود. برای جزئیات بیشتر با داروساز خود صحبت کنید.

قبل از استفاده از این دارو، سابقه بیماری خود را به پزشک یا داروساز خود اطلاع دهید، به خصوص در مورد: بیماری کلیوی، بیماری کبدی، اختلالات خونی (مانند کمبود G6PD، کم‌خونی همولیتیک).

این دارو ممکن است باعث سرگیجه شما شود. الکل یا ماری‌جوانا (کانابیس) می‌تواند سرگیجه شما را تشدید کند. تا زمانی که نتوانید با خیال راحت این کار را انجام دهید، رانندگی نکنید، از ماشین‌آلات استفاده نکنید یا هر کاری را که نیاز به هوشیاری دارد انجام ندهید. مصرف نوشیدنی‌های الکلی را محدود کنید. در صورت مصرف ماری‌جوانا (کانابیس) با پزشک خود صحبت کنید.

قبل از جراحی، در مورد تمام محصولاتی که استفاده می‌کنید (از جمله داروهای تجویزی، داروهای بدون نسخه و محصولات گیاهی) به پزشک یا دندانپزشک خود اطلاع دهید.

فنازوپیریدین می‌تواند ادرار و اشک شما را به رنگ نارنجی-قرمز دربیاورد. این ممکن است لباس و لنزهای تماسی را لکه‌دار کند. هنگام استفاده از این دارو از لنزهای تماسی استفاده نکنید. ادرار و اشک پس از قطع دارو به رنگ طبیعی خود باز می‌گردند.

تداخلات دارویی قرص فنازوپیریدین

تداخلات دارویی ممکن است نحوه عملکرد داروهای شما را تغییر دهد یا خطر عوارض جانبی جدی را افزایش دهد. این سند شامل تمام تداخلات دارویی احتمالی نیست. لیستی از تمام محصولاتی که استفاده می‌کنید (از جمله داروهای تجویزی/بدون نسخه و محصولات گیاهی) تهیه کنید و آن را با پزشک و داروساز خود به اشتراک بگذارید. بدون تأیید پزشک، مصرف هیچ دارویی را شروع، متوقف یا دوز آن را تغییر ندهید.

این دارو ممکن است با آزمایش‌های آزمایشگاهی خاصی (مانند آزمایش ادرار برای عملکرد کلیه، بیلی‌روبین و سطح قند) تداخل داشته باشد و احتمالاً باعث نتایج آزمایش نادرست شود. مطمئن شوید که پرسنل آزمایشگاه و تمام پزشکان شما می‌دانند که از این دارو استفاده می‌کنید.

این دارو را با دیگران به اشتراک نگذارید.

این دارو فقط برای بیماری فعلی شما تجویز شده است. بعداً آن را برای بیماری دیگری که با درد دستگاه ادراری مرتبط است مصرف نکنید، مگر اینکه پزشک به شما دستور داده باشد. در این موارد ممکن است داروی دیگری لازم باشد.

دوز فراموش شده

اگر یک دوز را فراموش کردید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید. اگر نزدیک به زمان دوز بعدی است، دوز فراموش شده را نادیده بگیرید. دوز بعدی خود را در زمان معمول مصرف کنید. برای جبران، دوز را دو برابر نکنید.

طریقه نگهداری

در دمای اتاق و دور از نور و رطوبت نگهداری شود. در حمام نگهداری نشود. تمام داروها را دور از دسترس کودکان و حیوانات خانگی نگه دارید.

قرص آتورواستاتین همراه با یک رژیم غذایی مناسب برای کاهش سطح کلسترول و تری گلیسیرید (چربی) در خون استفاده می‌شود. این دارو ممکن است به جلوگیری از مشکلات پزشکی (مانند درد قفسه سینه، حمله قلبی یا سکته مغزی) که در اثر گرفتگی رگ‌های خونی توسط چربی‌ها ایجاد می‌شوند، کمک کند. همچنین ممکن است برای جلوگیری از انواع خاصی از مشکلات قلبی و عروقی در بیمارانی که عوامل خطر مشکلات قلبی دارند، استفاده می شود.

آتورواستاتین چیست؟

آتورواستاتین دارویی است که برای کاهش سطح کلسترول و تری گلیسیرید (چربی) و کمک به پیشگیری از بیماری قلبی، آنژین (درد قفسه سینه)، سکته مغزی و حملات قلبی استفاده می‌شود. این دارو کلسیم متعلق به دسته‌ای از داروها به نام مهارکننده‌های HMG-CoA ردوکتاز (استاتین‌ها) است. آتورواستاتین کلسیم با کاهش تولید کلسترول در بدن، میزان کلسترولی را که ممکن است روی دیواره شریان‌ها تجمع یابد و جریان خون به قلب، مغز و سایر قسمت‌های بدن را مسدود کند، کاهش می‌دهد.

این دارو همچنین ممکن است برای کاهش میزان کلسترول و سایر مواد چرب در خون در کودکان و نوجوانان 10 تا 17 ساله که مبتلا به هیپرکلسترولمی هتروزیگوت خانوادگی (یک بیماری ارثی که در آن کلسترول نمی‌تواند به طور طبیعی از بدن خارج شود) هستند، استفاده شود.

تجمع کلسترول و چربی‌ها در امتداد دیواره‌های شریان‌های شما (فرآیندی که به عنوان تصلب شرایین شناخته می‌شود) جریان خون و در نتیجه، اکسیژن‌رسانی به قلب، مغز و سایر قسمت‌های بدن شما را کاهش می‌دهد. نشان داده شده است که کاهش سطح کلسترول و چربی‌های خون با آتورواستاتین از بیماری قلبی، آنژین (درد قفسه سینه)، سکته مغزی و حملات قلبی جلوگیری می‌کند.

عوارض شایع قرص آتورواستاتین

شایع ترین ها شامل درد در استخوان‌ها، ستون فقرات، مفاصل یا عضلات، درد و سوزش هنگام ادرار کردن، ادرار دردناک، اسپاسم عضلانی، ناراحتی معده، مشکل در خواب، گرفتگی بینی، آبریزش بینی، گلودرد، اسهال، حالت تهوع یا درد در بازوها یا پاها باشد.

عوارض جدی قرص آتورواستاتین

در صورت مشاهده علائم واکنش آلرژیک به این دارو (کهیر، تنفس دشوار، تورم در صورت یا گلو) یا واکنش شدید پوستی (تب، گلودرد، سوزش چشم، درد پوست، بثورات پوستی قرمز یا بنفش با تاول و پوسته پوسته شدن) با اورژانس پزشکی تماس بگیرید.

آتورواستاتین کلسیم می‌تواند باعث تجزیه بافت عضلانی شود که می‌تواند منجر به نارسایی کلیه شود. در صورت درد عضلانی، حساسیت یا ضعف غیرقابل توضیح، به خصوص اگر تب، خستگی غیرمعمول یا ادرار تیره نیز دارید، فوراً به پزشک خود مراجعه کنید.

مشکلات عضلانی ممکن است در افراد مسن و کسانی که مشکلات کلیوی، مشکلات تیروئید دارند یا داروهای خاصی مصرف می‌کنند، بیشتر باشد.

همچنین در صورت مشاهده موارد زیر، فوراً به پزشک خود مراجعه کنید:

ضعف عضلانی در باسن، شانه‌ها، گردن و کمر
مشکل در بلند کردن بازوها، مشکل در بالا رفتن یا ایستادن
مشکلات کبدی: از دست دادن اشتها، درد معده (سمت راست بالا)، خستگی، خارش، ادرار تیره، مدفوع به رنگ خاک رس، زردی (زرد شدن پوست یا چشم‌ها)
مشکلات کلیوی: تورم، کم شدن ادرار، احساس خستگی یا تنگی نفس
قند خون بالا: افزایش تشنگی، افزایش ادرار، خشکی دهان، بوی میوه‌ای نفس

هشدارها

اگر بیماری کبدی یا سیروز دارید، نباید این دارو را مصرف کنید.

این دارو می‌تواند باعث تجزیه بافت عضلانی شود که می‌تواند منجر به نارسایی کلیه شود. در صورت درد عضلانی، حساسیت یا ضعف بی‌دلیل، به خصوص اگر تب، خستگی غیرمعمول یا ادرار تیره نیز دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.

هنگامی که داروهای خاصی همراه با آتورواستاتین مصرف می‌شوند، ممکن است تداخلات دارویی جدی رخ دهد. در مورد تمام داروهایی که اکنون استفاده می‌کنید و هر دارویی که شروع یا متوقف می‌کنید، به هر یک از ارائه دهندگان خدمات درمانی خود اطلاع دهید.

از خوردن غذاهایی که چربی یا کلسترول بالایی دارند خودداری کنید. اگر از یک برنامه غذایی کاهش دهنده کلسترول پیروی نکنید، این دارو در کاهش کلسترول شما به اندازه کافی مؤثر نخواهد بود.

آتورواستاتین تنها بخشی از یک برنامه کامل درمانی است که شامل رژیم غذایی، ورزش و کنترل وزن نیز می‌شود. رژیم غذایی، دارو و برنامه‌های ورزشی خود را به دقت دنبال کنید.

قبل از مصرف این دارو

اگر به این دارو حساسیت دارید یا نارسایی کبدی یا سیروز دارید، نباید از آن استفاده کنید.

برای اطمینان از اینکه این دارو برای شما بی‌خطر است، در صورت داشتن موارد زیر به پزشک خود اطلاع دهید:

• درد یا ضعف عضلانی
• دیابت
• سکته مغزی
• اختلال تیروئید
• بیماری کلیوی

آتورواستاتین می‌تواند باعث تجزیه بافت عضلانی شود که می‌تواند منجر به نارسایی کلیه شود. این اتفاق بیشتر در زنان، افراد مسن یا افرادی که بیماری کلیوی یا کم‌کاری تیروئید کنترل نشده (تیروئید کم‌کار) دارند، رخ می‌دهد.

آتورواستاتین ممکن است به جنین آسیب برساند. اگر باردار هستید، به پزشک خود اطلاع دهید.

از پزشک بپرسید که آیا شیردهی در هنگام استفاده از این دارو بی‌خطر است یا خیر.

نحوه مصرف قرص آتورواستاتین

قرص آتورواستاتین را به صورت خوراکی، یک بار در روز، همراه با غذا یا بدون غذا مصرف کنید. بسیاری از افراد می‌پرسند که چه زمانی آتورواستاتین را صبح یا شب مصرف کنند؟ می‌توان آن را در هر ساعتی از روز مصرف کرد، اما سعی کنید هر روز آن را در یک ساعت مشخص مصرف کنید.

داروی مایع را با معده خالی، حداقل ۱ ساعت قبل از غذا یا ۲ ساعت بعد از غذا مصرف کنید. سوسپانسیون خوراکی (مایع) را تکان دهید.

آتورواستاتین کلسیم را دقیقاً طبق دستور پزشک مصرف کنید. تمام دستورالعمل‌های روی برچسب نسخه خود را دنبال کنید و تمام راهنماهای دارو یا برگه‌های دستورالعمل را بخوانید. پزشک شما ممکن است گاهی اوقات دوز شما را تغییر دهد.

بدون توصیه پزشک، دوز خود را تغییر ندهید یا مصرف هیچ یک از داروهای خود را متوقف نکنید.

ممکن است تا ۲ هفته طول بکشد تا سطح کلسترول شما بهبود یابد و ممکن است به آزمایش‌های خون مکرر نیاز داشته باشید. حتی اگر هیچ علامتی نداشته باشید، آزمایش‌ها می‌توانند به پزشک شما کمک کنند تا مشخص کند که آیا این دارو مؤثر است یا خیر.

درمان شما همچنین ممکن است شامل رژیم غذایی، ورزش، کنترل وزن و آزمایش خون باشد.

در دمای اتاق و دور از رطوبت، گرما و نور نگهداری شود.

اطلاعات دوز آتورواستاتین

دوز توصیه شده در بیماران بزرگسال دوز اولیه توصیه شده 10 تا 20 میلی گرم یک بار در روز است. محدوده دوز 10 تا 80 میلی گرم یک بار در روز است.

بیمارانی که نیاز به کاهش LDL-C بیش از 45٪ دارند، ممکن است با دوز 40 میلی گرم یک بار در روز شروع شوند.

دوز توصیه شده در بیماران کودک 10 سال و بالاتر مبتلا به HeFH دوز اولیه توصیه شده لیپیتور 10 میلی گرم یک بار در روز است، محدوده دوز 10 تا 20 میلی گرم یک بار در روز است.

اگر یک دوز را فراموش کنم چه اتفاقی می‌افتد؟

در اسرع وقت دارو را مصرف کنید، اما اگر بیش از ۱۲ ساعت برای مصرف دوز تأخیر داشتید، از دوز فراموش شده صرف نظر کنید، دو دوز را همزمان مصرف نکنید.

در هنگام مصرف آتورواستاتین از چه چیزهایی باید اجتناب کنم؟

از خوردن غذاهای پرچرب یا کلسترول خودداری کنید، در غیر این صورت این دارو به اندازه کافی مؤثر نخواهد بود.

نوشیدن الکل ممکن است خطر آسیب کبدی را افزایش دهد.

گریپ فروت ممکن است با آتورواستاتین تداخل داشته باشد و عوارض جانبی ایجاد کند. از مصرف محصولات گریپ فروت و نوشیدن بیش از ۱.۲ لیتر آب گریپ فروت در روز خودداری کنید.

تداخل دارویی

گاهی اوقات مصرف همزمان برخی داروها بی‌خطر نیست. برخی داروها می‌توانند بر سطح خونی سایر داروهایی که مصرف می‌کنید تأثیر بگذارند، که می‌تواند خطر مشکلات جدی عضلانی را افزایش دهد یا داروها را کم‌اثر کند.

در مورد تمام داروهای فعلی خود به پزشک خود اطلاع دهید. بسیاری از داروها می‌توانند با آتورواستاتین تداخل داشته باشند، به ویژه:

سایر داروهای کاهش دهنده کلسترول – جمفیبروزیل، نیاسین، فنوفیبرات، فنوفیبریک اسید و سایر داروها؛

کلشیسین
داروهای آنتی بیوتیک یا ضد قارچ – ریفامپین، اریترومایسین، کلاریترومایسین، ایتراکونازول، کتوکونازول، پوساکونازول و وریکونازول
قرص‌های ضد بارداری
داروهای جلوگیری از رد پیوند عضو
داروهای ضد ویروسی برای درمان هپاتیت C یا HIV

این لیست کامل نیست و بسیاری از داروهای دیگر ممکن است با آتورواستاتین تداخل داشته باشند. این شامل داروهای تجویزی و بدون نسخه، ویتامین‌ها و محصولات گیاهی می‌شود. همه تداخلات دارویی احتمالی در اینجا ذکر نشده است.

قرص سیلدنافیل عضلات رگ‌های خونی را شل می‌کند و جریان خون را به نواحی خاصی از بدن افزایش می‌دهد. سیلدنافیل با نام تجاری ویاگرا برای درمان اختلال نعوظ (ناتوانی جنسی) در مردان استفاده می‌شود.

موارد مصرف قرص سیلدنافیل

سیلدنافیل برای چه مواردی استفاده می‌شود؟

سیلدنافیل معمولاً برای شرایط زیر استفاده می‌شود.
اختلال نعوظ، وضعیتی که در آن در نعوظ یا حفظ آن مشکل دارید.
فشار خون شریانی ریوی، وضعیتی که در آن فشار خون بالا در رگ‌های خونی که خون را از قلب به ریه‌ها منتقل می‌کنند، وجود دارد.
این دارو همچنین ممکن است برای سایر شرایط که توسط پزشک شما تعیین می‌شود، استفاده شود.

قرص سیلدنافیل چگونه کار می‌کند؟

سیلدنافیل با مسدود کردن آنزیمی در بدن به نام PDE5 عمل می‌کند که به شل شدن برخی رگ‌های خونی کمک می‌کند. برای اختلال نعوظ، جریان خون به آلت تناسلی را هنگام تحریک افزایش می‌دهد. این امر نعوظ و حفظ آن را آسان‌تر می‌کند. برای فشار خون شریانی ریوی، سیلدنافیل رگ‌های خونی در ریه‌ها را شل می‌کند. این امر فشار خون را کاهش می‌دهد و فشار روی قلب را کم می‌کند.

• ویاگرا
• رواتیو
• اشکال دارویی و قدرت مصرف

پودر سوسپانسیون خوراکی 10 میلی‌گرم در میلی‌لیتر
قرص‌های خوراکی 20 میلی‌گرم، 25 میلی‌گرم، 50 میلی‌گرم، 100 میلی‌گرم
سیلدنافیل به صورت تزریقی نیز موجود است که معمولاً توسط پزشک در بیمارستان یا کلینیک تجویز می‌شود.

طریقه نگهداری

قرص خوراکی: قرص‌های خوراکی سیلدنافیل باید در دمای اتاق، بین 68 تا 77 درجه فارنهایت (20 تا 25 درجه سانتیگراد) نگهداری شوند. این دارو می‌تواند برای مدت زمان کوتاه‌تری، مانند هنگام حمل و نقل، در معرض دمای بین 59 تا 86 درجه فارنهایت (15 تا 30 درجه سانتیگراد) قرار گیرد. در جای خشک و خنک نگهداری شود.

مایع ​​خوراکی: مایع خوراکی سیلدنافیل باید در دمای اتاق زیر 86 درجه فارنهایت (30 درجه سانتیگراد) یا در یخچال، بین 36 تا 46 درجه فارنهایت (2 تا 8 درجه سانتیگراد) نگهداری شود. از یخ زدگی آن جلوگیری شود. ۶۰ روز پس از مخلوط کردن مایع توسط داروساز یا متخصص مراقبت‌های بهداشتی، مایع باقی‌مانده را دور بریزید.

مایع ​​تزریقی: تزریق سیلدنافیل معمولاً توسط پزشک در بیمارستان یا کلینیک انجام می‌شود. شما آن را در خانه نگهداری نخواهید کرد.

عوارض جانبی قرص سیلدنافیل

شایع‌ترین عوارض جانبی سیلدنافیل در زیر فهرست شده‌اند. این عوارض جانبی ممکن است بسته به بیماری که تحت درمان است متفاوت باشد. در صورت بروز هر یک از این عوارض جانبی که شما را آزار می‌دهد، به پزشک خود اطلاع دهید.

• سردرد
• گرگرفتگی
• ناراحتی معده
• تغییرات بینایی (به زیر مراجعه کنید)
• احتقان بینی
• درد در عضلات، کمر، بازوها یا پاها
• حالت تهوع
• سرگیجه
• بثورات پوستی
• اسهال

واکنش‌های آلرژیک شدید. سیلدنافیل ممکن است باعث واکنش‌های آلرژیک شود که می‌تواند جدی باشد. در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر از یک واکنش آلرژیک جدی، مصرف سیلدنافیل را متوقف کرده و فوراً کمک بگیرید.

مشکلات تنفسی یا خس خس سینه
تپش قلب
تب یا احساس ناخوشی عمومی
تورم غدد لنفاوی
تورم صورت، لب‌ها، دهان، زبان یا گلو
مشکل در بلع یا گرفتگی گلو
خارش، بثورات پوستی یا برآمدگی‌های قرمز کم‌رنگ روی پوست به نام کهیر
حالت تهوع یا استفراغ
سرگیجه، احساس سبکی سر یا غش
گرفتگی معده
درد مفاصل

نعوظ دردناک و طولانی مدت (پریاپیسم)، سیلدنافیل ممکن است باعث نعوظ ناخواسته‌ای شود که مداوم و دردناک است و ممکن است بدون برانگیختگی جنسی رخ دهد. اگر نعوظ به سرعت درمان نشود، ممکن است آسیب دائمی به آلت تناسلی رخ دهد. در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر در مورد نعوظ، مصرف سیلدنافیل را متوقف کرده و از اورژانس کمک بگیرید.

نعوظ بیش از چهار ساعت
نعوظی که به تحریک جنسی مربوط نیست
دردناک یا حساس شدن آلت تناسلی

تغییرات بینایی

سیلدنافیل می‌تواند باعث تغییرات خفیف و موقت بینایی مانند دیدن رنگ آبی، رنگ‌های غیرطبیعی، تاری دید یا حساسیت به نور شود. اگرچه نادر است، اما برخی افراد از دست دادن دائمی بینایی را گزارش کرده‌اند. در صورت از دست دادن ناگهانی بینایی در یک یا هر دو چشم، مصرف سیلدنافیل را متوقف کرده و فوراً کمک بگیرید.

کاهش شنوایی

پس از مصرف سیلدنافیل، کاهش شنوایی ناگهانی گزارش شده است. این ممکن است همراه با سرگیجه و زنگ زدن گوش رخ دهد. در صورت از دست دادن ناگهانی شنوایی یا مشکل ناگهانی در شنیدن مانند حالت معمول، مصرف سیلدنافیل را متوقف کرده و فوراً کمک بگیرید.

فشار خون پایین

سیلدنافیل ممکن است باعث افت خفیف و موقت فشار خون شود. اگر شرایط خاصی دارید یا داروهای فشار خون مصرف می‌کنید، ممکن است در معرض خطر بیشتری باشید. اگر احساس ضعف یا سرگیجه دارید، دراز بکشید. در صورت بروز هر یک از علائم فشار خون پایین زیر، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید:

• سرگیجه یا احساس سبکی سر
• احساس ضعف یا خستگی
• غش
• گیجی

خونریزی بینی

سیلدنافیل ممکن است باعث خونریزی بینی شود. اگر داروی رقیق کننده خون مصرف می‌کنید، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای این امر باشید. هنگام مصرف سیلدنافیل اغلب دچار خونریزی بینی می‌شوید، به پزشک خود اطلاع دهید. اگر خونریزی بینی شما شدید است یا پس از اعمال فشار متوقف نمی‌شود، فوراً کمک بگیرید.

هشدارها و اقدامات احتیاطی

چه کسی نباید قرص سیلدنافیل مصرف کند؟

آلرژی به مواد تشکیل دهنده. افرادی که به هر یک از موارد زیر حساسیت دارند، نباید سیلدنافیل مصرف کنند.

سیلدنافیل
ریواتیو
ویاگرا

تداخلات دارویی قرص سیلدنافیل

سیلدنافیل نباید در حالی که از داروهای خاص دیگری استفاده می‌کنید، مصرف شود. قبل از مصرف سیلدنافیل، در مورد هرگونه داروی تجویزی یا بدون نسخه (OTC)، ویتامین‌ها/مواد معدنی، محصولات گیاهی و سایر مکمل‌هایی که استفاده می‌کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. برای جزئیات بیشتر به بخش تداخلات دارویی مراجعه کنید.

قبل از مصرف سیلدنافیل چیزهایی که باید بدانید؟

سیلدنافیل را مصرف نکنید، مگر اینکه توسط پزشک برای شما تجویز شده باشد. آن را طبق دستور مصرف کنید.

سیلدنافیل را با افراد دیگر، حتی اگر شرایط مشابه شما را دارند، به اشتراک نگذارید. ممکن است به آنها آسیب برساند.

سیلدنافیل را دور از دسترس کودکان نگه دارید. اگر مایع خوراکی سیلدنافیل را در یخچال نگهداری می‌کنید، حتماً آن را از کودکانی که از یخچال نیز استفاده می‌کنند، دور نگه دارید.

فعالیت جنسی می‌تواند فشار بیشتری بر قلب شما وارد کند که ممکن است برای افرادی که مشکلات سلامتی خاصی مانند حمله قلبی اخیر دارند، ناامن باشد. با پزشک خود صحبت کنید تا ببینید آیا قلب شما به اندازه کافی برای رابطه جنسی قوی است یا خیر. اگر در طول رابطه جنسی احساس درد قفسه سینه، سرگیجه یا حالت تهوع دارید، فوراً رابطه را متوقف کرده و با پزشک خود تماس بگیرید.

سیلدنافیل در برابر عفونت‌های مقاربتی، از جمله HIV، محافظت نمی‌کند.

سیلدنافیل متعلق به گروهی از داروها است که به عنوان مهارکننده‌های فسفودی‌استراز (PDE-۵) شناخته می‌شوند و برای درمان اختلال نعوظ یا فشار خون شریانی ریوی استفاده می‌شوند. شما نباید بیش از یک داروی مهارکننده PDE-۵ مصرف کنید. داروهای این گروه شامل آوانافیل (استندرا)، سیلدنافیل (ویاگرا، رواتیو و غیره)، تادالافیل (سیالیس و غیره) و واردنافیل (لویترا، استاکسین) هستند.

از یک وسیله اندازه‌گیری دقیق برای اندازه‌گیری دوز مایع خوراکی سیلدنافیل استفاده کنید. قاشق خانگی وسیله اندازه‌گیری دقیقی نیست و ممکن است باعث شود دوز اشتباهی مصرف کنید. از داروساز خود بخواهید که یک دستگاه اندازه‌گیری مناسب را به شما معرفی کند.

قبل از مصرف سیلدنافیل چه مواردی را باید به پزشک خود اطلاع دهم؟

در مورد تمام شرایط سلامتی خود و هرگونه داروی تجویزی یا بدون نسخه (OTC)، ویتامین‌ها مواد معدنی، محصولات گیاهی و سایر مکمل‌هایی که استفاده می‌کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. این به آنها کمک می‌کند تا تشخیص دهند که آیا سیلدنافیل برای شما مناسب است یا خیر.

فراموش کردن دوز قرص سیلدنافیل

اختلال نعوظ. برای این مورد، قرص سیلدنافیل فقط در صورت نیاز استفاده می‌شود. آن را طبق توصیه پزشک مصرف کنید، که معمولاً بین ۳۰ دقیقه تا چهار ساعت قبل از فعالیت جنسی برنامه‌ریزی شده است. دوزهای دو برابر یا اضافی مصرف نکنید.

فشار خون شریانی ریوی، برای این مورد، سیلدنافیل را طبق توصیه پزشک مصرف کنید، که معمولاً سه بار در روز است. به محض یادآوری آن را مصرف کنید. اگر تقریباً زمان دوز بعدی شما فرا رسیده است، دوز فراموش شده را نادیده بگیرید و فقط دوز بعدی را مصرف کنید. اگر مطمئن نیستید که پس از فراموش کردن دوز چه کاری باید انجام دهید، از پزشک خود بپرسید. دوز دو برابر یا اضافی مصرف نکنید.

قرص سیپروفلوکساسین یک آنتی‌بیوتیک فلوروکینولون (flor-o-KWIN-o-lone) است که برای درمان انواع مختلف عفونت‌های باکتریایی استفاده می‌شود. همچنین برای درمان افرادی که در معرض سیاه‌زخم یا انواع خاصی از طاعون قرار گرفته‌اند، استفاده می‌شود. قرص سیپروفلوکساسین با رهایش طولانی فقط برای استفاده در بزرگسالان تأیید شده است.

آنتی‌بیوتیک‌های فلوروکینولون می‌توانند عوارض جانبی جدی یا ناتوان‌کننده‌ای ایجاد کنند که ممکن است برگشت‌پذیر نباشند.

قرص سیپروفلوکساسین فقط باید برای عفونت‌هایی استفاده شود که با آنتی‌بیوتیک‌های ایمن‌تر قابل درمان نیستند.

هشدارها

قرص سیپروفلوکساسین می‌تواند عوارض جانبی جدی، از جمله مشکلات تاندون، آسیب عصبی، تغییرات جدی خلقی یا رفتاری یا قند خون پایین ایجاد کند.

در صورت بروز موارد زیر، مصرف قرص سیپروفلوکساسین را متوقف کرده و فوراً با پزشک خود تماس بگیرید: سردرد، گرسنگی، تحریک‌پذیری، بی‌حسی، سوزن سوزن شدن، درد سوزشی، گیجی، آشفتگی، پارانویا، مشکلات حافظه یا تمرکز، افکار خودکشی، یا درد ناگهانی یا مشکلات حرکتی در هر یک از مفاصل.

قرص سیپروفلوکساسین ممکن است باعث آسیب به آئورت شما شود که می‌تواند منجر به خونریزی خطرناک یا مرگ شود. در صورت درد شدید و مداوم در قفسه سینه، معده یا کمر، از اورژانس پزشکی کمک بگیرید.

قبل از مصرف این دارو

در صورت حساسیت به قرص سیپروفلوکساسین یا موارد زیر، نباید از آن استفاده کنید:

همچنین تیزانیدین مصرف می‌کنید

به سایر فلوروکینولون‌ها (لووفلوکساسین، موکسی فلوکساسین، نورفلوکساسین، افلوکساسین) حساسیت دارید.

قرص سیپروفلوکساسین ممکن است باعث تورم یا پارگی تاندون (فیبری که استخوان‌ها را به عضلات بدن متصل می‌کند)، به خصوص در تاندون آشیل پاشنه پا شود. این اتفاق می‌تواند در طول درمان یا چند ماه پس از قطع مصرف سیپروفلوکساسین رخ دهد. مشکلات تاندون ممکن است در کودکان و بزرگسالان مسن‌تر یا افرادی که از داروهای استروئیدی استفاده می‌کنند یا پیوند عضو انجام داده‌اند، بیشتر باشد.

برای اطمینان از اینکه سیپروفلوکساسین برای شما بی‌خطر است، در صورت داشتن موارد زیر به پزشک خود اطلاع دهید:

آرتروز یا مشکلات تاندون‌ها، استخوان‌ها یا مفاصل (به‌ویژه در کودکان)

• دیابت، قند خون پایین
• مشکلات عصبی
• آنوریسم یا مشکلات گردش خون
• مشکلات قلبی یا حمله قلبی
• ضعف عضلانی، میاستنی گراویس
• بیماری کبد یا کلیه
• تشنج، آسیب سر یا تومور مغزی
• مشکل در بلع قرص‌ها

سندرم QT طولانی

سطح پایین پتاسیم در خون (هیپوکالمی)

این دارو را بدون توصیه پزشکی به کودک ندهید.

مشخص نیست که آیا این دارو به جنین آسیب می‌رساند یا خیر. اگر باردار هستید، به پزشک خود اطلاع دهید.

در هنگام مصرف سیپروفلوکساسین و تا ۲ روز پس از آخرین دوز، نباید به نوزاد شیر دهید. اگر این دارو را برای قرار گرفتن در معرض سیاه زخم مصرف می‌کنید، در مورد شیردهی با پزشک خود مشورت کنید.

هشدارهای سیپروفلوکساسین در دوران بارداری و شیردهی

نحوه مصرف قرص سیپروفلوکساسین

قرص سیپروفلوکساسین را دقیقاً طبق دستور پزشک مصرف کنید. تمام دستورالعمل‌های روی برچسب نسخه خود را دنبال کنید و تمام راهنماها یا برگه‌های دستورالعمل دارو را بخوانید.

قرص سیپروفلوکساسین را هر روز، همراه یا بدون غذا، در یک زمان مشخص مصرف کنید.

سوسپانسیون خوراکی (مایع) را به مدت ۱۵ ثانیه قبل از اندازه‌گیری دوز تکان دهید. از سرنگ دوز ارائه شده استفاده کنید یا از دستگاه اندازه‌گیری دوز دارو استفاده کنید. سوسپانسیون خوراکی قرص سیپروفلوکساسین را از طریق لوله تغذیه ندهید.

قرص آهسته رهش را به طور کامل ببلعید و آن را خرد، نجوید یا نشکنید.

در حین مصرف این دارو، مایعات فراوان بنوشید.

قرص سیپروفلوکساسین را برای مدت زمان کامل تجویز شده مصرف کنید، حتی اگر علائم شما به سرعت بهبود یابد. حذف دوزها می‌تواند خطر ابتلا به عفونت مقاوم به دارو را افزایش دهد. سیپروفلوکساسین عفونت ویروسی مانند آنفولانزا یا سرماخوردگی معمولی را درمان نمی‌کند.

این دارو را با شخص دیگری به اشتراک نگذارید.

در دمای اتاق و دور از رطوبت و گرما نگهداری شود. اجازه ندهید داروی مایع منجمد شود. پس از ۱۴ روز، مایع استفاده نشده را دور بریزید.

فراموش کردن دوز

اگر قرص‌های معمولی یا سوسپانسیون خوراکی مصرف می‌کنید: دارو را در اسرع وقت مصرف کنید، اما اگر دوز بعدی شما کمتر از ۶ ساعت دیگر است، دوز فراموش شده را حذف کنید.

اگر قرص‌های طولانی‌اثر مصرف می‌کنید: دارو را در اسرع وقت مصرف کنید، اما اگر نوبت بعدی شما کمتر از ۸ ساعت دیگر است، از مصرف نوبت فراموش‌شده صرف‌نظر کنید.

دو نوبت را همزمان مصرف نکنید.

مصرف بیش از حد قرص سیپروفلوکساسین

از چه چیزهایی باید اجتناب کرد. قرص سیپروفلوکساسین را با محصولات لبنی مانند شیر یا ماست یا با آبمیوه غنی‌شده با کلسیم مصرف نکنید. می‌توانید این محصولات را همراه با وعده‌های غذایی خود بخورید یا بنوشید، اما هنگام مصرف این دارو، آنها را به تنهایی مصرف نکنید.

داروهای آنتی‌بیوتیک می‌توانند باعث اسهال شوند که ممکن است نشانه‌ای از عفونت جدید باشد. اگر اسهال آبکی یا خونی دارید، قبل از استفاده از داروی ضد اسهال با پزشک خود تماس بگیرید.

قرص سیپروفلوکساسین می‌تواند باعث آفتاب‌سوختگی شما شود. از نور خورشید یا تخت‌های برنزه کردن خودداری کنید. لباس‌های محافظ بپوشید و از کرم ضد آفتاب استفاده کنید.

عوارض جانبی سیپروفلوکساسین

اگر علائم واکنش آلرژیک به قرص سیپروفلوکساسین (کهیر، تنفس دشوار، تورم در صورت یا گلو) یا واکنش شدید پوستی (تب، گلودرد، سوزش چشم، درد پوست، بثورات پوستی قرمز یا بنفش که گسترش می‌یابد و باعث تاول و پوسته پوسته شدن می‌شود) را دارید، با اورژانس تماس بگیرید.

قرص سیپروفلوکساسین می‌تواند عوارض جانبی جدی، از جمله مشکلات تاندون، آسیب به اعصاب (که ممکن است دائمی باشد)، تغییرات جدی خلقی یا رفتاری (پس از تنها یک دوز) یا قند خون پایین (که می‌تواند منجر به کما شود) ایجاد کند.

در صورت مشاهده موارد زیر، مصرف این دارو را متوقف کرده و فوراً با پزشک خود مراجعه کنید:

قند خون پایین سردرد، گرسنگی، تحریک‌پذیری، سرگیجه، حالت تهوع، ضربان قلب سریع

سایرعلائم عوارض جانبی

آسیب عصبی بی‌حسی، سوزن سوزن شدن، درد سوزشی در دست‌ها، بازوها، پاها یا ساق پا

تغییرات جدی خلقی یا رفتاری عصبی بودن، گیجی، آشفتگی، پارانویا، توهم، مشکلات حافظه، مشکل در تمرکز، افکار خودکشی

نشانه‌های پارگی تاندون درد ناگهانی، تورم، کبودی، حساسیت به لمس، سفتی، مشکلات حرکتی، یا صدای تق تق یا ترکیدن در هر یک از مفاصل شما (مفصل را تا زمانی که مراقبت‌های پزشکی یا دستورالعمل دریافت کنید، استراحت دهید).

در موارد نادر، قرص سیپروفلوکساسین ممکن است باعث آسیب به آئورت، شریان اصلی خون بدن شما شود. این می‌تواند منجر به خونریزی خطرناک یا مرگ شود. اگر درد شدید و مداوم در قفسه سینه، معده یا کمر خود دارید، از اورژانس پزشکی کمک بگیرید.

همچنین، در صورت مشاهده موارد زیر، مصرف این دارو را متوقف کرده و فوراً به پزشک خود مراجعه کنید:

• درد شدید معده، اسهال آبکی یا خونی
• ضربان قلب سریع یا کوبنده، لرزش در قفسه سینه، تنگی نفس و سرگیجه ناگهانی (مثل اینکه ممکن است از حال بروید)
• هرگونه بثورات پوستی، هر چقدر خفیف
• ضعف عضلانی، مشکلات تنفسی
• ادرار کم یا عدم ادرار
• یرقان (زرد شدن پوست یا چشم)
• افزایش فشار داخل جمجمه سردرد شدید، زنگ زدن گوش، سرگیجه، حالت تهوع، مشکلات بینایی، درد پشت چشم

عوارض جانبی رایج سیپروفلوکساسین ممکن است شامل موارد زیر باشد:

حالت تهوع، استفراغ، اسهال، درد معده
سردرد
آزمایش‌های عملکرد غیرطبیعی کبد

تداخلات دارویی قرص سیپروفلوکساسین

برخی از داروها می‌توانند اثر قرص سیپروفلوکساسین را هنگام مصرف همزمان بسیار کاهش دهند. اگر هر یک از داروهای زیر را مصرف می‌کنید، دوز سیپروفلوکساسین خود را ۲ ساعت قبل یا ۶ ساعت بعد از مصرف داروی دیگر مصرف کنید.

داروی زخم معده سوکرالفات یا آنتی اسیدهایی که حاوی کلسیم، منیزیم یا آلومینیوم هستند (مانند مالوکس، شیر منیزی، میلانتا، پپسید کامپلیت، رولیدها، تامز و غیره)
پودر یا قرص‌های جویدنی دیدانوزین (ویدکس)
مکمل‌های ویتامین یا مواد معدنی که حاوی کلسیم، آهن، منیزیم یا روی هستند.
در مورد تمام داروهای دیگر خود به پزشک خود اطلاع دهید، به خصوص:
کلوزاپین، سیکلوسپورین، متوترکسات، فنی توئین، پروبنسید، روپینیرول، سیلدنافیل یا تئوفیلین
رقیق کننده خون (وارفارین، کومادین، جانتوون)
داروهای قلبی یا داروهای ادرارآور یا قرص آب
داروی دیابت خوراکی
محصولاتی که حاوی کافئین هستند
داروهایی برای درمان افسردگی یا بیماری روانی
داروی استروئیدی (مانند پردنیزون)

داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) – آسپرین، ایبوپروفن (ادویل، موترین)، ناپروکسن (آلیو)، سلکوکسیب، دیکلوفناک، ایندومتاسین، ملوکسیکام و سایر داروها

سایر داروها نیز ممکن است با قرص سیپروفلوکساسین تداخل داشته باشند، از جمله داروهای تجویزی و بدون نسخه، ویتامین‌ها و محصولات گیاهی.

داروی آزاتیوپرین، به شکل قرص، بیماری های ایمنی، به ویژه مولتیپل اسکلروزیس (MS) را درمان می کند. در مورد عوارض جانبی باید با به پزشک مراجعه کنید.

داروی آزاتیوپرین

آزاتیوپرین (Imuran) دارویی است که بیماری هایی را که با سیستم ایمنی بدن شما مرتبط هستند درمان می کند. این در برخی از بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (MS) استفاده می شود.

مطالعات نشان داده اند که آزاتیوپرین می تواند تعداد شعله ور شدن را در بیماران مبتلا به ام اس عودکننده کاهش دهد. همچنین می تواند تشکیل ضایعات جدید MRI را کاهش دهد. آزاتیوپرین همچنین ممکن است با سایر داروها برای تقویت اثرات آنها استفاده شود.

روش مصرف

آزاتیوپرین به شکل قرص می آید و بلعیده می شود. تعداد گلبول های سفید و وزن شما دوز تجویز شده آزاتیوپرین را تعیین می کند. دوز شروع کم است و به آرامی افزایش می یابد. آزاتیوپرین به طور کلی دو بار در روز مصرف می شود. این در قرص های 50 میلی گرمی موجود است که در صورت لزوم ممکن است به راحتی نصف شود. برای کاهش تهوع و علائم شکمی می توانید این دارو را همراه با غذا مصرف کنید.

برچسب نسخه شما به شما می گوید که چه مقدار از هر دوز مصرف کنید و چند بار آن را مصرف کنید. این دستورالعمل ها را به دقت دنبال کنید و از داروساز یا ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود بخواهید هر چیزی را که متوجه نمی شوید توضیح دهد.

مهم است که این دارو را به طور منظم طبق دستور مصرف کنید. مصرف آن را قطع نکنید مگر اینکه به شما دستور داده شده باشد. دارو را بیشتر یا کمتر از مقدار تجویز شده مصرف نکنید.

دستورالعمل های ویژه

زمانی که مصرف آزاتیوپرین را شروع می کنید، اغلب حالت تهوع خفیف ایجاد می شود. این ناراحتی مورد انتظار است و با عادت کردن بدن به دارو از بین خواهد رفت. اگر حالت تهوع شدید همراه با استفراغ دارید، به پزشک خود صحبت کنید.

از مصرف آزاتیوپرین در دوران بارداری و شیردهی خودداری کنید.

در حالی که این دارو را مصرف می کنید، ممکن است از شما خواسته شود که به طور منظم آزمایش های خون (شمارش سلول های خون و آزمایش عملکرد کبد) را برای ارزیابی اثربخشی دارو و مراقبت از پاسخ شما به دارو انجام دهید. تمام قرارها را با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی و آزمایشگاه خود نگه دارید.

ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما ممکن است آزاتیوپرین را زمانی که تحت درمان برای عفونت های خاص هستید کاهش دهد یا حتی آن را متوقف کند. این به بدن شما اجازه می دهد تا به طور موثر با عفونت ها مبارزه کند.

مطمئن باشید که همیشه داروی کافی در دست دارید. قبل از تعطیلات یا موارد دیگر که ممکن است نتوانید نسخه خود را پر کنید، ذخیره خود را بررسی کنید.

هیچ واکسنی را بدون تأیید ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود انجام ندهید.

در هنگام مصرف این دارو اقدامات احتیاطی را برای جلوگیری از عفونت انجام دهید. از هر کسی که ممکن است عفونت داشته باشد دوری کنید و هر گونه علائم عفونت را به ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود گزارش دهید.

بررسی کنید تا مطمئن شوید که هیچ تداخلی با داروهای دیگری که مصرف می کنید وجود ندارد. یک داروساز می تواند در این مورد کمک کند. مصرف مهارکننده های ACE به طور خاص با آزاتیوپرین توصیه نمی شود زیرا ممکن است تعداد گلبول های سفید خون را کاهش دهند.

عوارض جانبی احتمالی داروی آزاتیوپرین

اکثر مردم این دارو را به خوبی مدیریت می کنند. مهم است که به یاد داشته باشید که همه این عوارض جانبی را تجربه نمی کنند. حتی اگر برخی از عوارض جانبی می توانند جدی باشند، به یاد داشته باشید که اقدامات احتیاطی برای شناسایی و درمان آنها قبل از اینکه مضر باشند انجام می شود. در صورت بروز هر یک از واکنش های زیر باید با پزشک خود صحبت کنید:

• افزایش سوزش معده، درد شکم
• حالت تهوع و استفراغ
• تغییر در رنگ و بافت مو، همراه با ریزش مو. (این تغییرات معمولاً موقتی هستند.)
• از دست دادن اشتها
• خون در ادرار یا مدفوع
• کبودی غیر معمول
• خستگی
• ایجاد زخم ها و زخم های دهان

کاهش مقاومت در برابر عفونت. (از آنجایی که آزاتیوپرین یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی است، می تواند تعداد گلبول های سفید خون را کاهش دهد و احتمال ابتلا به عفونت را افزایش دهد.)

استفاده طولانی مدت ممکن است خطر ابتلا به برخی از انواع تومورها را افزایش دهد. این معمولاً پس از 10 سال استفاده مداوم یا با دوز 600 گرمی در طول عمر رخ می دهد.

فراموش کردن یک نوبت از دارو

اگر مصرف یک نوبت را فراموش کردید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید و سپس به برنامه منظم خود ادامه دهید.

شرایط نگهداری داروی آزاتیوپرین

این دارو را در دمای اتاق نگهداری کنید.
در گرما یا نور مستقیم نگهداری نکنید.
این دارو را در حمام، نزدیک سینک آشپزخانه یا در مکان های مرطوب دیگر نگهداری نکنید. گرما یا رطوبت ممکن است باعث از بین رفتن آن شود.
این دارو را در ظرفی که در آن آمده و محکم بسته شده نگه دارید.
داروی تاریخ گذشته را نگه ندارید.
این دارو و سایر داروها را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنید؟

اگر هر یک از علائم هشدار دهنده عفونت زیر را دارید، فوراً با پزشک خود مراجعه کنید:

تب بیش از 100 درجه فارنهایت (38 درجه سانتیگراد) عرق یا لرز
بثورات پوستی. درد، حساسیت، قرمزی یا تورم
زخم یا بریدگی که خوب نمی شود. زخم قرمز، گرم یا تخلیه کننده
گلودرد، خارش گلو یا درد هنگام بلع
تخلیه سینوس، احتقان بینی، سردرد، یا حساسیت در امتداد استخوان گونه شما
سرفه خشک یا مرطوب مداوم که بیش از دو روز طول بکشد. لکه های سفید در شما

داروهای رقیق کننده خون یا ضد انعقاد خانواده ای از داروها هستند که از لخته شدن خون شما به راحتی جلوگیری می کنند. آنها می توانند لخته های موجود را بشکنند یا در وهله اول از تشکیل لخته جلوگیری کنند. این داروها می توانند به متوقف کردن شرایط تهدید کننده زندگی مانند سکته مغزی، حملات قلبی و آمبولی ریه کمک کنند که همه اینها می توانند به دلیل لخته شدن خون اتفاق بیفتند.

داروهای رقیق کننده های خون نیز خطراتی دارند. به عنوان مثال، اگر خود را بریدید، باعث خونریزی بیشتر از حد معمول می شوند. فواید نجات جان این داروها اغلب از خطرات احتمالی آن بیشتر است. اما مهم است که قبل از شروع مصرف هر دوی آنها را یاد بگیرید.

انواع داروهای رقیق کننده های خون

دو نوع رقیق کننده خون وجود دارد: ضد انعقاد و ضد پلاکت

رقیق کننده های خون ضد انعقاد

داروهای ضد انعقاد سرعت لخته شدن خون را کاهش می دهند. و از بزرگتر شدن لخته های تشکیل شده جلوگیری می کنند. اکثر داروهای ضد انعقاد به شکل قرص هستند، اما برخی از آنها به صورت تزریقی یا IV از طریق یکی از رگ‌های شما تزریق می‌شوند. برخی از داروهای ضد انعقاد شناخته شده عبارتند از:

• آپیکسابان (Eliquis)
• دابیگاتران (پراداکسا)
• دالتپارین (فراگمین)
• ادوکسابان (Savaysa)
• انوکساپارین (Lovenox)
• Fondaparinux (Arixtra)
• هپارین (Innohep)
• ریواروکسابان (Xarelto)
• وارفارین (کومادین، جانتوون)

رقیق کننده های خون ضد پلاکت

ضد پلاکت ها با جلوگیری از چسبیدن پروتئین های موجود در خون (پلاکت ها) از تشکیل لخته در خون شما کمک می کنند. اینها می توانند به صورت قرص، شیاف و IV باشند. برخی از نمونه های ضد پلاکت خوراکی عبارتند از:

• آسپرین
• سیلوستازول
• کلوپیدوگرل (پلاویکس)
• دی پیریدامول (پرسانتین)
• اپتیفیباتید (اینتگریلین)
• پراسوگرل (کارآمد)
• تیکاگرلور (بریلینتا)
• تیروفیبان (Agrastat)
• Vorapaxar (Zontivity)

رقیق کننده های خون چگونه کار می کنند؟

بدن شما از گلبول های قرمز، پلاکت ها، فیبرین و گلبول های سفید خون لخته می سازد. ضد انعقادها و ضد پلاکت ها از چسبیدن این قسمت ها به هم و تشکیل لخته های جدید جلوگیری می کنند. آنها همچنین رشد لخته های موجود را کاهش می دهند.

داروهای ضد انعقاد

اینها با جلوگیری یا از بین بردن انعقاد کار می کنند، به این ترتیب بدن شما شروع به ایجاد لخته می کند. داروهای ضد انعقاد مختلف در بخش‌های مختلف فرآیند انعقاد کار می‌کنند. به عنوان مثال، برخی از داروهای ضد انعقاد این کار را با رقابت با ویتامین K انجام می دهند که بدن شما برای ساخت پروتئین هایی به نام فاکتورهای انعقادی به آن نیاز دارد. اینها به سلول‌های خونی شما کمک می‌کنند تا به هم متصل شوند و لخته‌های خونی ایجاد کنند.

ضد پلاکت ها

اینها با مسدود کردن پروتئینی کار می کنند که باعث می شود پلاکت های شما به هم بچسبند و به دیواره رگ های خونی شما بچسبند و لخته ایجاد کنند. ضد پلاکت های مختلف پروتئین های مختلف را در این فرآیند مسدود می کنند. آنها اغلب برای افرادی که در معرض خطر لخته شدن خون در آینده هستند، به جای درمان لخته های موجود تجویز می شوند.

چه کسانی به رقیق کننده های خون نیاز دارند؟

داروهای ضد انعقاد برخی از رایج ترین داروهایی هستند که تجویز می شوند. در صورت داشتن موارد زیر ممکن است به داروی ضد انعقاد نیاز داشته باشید:

فیبریلاسیون دهلیزی

این یک ضربان قلب نامنظم است که از حفره های بالایی قلب شما شروع می شود. این می تواند باعث تجمع خون شما شود که احتمال لخته شدن خون را افزایش می دهد. داروهای ضد انعقاد می توانند به جلوگیری از تجمع و لخته شدن خون شما کمک کنند.

جراحی یا تعویض دریچه قلب برخی از روش ها می توانند خطر لخته شدن خون را در جایی که دریچه جدید شما قرار داده شده است افزایش دهند. داروهای ضد انعقاد به جلوگیری از تشکیل این لخته ها کمک می کنند.

تعویض مفصل ران یا زانو

ممکن است پس از تعویض مفصل ران یا زانو، احتمال لخته شدن در وریدهای پاهایتان بیشتر باشد. به این ترومبوز ورید عمقی می گویند که می تواند باعث آمبولی ریه شود، یعنی زمانی که یک لخته خون از رگ خونی شما جدا می شود و به ریه های شما می رود و در آنجا گیر می کند. این می تواند تهدید کننده زندگی باشد. اما داروهای ضد انعقاد می توانند به جلوگیری از ترومبوز ورید عمقی پس از جراحی کمک کنند.

اختلالات لخته شدن خون

برخی از افراد با شرایطی متولد می شوند که خون آنها راحت تر از افراد دیگر لخته می شود. داروهای ضد انعقاد می توانند از بروز عوارضی مانند ترومبوز ورید عمقی به دلیل شرایط آنها جلوگیری کنند.

اگر در معرض خطر حمله قلبی یا سکته هستید، ممکن است به ضد پلاکت نیاز داشته باشید زیرا:

آنژین صدری (درد قفسه سینه که می آید و می رود)
فیبریلاسیون دهلیزی
بیماری عروق کرونر
دچار حمله قلبی شد
بیماری عروق محیطی (گرفتگی در رگ‌ها و شریان‌هایی که در قلب شما نیستند)
جراحی بر روی قلب شما، مانند قرار دادن استنت یا جراحی دریچه قلب

رقیق کننده های خون برای فیبریلاسیون دهلیزی

فیبریلاسیون دهلیزی یکی از شایع ترین مشکلات ریتم قلب است. اگر آن را درمان نکنید، در معرض خطر سکته مغزی هستید.

پزشک فیبریلاسیون دهلیزی شما را به چند روش با تجویز دارو مدیریت می کند:

ضربان قلب خود را کنترل کنید
ریتم قلب خود را منظم کنید
خطر ابتلا به سکته مغزی را کاهش دهید
اگر فیبریلاسیون دهلیزی دارید، پزشک ممکن است داروهای رقیق کننده خون (به ویژه داروهای ضد انعقاد) را به عنوان بخشی از برنامه درمانی شما تجویز کند. این موارد به کاهش خطر سکته مغزی کمک می کند.

عوارض جانبی داروهای رقیق کننده خون

لخته شدن همیشه چیز بدی نیست. وقتی خود را می برید، این همان چیزی است که زخم شما را می بندد و از از دست دادن خون بیش از حد شما جلوگیری می کند. اما رقیق کننده های خون از لخته شدن خون جلوگیری می کنند. بنابراین اگر این داروها را مصرف کنید، حتی بریدگی‌ها یا کبودی‌های کوچک نیز خونریزی بیشتری خواهند داشت.

هنگام مصرف داروهای رقیق کننده خون و انجام کارهایی که می تواند باعث هر نوع آسیبی شود، باید بسیار مراقب باشید. در صورت افتادن یا ضربه به سر، فوراً به پزشک خود مراجعه کنید. حتی اگر پوست خود را پاره نکنید، ممکن است خونریزی داخلی داشته باشید.

علائم خون ریزی

در صورت مشاهده هرگونه علائم خونریزی غیرعادی، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید:

دوره های قاعدگی سنگین تر از حد معمول
خون در ادرار یا مدفوع شما
خونریزی از لثه یا بینی
استفراغ یا سرفه خونی
سرگیجه
نقاط ضعف
سردرد شدید یا معده درد

اگر به مدت طولانی هپارین مصرف کنید، ممکن است استحکام استخوان را از دست بدهید. این امر شانس شما را برای شکستن استخوان افزایش می دهد. یکی دیگر از عوارض جانبی جدی، اما کمتر شایع وارفارین، نکروز است. آن وقت است که پوست شما شروع به مردن می کند.

اگر از داروهای ضد انعقاد مانند وارفارین استفاده می کنید، به آزمایش خون منظم نیاز دارید تا در صورت نیاز پزشکتان بتواند سطح شما را تنظیم کند. از آنها در مورد سایر اقداماتی که باید برای ایمن ماندن در حین مصرف این دارو انجام دهید، بپرسید.

اگر در حین مصرف وارفارین دچار مشکل خونریزی خطرناکی شدید، پزشکان می توانند برای متوقف کردن آن به «پادزهر» ویتامین K یا ترکیبی از کنسانتره کمپلکس پروترومبین (PCC) و پلاسمای تازه منجمد مراجعه کنند.

عوارض جانبی احتمالی داروهای رقیق کننده خون در افراد مسن

اگر بیش از 65 سال سن دارید، به احتمال زیاد بیش از یک بیماری پزشکی دارید که برای آن دارو مصرف می کنید. برخی از غذاها و داروها می توانند نحوه عملکرد رقیق کننده های خون شما را تغییر دهند، به خصوص اگر وارفارین مصرف می کنید. مطمئن شوید که پزشک شما تمام داروها و مکمل‌هایی را که مصرف می‌کنید می‌داند تا بتواند به شما کمک کند که تداخلی نداشته باشید.

عوارض جانبی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

درد پشت یا قفسه سینه
اختلال عملکرد روده یا مثانه
کبودی آسان
خون در ادرار یا مدفوع شما
مدفوع سیاه یا تیره رنگ
خونریزی غیر قابل کنترل
نحوه مدیریت عوارض جانبی

اگر وارفارین یا هپارین مصرف می کنید، اغلب خون خود را چک کنید. این به شما می گوید چقدر طول می کشد تا خون شما لخته شود.

همچنین می توانید سعی کنید خونریزی غیرقابل کنترل را قبل از شروع آن متوقف کنید. در اینجا چند نکته وجود دارد:

از مسواک نرم و نخ دندان موم شده استفاده کنید.
از تیغ برقی استفاده کنید.
میخچه یا پینه را کوتاه نکنید.
هنگام انجام کار در حیاط یا استفاده از ابزار تیز، دستکش بپوشید.
هنگام دوچرخه سواری از کلاه ایمنی استفاده کنید.
ورزش های کم تاثیر مانند پیاده روی یا شنا را انجام دهید.

نکات دیگر

به میزان مصرف ویتامین K توجه کنید. ویتامین K به لخته شدن خون شما کمک می کند. اما مصرف بیش از حد آن می تواند مانع از کارکرد وارفارین شود. برای یافتن تعادل مناسب با پزشک خود صحبت کنید.

به همه پزشکان خود بگویید که رقیق کننده خون مصرف می کنید. یک دستبند هشدار پزشکی بپوشید یا کارتی با داروهایتان همراه داشته باشید. مطمئن شوید که پزشک، دندانپزشک و سایر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی شما را می دانند. به آنها بگویید که آیا از مکمل های گیاهی یا ویتامین ها نیز استفاده می کنید.

هنگام مصرف داروهای رقیق کننده خون چه کاری نباید انجام داد؟

سایر داروها و مکمل ها، از جمله داروهای بدون نسخه، می توانند با این داروها تداخل داشته باشند. به همه پزشکان، از جمله دندانپزشک خود، بگویید که رقیق کننده خون مصرف می کنید. هیچ دارو یا مکمل جدیدی را بدون مشورت با پزشک خود شروع نکنید.

هنگام انجام هر کار روزانه ای که می تواند احتمال خونریزی شما را افزایش دهد احتیاط بیشتری کنید. به عنوان مثال:

هنگام استفاده از چاقو یا قیچی مراقب باشید.
برای اصلاح از تیغ برقی استفاده کنید.
از یک مسواک نرم و نخ دندان موم شده برای جلوگیری از خونریزی لثه خود استفاده کنید.
از خلال دندان استفاده نکنید.
هنگام کوتاه کردن ناخن ها مراقب باشید.
کفش و دمپایی در داخل بدن بپوشید تا از آسیب دیدن پا جلوگیری کنید.
هنگام باغبانی یا استفاده از ابزار در فضای باز از دستکش استفاده کنید.
هنگام مصرف داروهای رقیق کننده خون از چه چیزهایی باید اجتناب کرد

در اینجا چند کار وجود دارد که نباید هنگام مصرف داروهای رقیق کننده خون انجام دهید:

انجام ورزش های پرخطر، مانند هاکی، فوتبال، فوتبال، اسکی، ژیمناستیک، یا اسکیت روی یخ. این فعالیت ها احتمال آسیب دیدگی شما را افزایش می دهد که باعث خونریزی شما می شود.

خوردن غذاهای حاوی ویتامین K بیش از حد

سبزی هایی مانند کلم، شلغم، اسفناج و کلم پیچ
کلم بروکلی
بادام هندی
سویا و ادام برشته شده
مصرف آب و میوه کامل از زغال اخته، گریپ فروت و انار

نوشیدن بیش از حد الکل، که می تواند بر نحوه لخته شدن خون شما تأثیر بگذارد و احتمال زمین خوردن شما را افزایش دهد

مصرف مکمل های گیاهی مانند جینکو بیلوبا، سیر، ملاتونین، زردچوبه، روغن نعناع فلفلی و خارمریم

استفاده از مسکن‌های بدون نسخه مانند آسپرین، ایبوپروفن، ناپروکسن سدیم، آلکا-سلتزر، استامینوفن، اکسدرین یا داروهای خاص برای عفونت‌های قارچی

کشیدن دندان یا کاشت ایمپلنت دندان

داروهای رقیق کننده خون در بارداری

مصرف برخی از آنها در دوران بارداری بی خطر است. اگر داروهای رقیق کننده خون مصرف می کنید و به بچه دار شدن فکر می کنید، با پزشک خود صحبت کنید. آنها مراحل بعدی را به شما اطلاع خواهند داد. اگر در حال حاضر باردار هستید، با پزشک خود مشورت کنید تا مطمئن شوید رقیق کننده خونی که مصرف می کنید به کودک آسیبی نمی رساند.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

در صورت داشتن هر یک از این علائم فوراً به پزشک خود مراجعه کنید. ممکن است لخته خون داشته باشید. آنها عبارتند از:

تاری دید
درد قفسه سینه
ضعف شدید یا سرگیجه
سوزن سوزن شدن دست ها، پاها یا صورت
نمی تواند حرکت کند
بازوها، ساق پاها یا پاها متورم یا قرمز شده اند

رقیق کننده های طبیعی خون

اگر پزشک برای شما رقیق کننده خون تجویز کرده است، مهم است که داروی خود را طبق دستور مصرف کنید. رقیق کننده های خون طبیعی جایگزینی برای داروی شما نیستند.

چگونه می توانم خون خود را به طور طبیعی رقیق کنم؟

یک راه آسان و سالم برای حفظ جریان خون شما، خوردن غذاهایی با سطح بالای ویتامین K است. برخی از غذاهای حاوی ویتامین K عبارتند از:

سویای تخمیر شده، سویا و روغن سویا
سبزی هایی مانند کلم، شلغم، اسفناج و کلم پیچ
کلم بروکلی پخته شده
کنسرو کدو تنبل
آب هویج
بامیه خام
آجیل کاج
زغال اخته
آب انار
سینه مرغ سوخاری
انگور
روغن کانولا
روغن زیتون

شما می توانید با خوردن مقداری چربی سالم هنگام خوردن این غذاها به جذب ویتامین K بدن خود کمک کنید. چربی های سالم عبارتند از آووکادو، روغن زیتون یا آووکادو، آجیل یا کره آجیل، شیر و ماست کامل یا 2 درصد، زیتون و دانه ها.

برخی از گیاهان نیز ممکن است به رقیق نگه داشتن خون شما کمک کنند. قبل از شروع مصرف هر مکمل جدید، مطمئن شوید که با پزشک خود صحبت کنید، به خصوص اگر دارو مصرف می کنید. بسیاری از مکمل ها می توانند با داروی شما تداخل داشته باشند. برخی از گیاهان و مکمل هایی که دارای اثرات ضد انعقادی و/یا ضد پلاکتی هستند عبارتند از:

آلوئه
زغال اخته
تب دار
سیر
زنجبیل
جینکو بیلوبا
شیرین علفزار
زردچوبه
بید سفید
بابونه
شنبلیله
شبدر قرمز
دونگ کوآی
گل مغربی
جینسینگ

چه میوه هایی رقیق کننده خون طبیعی هستند؟

برخی از میوه هایی که اثرات رقیق کنندگی خون دارند عبارتند از:

کدو تنبل (کنسرو شده)
زغال اخته
انار
انگور
زغال اخته

خلاصه

رقیق‌کننده‌های خون، داروهایی هستند که به شما کمک می‌کنند تا به راحتی لخته‌های خونی ایجاد نکنید، که باعث می‌شود خون شما به آرامی در رگ‌ها و شریان‌ها جریان پیدا کند. این می تواند به کاهش خطر حمله قلبی یا سکته در صورت خطر کمک کند. از آنجایی که رقیق‌کننده‌های خون شما را کمتر قادر به تشکیل لخته می‌کنند، اگر از آنها استفاده می‌کنید، هنگام انجام هر کاری که می‌تواند احتمال آسیب و خونریزی شما را افزایش دهد، بیشتر مراقب باشید.