دسته: انواع مشکلات جنسی زنان

مشکلات جنسی زنان می تواند به شکل های مختلفی ظاهر شود و تأثیرات گوناگونی بر زندگی زناشویی و روابط فردی داشته باشد.

  • کاهش سریع درد پریود در روز اول با روش های خانگی

    کاهش سریع درد پریود در روز اول با روش های خانگی

    پریود یا قاعدگی، خون ریزی طبیعی و ماهیانه از رحم زنانه است. این فرآیند بخشی از چرخه قاعدگی است که بدن زن را برای بارداری احتمالی آماده میکند. بیش از نیمی از زنانی که پریود می شوند، درد پریود، که به عنوان دیسمنوره نیز شناخته می‌شود، را به مدت یک تا دو روز در هر ماه تجربه می‌کنند. و اگرچه درد قاعدگی می‌تواند به معنای سردرد یا ناراحتی عمومی باشد، اما این درد معمولاً ناشی از گرفتگی‌های قاعدگی است.

    گرفتگی‌های پریودی زمانی اتفاق می‌افتد که رحم شما برای ریزش پوشش خود، که به عنوان پوشش رحم نیز شناخته می‌شود، منقبض می‌شود. این می‌تواند باعث درد در معده، کمر، کشاله ران یا بالای ران شما شود. پیش از این، در مورد اینکه چه زمانی مراجعه به پزشک برای گرفتگی‌های قاعدگی منطقی است، صحبت کردیم. در اینجا، به بیش از ۱۳ درمان خانگی که می‌توانید برای تسکین گرفتگی‌های قاعدگی امتحان کنید، و آنچه ممکن است باعث درد قاعدگی شما شود، خواهیم پرداخت.

    شاید شما هم مانند ۹۰٪ از زنان در دوران قاعدگی، سندرم پیش از پریود(PMS) را هنگام نزدیک شدن به پریود خود تجربه کنید. گرفتگی، تحریک‌پذیری و خستگی، مقابله با این علائم و سایر علائم پریود هر ماه می‌تواند به همان اندازه که دردناک است، نا امیدکننده نیز باشد.

    خبر خوب این است که درمان‌های زیادی وجود دارد که می‌توانید در خانه (و در حال حرکت) انجام دهید که ممکن است به شما در تسکین گرفتگی‌های پریود و سایر علائم پریود کمک کند. مهم است که به یاد داشته باشید که این تکنیک‌ها همیشه مؤثر نیستند، به خصوص برای بیماری‌های مزمن مانند اندومتریوز، اما می‌توانند درد خفیف تا متوسط پریود را تسکین دهند.

    ۱. برای کاهش نفخ، آب بیشتری بنوشید

    چند روز قبل از شروع پریود و شاید حتی در طول پریود، ممکن است احساس کنید که معده یا سایر قسمت‌های بدن شما متورم شده است یا وزن اضافه کرده‌اید. این به دلیل احتباس آب یا نفخ است. نفخ یک علامت پریود طبیعی و رایج است، اما می‌تواند باعث ناراحتی شود و گرفتگی‌های قاعدگی را بدتر کند.

    اگرچه ممکن است متناقض به نظر برسد، اما نوشیدن منظم آب در طول روز می‌تواند به کاهش نفخ در طول پریود و تسکین برخی از دردهای ناشی از آن کمک کند. سعی کنید یک بطری آب همراه خود داشته باشید و در طول روز چندین بار آن را پر کنید. میزان آبی که هر فرد باید بنوشد می‌تواند متفاوت باشد، اما یک هدف خوب، نوشیدن حداقل هشت لیوان آب در روز است. همچنین، نوشیدن آب گرم می‌تواند جریان خون را در سراسر بدن شما افزایش داده و عضلات شما را شل کند. این می‌تواند گرفتگی‌های ناشی از انقباضات رحمی را کاهش دهد.

    ۲. برای تسکین درد پریود، چای گیاهی بنوشید

    انواع خاصی از چای گیاهی دارای خواص ضد التهابی هستند که می‌توانند نفخ و التهاب را کاهش دهند و ترکیبات ضد اسپاسم دارند که می‌توانند اسپاسم‌های عضلانی در رحم را که باعث گرفتگی می‌شوند، کاهش دهند. نوشیدن چای دارچین، لیمو، قاصدک و گل ختمی می‌تواند به نفخ کمک کند. چای برگ تمشک، بابونه، آویشن و چای اولانگ می‌توانند به تسکین گرفتگی‌های قاعدگی کمک کنند. و چای زنجبیل، نعناع و چای سبز می‌توانند به هر دو کمک کنند. به علاوه، این چای‌های گیاهی می‌توانند مزایای دیگری مانند کاهش استرس و کمک به بی‌خوابی داشته باشند.

    ۳. غذاهای ضد التهاب بخورید برای تسکین گرفتگی‌های قاعدگی

    بعضی غذاها می‌توانند تسکین طبیعی گرفتگی‌ها را ارائه دهند و طعم بسیار خوبی دارند. غذاهای ضدالتهاب می‌توانند به افزایش جریان خون و شل شدن رحم شما کمک کنند. خوردن انواع توت، گوجه فرنگی، آناناس و ادویه‌هایی مانند زردچوبه، زنجبیل یا سیر را امتحان کنید. سبزیجات برگ‌دار، بادام، گردو و ماهی‌های چرب مانند ماهی سالمون نیز می‌توانند به کاهش التهاب کمک کنند.

    ۴. برای جلوگیری از نفخ و درد اضافی، از خوردن خوراکی‌های خوشمزه خودداری کنید.

    در حالی که یک سیب‌زمینی سرخ‌کرده ممکن است خوشمزه به نظر برسد، غذاهای پر از قند، چربی ترانس و نمک می‌توانند باعث نفخ و التهاب شوند که درد و گرفتگی عضلات را بدتر می‌کند. بنابراین، سعی کنید از مصرف گوشت قرمز، شربت ذرت با فروکتوز بالا، غذاهای بسیار فرآوری شده و غذاهایی با روغن‌های اضافه شده خودداری کنید یا میزان مصرف آنها را کاهش دهید. در عوض، به سراغ میوه‌ها و سبزیجات تازه، گوشت بدون چربی و آجیل و دانه‌های بدون نمک بروید.

    ۵. قهوه بدون کافئین بنوشید برای بهبود درد پریود

    کافئین باعث تنگ شدن رگ‌های خونی شما می‌شود. این می‌تواند رحم شما را منقبض کند و گرفتگی عضلات را دردناک‌تر کند. اگر به قهوه نیاز دارید، در طول پریود خود به قهوه بدون کافئین روی بیاورید. اگر برای غلبه بر کسالت بعد از ظهر به کافئین وابسته هستید، یک میان وعده سرشار از پروتئین بخورید یا برای افزایش انرژی خود، یک پیاده‌روی سریع ۱۰ دقیقه‌ای انجام دهید.

    ۶. برای کمک به علائم پریود، مکمل‌های غذایی را امتحان کنید.

    ویتامین D می‌تواند به بدن شما در جذب کلسیم و کاهش التهاب کمک کند. سایر مکمل‌ها، از جمله امگا ۳، ویتامین E و منیزیم، می‌توانند به کاهش التهاب کمک کنند و حتی ممکن است درد پریود شما را کمتر کنند. برای بهترین نتیجه، هر روز مکمل مصرف کنید، نه فقط در طول پریود. همچنین، از آنجا که برخی از مکمل‌ها با داروها تداخل دارند، قبل از مصرف هر چیز جدیدی، حتماً با پزشک خود مشورت کنید.

    ۷. برای آرام کردن گرفتگی عضلات، از گرما استفاده کنید.

    کمی گرما می‌تواند به شل شدن عضلات، بهبود جریان خون و تسکین تنش کمک کند. سعی کنید با یک پد گرمکن روی قسمت پایین شکم خود بنشینید، دوش آب گرم بگیرید یا در وان آب گرم استراحت کنید.و از کیسه های آب گرم استفاده کنید.

    ۸. ورزش برای شل شدن عضلات و اندورفین

    اگر درد دارید، ورزش ممکن است آخرین چیزی باشد که به ذهنتان خطور کند. اما حتی ورزش ملایم هم اندورفین آزاد می‌کند که باعث می‌شود احساس شادی کنید، درد را کاهش می‌دهد و عضلات شما را شل می‌کند. پانزده دقیقه یوگا، حرکات کششی سبک یا پیاده‌روی ممکن است تمام چیزی باشد که برای احساس بهتر نیاز دارید. و اگر ورزش از قبل بخشی از برنامه روزانه شماست، آیا می‌دانستید که پیگیری پریود می‌تواند به شما در بهبود عملکرد ورزشی کمک کند؟

    ۹. کاهش استرس برای بهبود علائم روحی و جسمی قاعدگی

    استرس ممکن است گرفتگی عضلات را بدتر کند. از تکنیک‌های تسکین استرس مانند مدیتیشن، تنفس عمیق، یوگا یا روش مورد علاقه خود برای کاهش استرس استفاده کنید. اگر مطمئن نیستید که چگونه استرس را تسکین دهید، تصویرسازی هدایت‌شده را امتحان کنید. به سادگی چشمان خود را ببندید، نفس عمیق بکشید و مکانی آرام و امن را که برای شما مهم است تصور کنید. حداقل چند دقیقه در حالی که نفس‌های آرام و عمیق می‌کشید، روی این فضا تمرکز کنید.

    ۱۰. ماساژ درمانی را برای کاهش گرفتگی و استرس امتحان کنید.

    یک مطالعه نشان داد که ماساژ درمانی به طور قابل توجهی درد قاعدگی را در زنان مبتلا به آندومتریوز کاهش می‌دهد. ماساژ ممکن است با شل کردن رحم، اسپاسم رحم را کاهش دهد. برای مدیریت مؤثر گرفتگی‌های قاعدگی، ماساژ درمانی باید روی ناحیه شکم تمرکز کند. اما ماساژ کامل بدن که استرس کلی شما را کاهش می‌دهد، ممکن است به تسکین گرفتگی‌های قاعدگی نیز کمک کند.

    ۱۱. برای خلاص شدن از گرفتگی‌های قاعدگی، داروهای بدون نسخه (OTC) مصرف کنید.

    هورمون پروستاگلاندین می‌تواند باعث انقباض و درد عضلات شود. داروهای ضد التهابی مانند ایبوپروفن می‌توانند با کاهش میزان پروستاگلاندین‌ها در بدن، تسکین سریعی ایجاد کنند. داروهای بدون نسخه ممکن است همیشه گرفتگی‌های قاعدگی را به طور جادویی درمان نکنند، اما اغلب می‌توانند درد را به طور قابل توجهی بهبود بخشند. برای بهترین نتیجه، فقط زمانی که شروع به احساس گرفتگی کردید، داروهای بدون نسخه مصرف کنید. و به یاد داشته باشید، اگر مطمئن نیستید کدام داروی بدون نسخه برای شما مناسب است، با پزشک خود صحبت کنید.

    ۱۲. برای تسکین پریود (PMS)، طب جایگزین را امتحان کنید.

    برخی از افراد با روش‌های طب جایگزین مانند طب سوزنی و طب فشاری تسکین می‌یابند. طب سوزنی روشی است که با قرار دادن سوزن در پوست، بدن را تحریک می‌کند. طب فشاری با اعمال فشار بر نقاط خاصی از بدن، بدن را بدون سوزن تحریک می‌کند. این روش‌ها می‌توانند به شما در آرامش، رهایی از تنش عضلانی و بهبود جریان خون در سراسر بدن کمک کنند.

    ۱۳. شروع کنترل بارداری هورمونی

    اگر گرفتگی‌ها ناشی از عدم تعادل هورمونی باشند، کنترل بارداری می‌تواند درد قاعدگی را متوقف کند. متعادل کردن سطح استروژن و پروژسترون به نازک شدن پوشش رحم کمک می‌کند تا راحت‌تر ریزش کند. قرص‌های ضد بارداری هورمونی همچنین طول و تعداد دفعات پریود شما را تنظیم می‌کنند. برخی از انواع قرص‌های ضدبارداری می‌توانند با متوقف کردن کامل پریود، گرفتگی‌های پریود را به طور کامل تسکین دهند. در مورد گزینه‌های پیشگیری از بارداری، از جمله قرص، آمپول ضدبارداری یا IUD هورمونی، با متخصص زنان و زایمان خود صحبت کنید. سپس، می‌توانید نوع قرص ضد بارداری را که برای شما مناسب‌تر است، انتخاب کنید.

    علت درد شدید پریود

    دلایل زیادی برای درد پریود وجود دارد و اگر دوره‌های دردناک مزمن را تجربه می‌کنید، طبیعی است که از خود بپرسید چرا. شاید شما تنها زن در خانواده‌ تان باشید که دچار گرفتگی‌های شدید می‌شوید. شاید دوره‌های دردناک شما تا دهه ۲۰ سالگی شروع نشده باشد. مقداری درد قاعدگی برای اکثر افراد طبیعی است، اما اگر درد شما بسیار شدید است، ممکن است ناشی از یک بیماری زمینه‌ای باشد.

    در هر شرایطی، پزشک می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید چرا هر ماه دچار گرفتگی‌های دردناک می‌شوید. برخی از شایع‌ترین علت قاعدگی‌های دردناک عبارتند از:

    دیسمنوره ثانویه (گرفتگی‌های شدید)

    این گرفتگی‌ها با گرفتگی‌های معمول پریود متفاوت هستند. آنها شدیدتر و طولانی‌تر هستند و می‌توانند نشانه‌ای از یک بیماری دیگر باشند. اگر فکر می‌کنید میزان درد شما قبل، حین یا بعد از پریود به طور غیرمعمولی بالا است، نسبت به گذشته تغییر کرده است، یا در مورد علائم خود نگران هستید، با پزشک خود در مورد گزینه‌های درمانی گرفتگی‌های دردناک صحبت کنید.

    اختلال دیسفوریای پیش از پریودی

    اختلال دیسفوریای پیش ازقاعدگی پریود نوع شدیدتری از PMS است که حدود ۵٪ از زنان در دوران قاعدگی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. پزشکان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث این اختلال می‌شود، اما زنانی که سطح بالایی از استرس، افسردگی یا سابقه خانوادگی افسردگی دارند، بیشتر احتمال دارد که آن را تجربه کنند. علائم اختلال دیسفوریای مشابه PMS است، اما شدیدتر، از جمله گرفتگی‌های دردناک‌.

    فیبروم‌ها

    فیبروم‌های رحمی، توده‌های خوش‌خیمی هستند که ممکن است در پوشش داخلی رحم ایجاد شوند. آن‌ها می‌توانند آنقدر کوچک باشند که دیدن آن‌ها با چشم غیرمسلح غیرممکن باشد، یا آنقدر بزرگ باشند که شکل رحم شما را تغییر دهند. آن‌ها معمولاً در سال‌های باروری ظاهر می‌شوند و اغلب پس از یائسگی کوچک می‌شوند یا کاملاً از بین می‌روند. از آنجایی که فیبروم‌ها در پوشش داخلی رحم رشد می‌کنند، می‌توانند باعث پریودهای سنگین و گرفتگی‌های دردناک قاعدگی شوند. در این صورت، پزشک شما ممکن است درمان فیبروم رحمی را توصیه کند.

    کیست‌های تخمدان

    کیست معمولاً کیسه‌ای بی‌ضرر از مایع است که در بدن یا روی آن تشکیل می‌شود. کیست‌های تخمدان در تخمدان‌ها، معمولاً در طول تخمک‌گذاری، ایجاد می‌شوند. بسیاری از زنان هر ماه حداقل یک کیست کوچک ایجاد می‌کنند که به طور طبیعی محو می‌شود. با این حال، برخی از زنان کیست‌های تخمدانی متعدد یا بزرگی دارند که می‌توانند باعث درد یا عوارض شوند. در این موارد، ممکن است برای مدیریت کیست‌ها به درمان پزشکی نیاز باشد.

    کیست‌های تخمدان همچنین می‌توانند ناشی از سندرم تخمدان پلی‌کیستیک باشند. این بیماری، وضعیتی است که در آن عدم تعادل هورمونی باعث رشد کیست‌های کوچک و بی‌ضرر زیادی در تخمدان‌ها می‌شود. این می‌تواند باعث قاعدگی‌های دردناک، مشکل در باردار شدن، مقاومت به انسولین و سایر مشکلات سلامتی شود. علائم پلی‌کیستیک شامل قاعدگی‌های نامنظم، موهای زائد روی صورت و بدن، افزایش وزن، مشکل در کاهش وزن، آکنه و نازک شدن مو است. پزشک می‌تواند درمان‌هایی را برای کمک به مدیریت علائم پلی‌کیستیک تجویز کند.

    بیماری التهابی لگن

    وقتی رحم و تخمدان‌ها آلوده می‌شوند، به آن بیماری التهابی لگن گفته می‌شود. عفونت معمولاً زمانی شروع می‌شود که باکتری‌های یک عفونت مقاربتی به اندام‌های تولید مثل راه پیدا می‌کنند. التهاب لگن همچنین می‌تواند پس از یک عمل جراحی اتفاق بیفتد. در حالی که بسیاری از زنان هیچ علامتی از این بیماری را تجربه نمی‌کنند، اما می‌تواند برای برخی افراد باعث گرفتگی‌های دردناک شود.

    آندومتریوز

    لایه داخلی رحم که به آندومتر نیز گفته می‌شود، در داخل رحم رشد می‌کند. اما اگر آندومتریوز داشته باشید، آندومتر شما در خارج از رحم، معمولاً در سایر قسمت‌های اندام‌های تولید مثلی شما مانند تخمدان‌ها یا لوله‌های فالوپ، رشد می‌کند.

    وقتی بدن شما سعی می‌کند در طول پریود بافت رحم را دفع کند، آندومتر رشد کرده و در خارج از رحم جایی برای رفتن ندارد. می‌تواند در بدن گیر بیفتد. این می‌تواند باعث گرفتگی‌های دردناک، خونریزی شدید، سوزش و التهاب شود. با پیشرفت در پزشکی، اکثر موارد آندومتریوز را می‌توان با داروها و روش‌های درمانی به خوبی مدیریت کرد.

    آدنومیوز

    آدنومیوز یک بیماری قابل درمان است که در آن آندومتر به داخل دیواره عضلانی رحم رشد می‌کند. آندومتر می‌تواند کل عضله رحم را تحت تأثیر قرار دهد، اما معمولاً یک نقطه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. آدنومیوز یک بیماری قابل کنترل است، اما می‌تواند باعث گرفتگی‌های شدید شود. پزشکان دقیقاً مطمئن نیستند که چه چیزی باعث آدنومیوز می‌شود، اما زنانی که فرزند داشته‌اند یا تحت عمل جراحی رحم قرار گرفته‌اند، خطر بیشتری برای ابتلا به آن دارند.

    برای تسکین گرفتگی‌های پریودی کمک بگیرید

    اگر تمام درمان‌های خانگی گرفتگی قاعدگی موجود در این لیست را امتحان کرده‌اید و هنوز پریودهای دردناکی دارید، یا می‌خواهید از قبل بدانید کدام گزینه‌ها برای شما بهتر عمل می‌کنند، با پزشک مراقبت‌های اولیه یا متخصص زنان و زایمان خود صحبت کنید.

    پزشکان سلامت زنان ما می‌توانند درمان‌های قوی‌تری برای گرفتگی‌های پریودی تجویز کنند که می‌تواند تا حد زیادی کیفیت زندگی شما را در آن زمان از ماه بهبود بخشد. کمی کمک از یک پزشک ممکن است بهترین راه برای متوقف کردن ترس از پریودهایتان باشد.

  • آتروفی واژن یا سندروم تناسلی ادراری یائسگی چیست؟ تشخیص و درمان

    آتروفی واژن یا سندروم تناسلی ادراری یائسگی چیست؟ تشخیص و درمان

    آتروفی واژن سندرم ادراری تناسلی یائسگی اغلب بر زنان در حال یائسگی تأثیر می گذارد. این وضعیتی است که در آن پوشش واژن شما به دلیل کمبود استروژن خشک‌تر و نازک‌تر می‌شود. سوزش، خارش، لکه بینی و درد همراه با رابطه جنسی از علائم شایع هستند، تکرر ادرار و عفونت های مجاری ادراری.

    مقایسه پوشش طبیعی، ضخیم و مرطوب واژن و پوشش واژن با آتروفی که نازک و خشک به نظر می رسد.
    پوشش معمولی واژن از بافت سالم ضخیم و مرطوب تشکیل شده است. با آتروفی واژن، این بافت با جریان خون کمتر در ناحیه خشک و نازک می شود.

    آتروفی واژن چیست؟

    آتروفی واژن وضعیتی است که در آن پوشش واژن خشک‌تر و نازک‌تر می‌شود. این منجر به خارش، سوزش و درد در حین رابطه جنسی از جمله علائم دیگر می شود. این وضعیت همچنین شامل مشکلات دستگاه ادراری مانند عفونت های دستگاه ادراری و بی اختیاری ادرار می شود.

    آتروفی واژن اغلب در دوران پیش از یائسگی و یائسگی زمانی رخ می دهد که تخمدان شما استروژن کمتری تولید می کند. این می تواند زمانی رخ دهد که سطح استروژن شما به دلیل درمان سرطان یا برداشتن تخمدان ها کاهش یابد. هنگامی که سطح هورمون کاهش می یابد، ممکن است بسیاری از علائم ناراحت کننده را تجربه کنید. این علائم می تواند کیفیت زندگی شما را مختل کند.

    اخیراً اصطلاح آتروفی واژن با اصطلاح جدیدتر، سندرم تناسلی ادراری یائسگی (GSM) جایگزین شده است. این اصطلاح جدید نه تنها به توصیف علائم واژینال، بلکه علائم ادراری که ممکن است در نتیجه استروژن پایین رخ دهد نیز کمک کند.

    آتروفی واژن چقدر شایع است؟

    حداقل نیمی از زنانی که وارد یائسگی می شوند، علائم و نشانه های سندرم تناسلی ادراری یائسگی را نشان می دهند. خشکی واژن معمولاً اولین نشانه ای است که نشان می دهد شما در حال توسعه آتروفی واژن هستید.

    علائم آتروفی واژن چیست؟

    بافتی که دیواره واژن شما را می پوشاند زمانی که دچار آتروفی واژن می شوید نازک، خشک و ملتهب می شود. اغلب، اولین علامت روانکاری کمتر (خشکی) است که ممکن است در حین رابطه جنسی متوجه آن شوید. سایر علائم سندرم تناسلی ادراری یائسگی عبارتند از:

    سوزش و یا خارش در واژن
    دیسپارونی (درد هنگام رابطه جنسی)
    ترشحات غیرمعمول واژن (معمولاً به رنگ زرد)
    لکه بینی یا خونریزی، به ویژه در هنگام رابطه جنسی
    خارش ولو (خارش اطراف دستگاه تناسلی خارجی شما)

    همچنین می تواند بر سیستم ادراری شما تأثیر بگذارد و علائمی مانند:

    عفونت های مکرر دستگاه ادراری
    عدم توانایی در نگه داشتن ادرار (بی اختیاری)
    ادرار کردن بیش از حد معمول
    ادرار دردناک (دیسوریا)
    خون در ادرار شما (هماچوری)
    احساس سوزش هنگام ادرار کردن

    چه چیزی باعث آتروفی واژن می شود؟

    در دوران یائسگی، بدن شما استروژن کمتری تولید می کند. بدون استروژن، پوشش واژن می تواند نازک تر شده و کشش کمتری داشته باشد. کانال واژن شما نیز می تواند باریک و کوتاه شود. استروژن کمتر همچنین میزان مایعات طبیعی واژن را کاهش می دهد و تعادل اسید را در واژن شما تغییر می دهد. همه این عوامل باعث می شود بافت واژن شما ظریف تر شود و احتمال تحریک آن بیشتر شود.

    بدن شما همچنین می تواند استروژن کمتری را در طول رویدادهایی غیر از یائسگی تولید کند. اگر در حال شیردهی هستید، تحت درمان سرطان هستید یا تخمدان های خود را برداشته اید، ممکن است به دلیل کمبود استروژن دچار آتروفی واژن شوید.

    چه کسانی در خطر ابتلا به آتروفی واژن هستند؟

    زنان در دوران یائسگی بیشتر در معرض آتروفی واژن هستند زیرا بدن آنها به طور طبیعی استروژن کمتری تولید می کند. با این حال، عوامل دیگر می توانند سطح استروژن را کاهش دهند و منجر به آتروفی واژن شوند. این موارد عبارتند از:

    کاهش عملکرد تخمدان به دلیل شیمی درمانی یا پرتودرمانی
    داروهایی که دارای خواص آنتی استروژن هستند از جمله تاموکسیفن، مدروکسی پروژسترون و نافارلین
    اوفورکتومی (برداشتن تخمدان ها)
    برخی از قرص های ضد بارداری
    اختلالات ایمنی
    شیردهی
    سیگار کشیدن

    اگر فعالیت جنسی نفوذی کمتری دارید (با یا بدون شریک جنسی)، ممکن است در معرض خطر آتروفی متوسط ​​تا شدید واژن نیز باشید. مطالعات نشان می دهد که افرادی که رابطه جنسی دارند بیشتر از افرادی که رابطه جنسی را متوقف می کنند، به موارد خفیف تر آتروفی مبتلا می شوند. این به این دلیل است که تحریک جنسی جریان خون را به واژن شما افزایش می دهد و بافت واژن شما را انعطاف پذیرتر می کند.

    عوارض آتروفی واژن

    آتروفی واژن می تواند بر کیفیت زندگی شما و رابطه شما با شریک زندگی شما تأثیر بگذارد. GSM عوارض جسمی و روحی دارد. علائم فیزیکی مانند درد، سوزش، خارش و نشت ادرار می تواند تمام بخش های زندگی شما را مختل کند. عوارض جانبی عاطفی به همان اندازه عوارض جانبی فیزیکی پیچیده است. اگر علائم آتروفی واژن را تجربه می کنید، ممکن است علاقه خود را به رابطه جنسی و صمیمیت از دست بدهید یا اعتماد به نفس خود را از دست بدهید. لطفاً بدانید که همه این احساسات طبیعی هستند و ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما برای کمک به شما وجود دارد.

    تشخیص و آزمایشات

    آتروفی واژن چگونه تشخیص داده می شود؟

    یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی می تواند آتروفی واژن را بر اساس علائم شما و معاینه لگنی برای بررسی واژن و دهانه رحم شما تشخیص دهد. علائم کلاسیک آتروفی در معاینه لگن عبارتند از:

    یک واژن کوتاه یا باریک
    خشکی، قرمزی و تورم
    از دست دادن کشش
    تغییر رنگ سفید در واژن شما
    شرایط پوستی ولو، ضایعات فرج و یا قرمزی ولو
    بریدگی های جزئی (پارگی) در نزدیکی دهانه واژن
    کاهش اندازه لابیاها

    چه آزمایشاتی برای تشخیص انجام می شود؟

    در حالی که ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی معمولاً به معاینات برای تشخیص تغییرات آتروفیک یا GSM تکیه می کنند، ممکن است آزمایش های زیر را برای رد سایر شرایط انجام دهند:

    تست پاپ اسمیر
    نمونه ادرار
    سونوگرافی
    PH واژن (تست اسید)
    آزمایش عفونت واژن

    معمولاً در مورد علائم آتروفی واژن احساس ناراحتی می کنید. اگر فکر می کنید علائمی دارید از ذکر آن با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود خجالت نکشید. چندین گزینه درمانی مختلف وجود دارد که اکثر آنها در درمان علائم شما موفق هستند.

    مدیریت و درمان

    گزینه های درمان هورمونی برای آتروفی واژن چیست؟

    استروژن درمانی و دهیدرواپی آندروسترون (DHEA) تنها درمان های هورمونی برای آتروفی واژن هستند.

    استروژن موضعی

    این عارضه موضعی واژینال علائم آتروفی واژن را بدون افزایش سطح استروژن در جریان خون درمان می کند. این در یک کرم، یک قرص واژینال یا یک حلقه موجود است. ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما می‌تواند هر گزینه را با شما در میان بگذارد و اینکه کدام گزینه برای شما بهتر است.

    کرم استروژن واژینال: این کرم را با استفاده از اپلیکاتور وارد واژن خود می کنید. اکثر مردم به کرم روزانه برای چند هفته نیاز دارند، اما بعد از آن 2 تا 3 بار در هفته.

    حلقه واژینال: حلقه واژینال یک حلقه نازک و انعطاف پذیر است که ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما را در واژن قرار می دهد. این حلقه در طول سه ماه دوز پایینی از استروژن را آزاد می کند. سپس، ارائه دهنده شما حلقه را برمی دارد و جایگزین می کند.

    قرص واژینال: یک قرص کوچک را با استفاده از اپلیکاتور داخل واژن خود قرار می دهید. مانند سایر درمان‌های استروژن، استفاده از آن را به صورت روزانه و قبل از کاهش به ۲ تا ۳ بار در هفته شروع می‌کنید.

    درمان جایگزینی هورمونی

    این نوع هورمون درمانی که استروژن درمانی سیستمیک نیز نامیده می شود، در صورت داشتن سایر علائم یائسگی مانند گرگرفتگی شدید ممکن است مفید باشد. این در دوزهای بالاتری مصرف می شود که به سلول های دیگر بدن شما می رود، نه فقط به واژن. اگر بیش از 10 سال از یائسگی گذشته یا فقط خشکی واژن دارید، احتمالا از درمان موضعی استفاده خواهید کرد. اگر به هورمون درمانی سیستمیک نیاز دارید، فوایدی مانند بهبود سلامت واژن، خواب بهتر، گرگرفتگی کمتر و بهبود خلق و خو دارید. شما و ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود می توانید در مورد اینکه آیا هورمون درمانی سیستمیک برای شما مناسب است یا خیر صحبت کنید.

    درمان های غیر هورمونی برای آتروفی واژن

    شما و ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی‌تان برای ارائه یک برنامه درمانی برای آتروفی واژن همکاری نزدیکی خواهید داشت. آنها به شما کمک می کنند تا بر اساس علائم و شدت آنها تصمیم بگیرید که کدام برنامه مؤثرتر است. درمان با استروژن و DHEA به عنوان موثرترین درمان در نظر گرفته می شود. با این حال، این درمان ها برای همه مناسب نیست. چندین گزینه درمانی در دسترس وجود دارد که شامل هورمون نمی شود.

    روان کننده ها و مرطوب کننده ها

    روان کننده ها و مرطوب کننده ها خشکی واژن را درمان می کنند. این باعث بهبود راحتی در هنگام رابطه جنسی می شود. چندین نام تجاری در فروشگاه مواد غذایی محلی شما در دسترس است.

    برای کاهش اصطکاک و درد در هنگام رابطه جنسی باید از روان کننده های واژن استفاده شود. آنها بر پایه آب، سیلیکون یا روغن هستند. این محصولات بسیار کوتاه اثر هستند.

    مرطوب کننده های واژن به بافت واژن می چسبند تا به سلول ها در حفظ رطوبت کمک کنند. آنها هر یک تا سه روز اعمال می شوند زیرا طولانی تر عمل می کنند.

    برخی از روغن های طبیعی مانند روغن زیتون و نارگیل نیز ممکن است به عنوان روان کننده و مرطوب کننده استفاده شوند.

    درمان های لیزری

    درمان های غیرتهاجمی و غیرجراحی لیزر CO2 به بازسازی بافت واژن و بهبود استحکام و کشش آن پس از لیزر درمانی کمک می کند. این دستگاه‌ها هنوز توسط سازمان غذا و دارو برای آتروفی واژن تأیید نشده‌اند، زیرا تحقیقات طولانی مدت محدودی در مورد استفاده از آنها وجود دارد.

    دیلاتورها

    گشادکننده ها ابزاری برای گشاد کردن واژن شما به منظور بهبود راحتی در هنگام مقاربت جنسی هستند. افراد اغلب با یک گشاد کننده کوچک شروع می کنند و به آرامی در طول زمان به اندازه های بزرگتر می رسند.

    اوسپمیفن

    اوسفنا قرصی است که هر روز مصرف می کنید. فواید آن مشابه مزایای استروژن است، اما حاوی استروژن نیست. یک عارضه جانبی جدی اما غیر معمول افزایش خطر لخته شدن خون است. ممکن است گرگرفتگی بیشتری را متوجه شوید، اگرچه بیشتر مردم n دارند.

    تفاوت بین آتروفی واژن و عفونت قارچی

    هم آتروفی واژن و هم عفونت های قارچی می توانند علائمی مانند خشکی، خارش، قرمزی و درد داشته باشند. با این حال، کمبود استروژن باعث آتروفی واژن می شود در حالی که عفونت قارچی باعث عفونت مخمری واژن می شود. در مورد علائم با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود مشورت کنید تا با هم بتوانید تشخیص دهید که چه وضعیتی دارید.

    خلاصه

    آتروفی واژن جدی است. با ناراحتی، سفرهای مکرر به حمام، عفونت ادراری مکرر، سوزش، درد در رابطه جنسی و موارد دیگر، کیفیت زندگی شما را تحت تاثیر قرار می دهد. خوشبختانه، درمان‌های زیادی وجود دارد و پزشک می‌تواند به شما کمک کند بهترین گزینه را برای علائم خود پیدا کنید.

    به دنبال درمان باشید. از مکالمه با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی و با شریک زندگی خود نترسید. همیشه دستورالعمل های ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود را دنبال کنید و برای مدیریت آتروفی واژن هر کاری می توانید انجام دهید.

  • اختلال رابطه جنسی دیسپارونی چیست؟ علت و درمان

    اختلال رابطه جنسی دیسپارونی چیست؟ علت و درمان

    دیسپارونی ناحیه تناسلی درد حین یا بعد از رابطه جنسی است. ممکن است در قسمت بیرونی فرج یا داخل واژن، رحم یا لگن احساس درد کنید. عواملی مانند بیماری های زمینه ای یا بحران ها می توانند باعث ایجاد رابطه جنسی دردناک شوند. درمان شامل شناسایی علت اصلی درد است.

    دیسپارونی چیست؟

    درد حین رابطه یا دیسپارونی، درد مداوم یا عودکننده درست قبل، حین یا بعد از رابطه جنسی است. دیسپارونی در زنان شایع تر است، اما هر کسی ممکن است رابطه جنسی دردناکی را تجربه کند.

    زنان درد بیرون را در فرج احساس می کنند، مانند لابیا (لب های واژن) یا در دهانه واژن. برخی از دردها را در نقاطی مانند خود احساس می کنند:

    • برای کف لگن
    • پوست کانال واژن
    • رحم
    • پایین شکم

    مردان درد را در سر آلتاسلی خود، در ساقه، در بیضه ها یا در لگن خود احساس می کنند.

    بیماری دیسپاری شایع است که می تواند یک منفی عاطفی و روانی داشته باشد. علاوه بر درد، ممکن است در روابط خود از دست دادن صمیمیت یا تنش را تجربه کنند.

    ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما ممکن است شما را به یک پزشک متخصص در زمینه سلامت جنسی ارجاع دهد. می توان درمان مناسب را بر اساس ویژگی های شما و شرایط زمینه ای که باعث درد شما می شود، تعیین می کند.

    مراحل درد دیسپارونی

    مراحل درد شما می توانید نوع دیسپارونی را تعیین کنید که می توانید کمک کنید. انواع عبارات از:

    ورودی درد (دیسپارونی داخل رحمی یا سطحی). این درد در هنگام دخول در ورودی واژن احساس می شود. علت می تواند شامل تغییرات در هورمون ها، خشکی فرج یا واژن، تحریک مزمن، آسیب یا باشد.

    درد موضعی: این نوع درد معمولاً مربوط به کف لگن، خشکی واژن یا است.

    درد در (دیسپارونی برخورد): دردی است که در نفوذ رخ می دهد. ممکن است در موقعیت های جنسی خاص احساس بدتر شود. این نوع ممکن است به دلیل شرایطی که بر مثانه یا روده شما تأثیر می گذارد، عملکرد کف لگن، اندومتریوز یا سندرم احتقان لگن رخ دهد.

    درد حین مقاربت را می توان به صورت اولیه، ثانویه، کامل یا موقعیتی نیز توصیف کرد:

    درد دردی است که از زمان فعال شدن جنسی داشته اید.
    ثانویه پس از تجربه رابطه جنسی بدون درد ایجاد می شود.
    کامل به این معنی است که هر بار که رابطه جنسی احساس درد می کنید.
    موقعیتی زمانی درد فقط در زمان خاصی است که اتفاق می افتد.

    دیسپارونی چقدر شایع است؟

    درد در رابطه جنسی در زنان شایع تر است و از هر 4 نفر 3 نفر در مقطعی از زندگی آنها را تحت تاثیر قرار می دهد.

    تا 28 درصد از مردم ایالات متحده آمریکا حداقل یک بار رابطه جنسی دردناک را تجربه می کنند. این تخمین ممکن است پایین باشد، زیرا بسیاری از افراد برای رابطه جنسی دردناک به دنبال کمک درمان هستند زیرا این موضوع حساس است.

    احتمال بروز آن در چه سنی بیشتر است؟

    هر کس در هر سنی می تواند رابطه جنسی دردناکی را تجربه کند. اما بیشتر احتمال دارد زنانی را که یائسه کرده‌اند (متوسط ​​سن یائسگی 51 سال) تحت تأثیر قرار دهد. این دلیل به دلیل کاهش استروژن است، بیماری هایی که به روانکاری و سایر جنبه های سلامت واژن کمک می کند.

    با این حال، رابطه جنسی دردناک را تنها بخشی از افزایش سن نکنید، زیرا همیشه اینطور نیست.

    علائم دیسپارونی

    اگر در حین رابطه جنسی درد دارید، ممکن است احساس کنید:

    درد شدید در هنگام دخول یا هنگام ورود (یا حتی هنگام استفاده از تامپون)
    درد عمیق در هنگام رانش
    نبض یا درد بعد از مقاربت
    گرفتگی لگن
    گرفتگی یا اسپاسم عضلانی
    درد مثانه

    دیسپارونی چه احساسی دارد؟

    شایع ترین علامت درد هنگام مقاربت است که در دهانه واژن یا عمق لگن شما رخ می دهد. این می تواند یک درد مشخص در یک ناحیه باشد یا ممکن است کل ناحیه تناسلی شما را تحت تاثیر قرار دهد. ممکن است احساس ناراحتی، سوزش یا درد سوراخ شود.

    آیا دیسپارونی باعث خونریزی می شود؟

    دیسپارونی لزوماً باعث خونریزی نمی شود. هر خونریزی که در طول رابطه جنسی رخ می دهد احتمالاً به دلیل یک مسئله پزشکی زمینه ای است که ممکن است با درد مرتبط باشد یا نباشد. اگر در رابطه جنسی دچار خونریزی شدید، به دنبال یک قرار ملاقات با پزشک باشید. این می تواند طبیعی باشد یا می تواند نشانه عفونت یا بیماری زمینه ای باشد. به ندرت، خونریزی بعد از رابطه جنسی با سرطان مرتبط است.

    چه چیزی باعث دیسپارونی می شود؟

    در بسیاری از موارد، اگر به اندازه کافی روان کننده واژن نباشید، می توانید در حین رابطه جنسی دچار درد شوید. اما به دلیل عفونت، ضربه، آسیب یا شرایط پزشکی نیز می توانید مقاربت دردناکی داشته باشید.

    شرایط پزشکی

    آندومتریوز: وضعیتی که در آن بافتی شبیه به پوشش داخلی رحم شما در جای نامناسبی قرار دارد (مانند لوله های فالوپ یا شکم).

    اختلالات پوستی بر اندام تناسلی شما: هر نوع اختلال پوستی خارش دار مانند درماتیت می تواند رابطه جنسی را دردناک کند.

    اختلال عملکرد کف لگن: مشکلات ماهیچه ها و رباط های کف لگن می تواند منجر به درد در حین رابطه جنسی شود.

    مشکلات روده: شرایطی که باعث التهاب در روده شما می شود می تواند رابطه جنسی را دردناک کند. اینها شامل شرایطی مانند سندرم روده تحریک پذیر (IBS)، کولیت اولسراتیو و بیماری کرون است.

    مشکلات مثانه: شرایطی که مثانه شما را تحت تاثیر قرار می دهد، مانند عفونت مزمن UTI، تکرر ادرار و سیستیت بینابینی (IC)، می تواند رابطه جنسی را دردناک کند.

    تغییرات هورمونی: تغییرات هورمونی، به ویژه آنهایی که در دوران پیش از یائسگی رخ می دهد، می تواند رابطه جنسی را دردناک کند.

    نگرانی های مربوط به سیستم عصبی: مواردی مانند فشرده شدن عصب در پشت، مشکلات عصب پودندال و التهاب اعصاب می توانند باعث ایجاد درد در حین رابطه جنسی شوند.

    شیردهی: تغییرات هورمونی مرتبط با شیردهی می تواند منجر به رابطه جنسی دردناک شود.

    ولوودینیا: وضعیتی که باعث درد مزمن در ناحیه فرج می شود.

    سندرم تناسلی ادراری یائسگی (GSM): پوشش واژن شما می تواند رطوبت و ضخامت طبیعی خود را از دست بدهد و خشک، نازک و ملتهب شود.

    واژینیسموس: اسپاسم غیرارادی عضلات واژن، که اغلب به دلیل ترس از صدمه دیدن یا ضربه قبلی ایجاد می شود.

    تروما یا جراحت

    نزدیکی خیلی زود پس از جراحی یا زایمان

    آسیب به فرج یا واژن: صدمات ممکن است شامل پارگی ناشی از زایمان یا بریدگی (اپی زیاتومی) در پرینه شما (ناحیه پوست بین واژن و مقعد) در حین زایمان واژینال یا آسیب دیدگی باشد.

    عفونت واژن: این عفونت ها شایع هستند و شامل عفونت های مخمری یا واژینوز باکتریایی می شوند.

    عفونت مقاربتی: این عفونت ها ممکن است شامل زگیل تناسلی، تبخال یا سایر بیماری های مقاربتی باشد.

    چه کسانی در معرض خطر دیسپارونی هستند؟

    درد حین رابطه جنسی در زنان به خصوص در زنان یائسه شایع تر است. اما می تواند مردان را نیز تحت تأثیر قرار دهد. برای افراد در هر سن و پیشینه ای اتفاق می افتد. درد اغلب به دلیل عوامل فیزیکی یا شرایط پزشکی است، اما می تواند روانی یا به دلیل یک وضعیت سلامت روان نیز باشد.

    عوارض این عارضه

    عوارض احتمالی رابطه جنسی دردناک عبارتند از:

    مشکلات رابطه: فقدان صمیمیت با شریک زندگی تان می تواند منجر به استرس یا فشار در رابطه شما شود و باعث شود یکی یا هر دوی شما احساس ناامیدی یا قطع ارتباط کنید. همچنین ممکن است متوجه شوید که به دلیل ترس از درد، منتظر رابطه جنسی یا صمیمیت نیستید.

    اضطراب یا افسردگی: درد مزمن و ناتوانی در انجام کاری که می‌خواهید انجام دهید می‌تواند شما را غمگین، افسرده یا مضطرب کند.

    شرایط پزشکی حل نشده: اگر یک بیماری زمینه ای باعث ایجاد رابطه جنسی دردناک شود، درمان نکردن آن مشکل می تواند منجر به عوارض شود. به عنوان مثال، اگر درد شما به دلیل یک بیماری مقاربتی باشد، ناباروری می تواند یک عارضه جدی از بیماری های مقاربتی درمان نشده باشد.

    تشخیص و آزمایشات

    ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما می تواند علت اصلی درد در حین رابطه جنسی را با یک تاریخچه سلامت کامل و معاینه فیزیکی تشخیص دهد. معاینه فیزیکی می تواند شامل بررسی لگن، شکم، واژن یا رحم باشد.

    چه آزمایشاتی برای تشخیص دیسپارونی انجام می شود؟

    برای یافتن منبع درد و تشخیص هر گونه شرایط پزشکی، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی ممکن است اقدامات زیر را انجام دهند:

    معاینه لگنی: ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما همچنین ممکن است نمونه هایی از مایع واژن را جمع آوری کند و ادرار کند تا علائم عفونت را آزمایش کند. گاهی اوقات، ارائه دهنده شما یک معاینه رکتوم انجام می دهد.

    سونوگرافی: سونوگرافی ترانس واژینال می تواند دید بهتری از سیستم تولید مثل شما داشته باشد.

    لاپاراسکوپی: در موارد نادری از لاپاراسکوپی در صورتی استفاده می‌شود که سایر آزمایش‌ها بی‌نتیجه باشند.

    چگونه در مورد رابطه جنسی دردناک با پزشکم صحبت کنم؟

    در مورد هر گونه درد در حین مقاربت با پزشک خود صریح صحبت کنید. طبیعی است که از بحث در مورد موضوع حساسی مانند رابطه جنسی کمی خجالت بکشید. اما بدانید که ارائه دهنده شما قبلاً آن را شنیده است و برای کمک به شما آماده است.

    مدیریت و درمان

    دیسپارونی چگونه درمان می شود؟

    روش‌های زیادی وجود دارد که ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما می‌تواند برای درمان علائم شما استفاده کند، اما بستگی به علت آن دارد. برای مثال، اگر اختلال عملکرد کف لگن باعث درد می شود، فیزیوتراپی ممکن است اولین درمانی باشد که ارائه دهنده شما پیشنهاد می کند.

    آیا داروهایی برای مصرف دیسپارونی وجود دارد؟

    برخی از درمان‌های درد جنسی نیاز به تجویز دارو دارند. اگر خشکی واژن به دلیل استروژن پایین دلیل رابطه جنسی دردناک شما باشد، می‌توان استروژن‌های موضعی را روی واژن اعمال کرد. سازمان غذا و دارو، دارویی به نام ospemifene را برای دیسپارونی ناشی از یائسگی تایید کرد. پزشک شما همچنین می تواند برای درمان درد ناشی از عفونت یا سایر شرایط پزشکی دارویی تجویز کند.

    چگونه می توان دیسپارونی را به طور طبیعی درمان کرد؟

    هنگامی که خشکی علت اصلی است، استفاده از روان کننده های مبتنی بر آب یا سیلیکون به واژن، فرج و لب های شما مفید است. کسانی که در حین رابطه جنسی درد دارند باید استفاده از عطرهای واژینال، حمام های حباب دار، نوارهای بهداشتی معطر و دستمال های توالت معطر و یا دستمال مرطوب را متوقف کنند.

    چگونه علائم دیسپارونی را مدیریت کنم؟

    کارهایی وجود دارد که می توانید به تنهایی برای مدیریت درد در حین یا بعد از رابطه جنسی انجام دهید:

    برای کمک به خشکی واژن از روان کننده های مبتنی بر آب یا سیلیکون استفاده کنید.
    فعالیت های جنسی یا موقعیت های متفاوتی را امتحان کنید که باعث درد نمی شود.
    قبل از رابطه جنسی یک مسکن بدون نسخه (OTC) مصرف کنید.
    قبل از رابطه جنسی زمانی را برای استراحت و کاهش استرس در نظر بگیرید.
    بعد از رابطه جنسی کمپرس یخ را روی فرج خود قرار دهید.

    پیشگیری

    معمولاً برای کاهش خطر دیسپارونی کار زیادی نمی توانید انجام دهید. این اغلب چیزی است که شما کنترلی روی آن ندارید. برخی از عوامل تحت کنترل شما داشتن رابطه جنسی ایمن و محافظت شده و رعایت بهداشت خوب است.

    دیسپارونی چقدر می تواند ادامه داشته باشد؟

    مدت زمان دیسپارونی بسته به علت اصلی درد و درمان متفاوت است. درمان ممکن است فوراً به خوبی جواب دهد، یا ممکن است آزمایش و خطا باشد تا زمانی که درمان مناسب را پیدا کنید. همه اینها می تواند بر مدت زمان زندگی شما با رابطه جنسی دردناک تأثیر بگذارد.

    خبر خوب این است که شما اغلب می توانید تسکین پیدا کرده و بهبود پیدا کنید. خواه دارو، درمان کف لگن، جراحی یا استفاده از روغن کاری باشد.ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما می تواند درمانی را پیدا کند که می تواند دیسپارونی را بهبود بخشد یا از بین ببرد.

    چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنم؟

    در صورت داشتن علائمی مانند:

    • درد جدید یا بدتر در حین رابطه جنسی
    • خونریزی
    • ضایعات تناسلی
    • پریودهای نامنظم
    • ترشحات غیر طبیعی واژن

    خلاصه

    درد هنگام رابطه جنسی می تواند منجر به ناراحتی جسمی، ناراحتی عاطفی و از دست دادن صمیمیت شود. مجبور نیستی با درد زندگی کنی دیسپارونی فقط بخشی از زندگی یا بخشی از افزایش سن نیست. اگر رابطه جنسی به شما آسیب می رساند، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خودصحبت کنید. ممکن است موضوعی ناراحت کننده باشد، اما دانستن علت اصلی درد شما مهم است. پزشک شما می تواند درمان را توصیه کند تا بتوانید دوباره از یک زندگی جنسی رضایت بخش لذت ببرید.

  • واژینیسموس چیست و راهکار های درمان این عارضه

    واژینیسموس چیست و راهکار های درمان این عارضه

    واژینیسموس کشش غیرارادی واژن است. افراد در شروع رابطه جنسی، در حین قرار دادن تامپون یا هنگام معاینه لگن، آن را تجربه می کنند. این عارضه می تواند مقاربت را دردناک کند (دیسپارونی) کگل، گشادکننده‌های واژن و درمان شناختی رفتاری می‌توانند به آرامش عضلات و توقف اسپاسم کمک کنند.

    واژینیسموس چیست؟

    واژینیسموس منقبض یا کشش غیرارادی عضلات اطراف واژن است. واژن بخشی از دستگاه تناسلی زنان است. قسمت پایینی رحم (دهانه رحم) را به قسمت بیرونی بدن متصل می کند.

    این اسپاسم‌های عضلانی ناخواسته زمانی اتفاق می‌افتند که چیزی آلت تناسلی، انگشت، تامپون یا ابزار پزشکی، سعی می‌کند به واژن نفوذ کند. اسپاسم ممکن است خفیف ناراحت کننده یا بسیار دردناک باشد.

    واژینیسموس چقدر شایع است؟

    کارشناسان نمی دانند چند نفر به واژینیسموس مبتلا هستند. بسیاری از مردم ممکن است از صحبت کردن در مورد مشکل با پزشک خود خجالت بکشند.

    چه کسانی به واژینیسموس مبتلا میشوند؟

    علائم واژینیسموس ممکن است در اواخر سالهای نوجوانی یا اوایل بزرگسالی زمانی که فرد برای اولین بار رابطه جنسی برقرار می کند ظاهر شود. این عارضه همچنین می‌تواند اولین باری که فرد سعی می‌کند تامپون را وارد کند یا معاینه لگنی در مطب پزشک انجام دهد، رخ دهد.

    برخی از زنان در اواخر عمر دچار واژینیسموس می شوند. ممکن است بعد از سالها بدون هیچ مشکلی اتفاق بیفتد. اسپاسم یا ناراحتی ممکن است هر زمان که نفوذ واژن وجود داشته باشد رخ دهد. یا ممکن است آنها را فقط در زمان های خاصی مانند معاینه جنسی یا لگن داشته باشید.

    علت واژینیسموس

    کارشناسان مراقبت های بهداشتی مطمئن نیستند که چرا برخی افراد واژینیسموس را تجربه می کنند. می تواند باعث مشکلات جسمی، روانی و جنسی شود. عفونت های مثانه، عفونت های ادراری و عفونت های مخمری می توانند درد واژینیسموس را بدتر کنند.

    عواملی که ممکن است به این عارضه کمک کنند عبارتند از:

    • اختلالات اضطرابی
    • آسیب های زایمان، مانند پارگی واژن
    • جراحی قبلی
    • ترس از رابطه جنسی یا احساسات منفی در مورد رابطه

    چه شرایطی شبیه واژینیسموس است؟

    آتروفی واژن: کمبود استروژن پس از یائسگی باعث نازک شدن و خشک شدن پوشش واژن می شود.
    وستیبولیت ولوار: این وضعیت باعث ایجاد رابطه جنسی دردناک (دیسپارونی) می شود. افراد ممکن است در تمام طول تجربه در اثر دخول اولیه درد داشته باشند.

    علائم واژینیسموس

    علائم واژینیسموس عبارتند از:

    • ناراحتی یا درد در هنگام دخول به واژن
    • ناتوانی در رابطه جنسی یا معاینه لگن به دلیل اسپاسم یا درد عضلانی واژن
    • مقاربت دردناک
    • در صورت داشتن رابطه جنسی دردناک یا درد هنگام قرار دادن تامپون، باید به پزشک مراجعه کنید. این احساسات طبیعی نیستند.

    تشخیص و آزمایشات

    ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما در مورد علائم و سابقه پزشکی و جنسی شما می پرسد. معاینه لگن می تواند به رد سایر مشکلات یا تایید وجود اسپاسم عضلانی کمک کند. ارائه دهنده شما ممکن است قبل از معاینه از یک کرم بی حس کننده موضعی در قسمت بیرونی واژن استفاده کند تا این روند برای شما راحت تر شود.

    مدیریت و درمان

    بسته به علت، درمان ممکن است شامل متخصصان مختلف باشد. به طور کلی، هدف از درمان واژینیسموس کاهش سفت شدن خودکار عضلات، از بین بردن ترس از درد و رفع هر گونه ترس دیگری است که ممکن است به این بیماری مرتبط باشد.

    واژینیسموس چگونه درمان می شود؟

    درمان‌های واژینیسموس بر کاهش رفلکس ماهیچه‌های شما تمرکز دارد که باعث کشش آنها می‌شود. درمان‌ها همچنین اضطراب یا ترس‌هایی را که به واژینیسموس کمک می‌کنند، برطرف می‌کنند.

    ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما ممکن است یک یا چند مورد از این درمان ها را توصیه کند:

    درمان موضعی: لیدوکائین موضعی یا کرم های ترکیبی ممکن است به کاهش درد مرتبط با این بیماری کمک کند.

    فیزیوتراپی کف لگن: یک فیزیوتراپ به شما یاد می دهد که چگونه عضلات کف لگن خود را شل کنید.

    درمان گشادکننده واژن: گشادکننده‌های واژن دستگاه‌هایی لوله‌ای شکل هستند که در اندازه‌های مختلف وجود دارند. هدف اصلی آنها کشش واژن است. افراد مبتلا به واژینیسموس از گشادکننده‌ها استفاده می‌کنند تا راحت‌تر و حساسیت کمتری نسبت به نفوذ واژن داشته باشند. پزشک شما ممکن است توصیه کند ابتدا از کرم بی حس کننده موضعی در قسمت بیرونی واژن استفاده کنید تا کار گذاشتن آن آسان تر شود.

    درمان شناختی رفتاری (CBT): CBT به شما کمک می کند تا درک کنید که چگونه افکار شما بر احساسات و رفتارهای شما تأثیر می گذارد. این یک درمان موثر برای اضطراب، افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است.

    سکس درمانی: درمانگران جنسی آموزش دیده با افراد و زوج ها کار می کنند تا به آنها کمک کنند تا دوباره از روابط جنسی خود لذت ببرند.

    حساسیت زدایی پیشرونده

    درمان اصلی واژینیسموس حساسیت زدایی پیشرونده است. این درمان شامل قرار دادن آهسته و تدریجی فرد در معرض نفوذ است. این می تواند با تشویق فرد به لمس ناحیه ای تا حد امکان نزدیک به دهانه واژن بدون ایجاد درد شروع شود. آنها هر روز لمس خود را به دهانه واژن نزدیک تر می کنند.

    هنگامی که آنها می توانند ناحیه اطراف واژن را لمس کنند، به لمس و باز کردن لب های واژن یا لابیا می روند. مرحله بعدی قرار دادن انگشت خواهد بود.

    زمانی که فرد بتواند این کار را بدون درد انجام دهد، استفاده از گشادکننده پلاستیکی یا درج مخروطی شکل را یاد خواهد گرفت. اگر آنها بتوانند بدون درد آن را وارد کنند، گام بعدی این است که آن را به مدت 10 تا 15 دقیقه بگذارند تا عضلات به فشار عادت کنند. در مرحله بعد، آنها می توانند از یک درج بزرگتر استفاده کنند و سپس می توانند به شریک خود آموزش دهند که چگونه آن را اعمال کند.

    وقتی فرد احساس می کند به این کار عادت کرده است، می تواند به همسرش اجازه دهد آلت تناسلی خود را نزدیک – اما نه داخل – واژن قرار دهد. هنگامی که آنها با این موضوع کاملاً راحت باشند، زوج می توانند دوباره رابطه جنسی را امتحان کنند. آنها ممکن است بخواهند به تدریج به این میزان برسند، مانند درج.

    این نوع درمان می‌تواند شامل یادگیری تکنیک‌های تمدد اعصاب باشد، که ممکن است به‌ویژه در صورتی مفید باشد که این بیماری دلیل روان‌شناختی مانند اضطراب داشته باشد.

    عوارض واژینیسموس

    این عارضه می تواند بر زندگی جنسی و روابط شما با همسرتان تأثیر بگذارد. می تواند بر سلامت روان شما تأثیر بگذارد و منجر به افزایش اضطراب شود. اگر در تلاش برای باردار شدن هستید، واژینیسموس ممکن است باردار شدن را دشوارتر کند.

    پیشگیری

    ما نمی دانیم چه چیزی باعث ایجاد واژینیسموس در برخی افراد می شود. همچنین هیچ راه شناخته شده ای برای جلوگیری از آن وجود ندارد.

    پیش بینی برای افراد مبتلا به این عارضه

    بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری پس از درمان دیگر این مشکل را تجربه نمی کنند. اما درمان موفقیت آمیز زمان می برد، بنابراین باید صبور باشید. به یاد داشته باشید که با انجام کارهای دیگری که باعث واژینیسموس نمی شوند، می توان تعاملات جنسی رضایت بخش و لذت بخشی داشت.

    خلاصه

    واژینیسموس یک وضعیت دردناک است که در آن سفت شدن عضلات کف لگن، تحمل نفوذ واژن را برای فرد دشوار یا غیرممکن می کند.

    امکان درمان و حتی درمان واژینیسموس وجود دارد. با این حال، رویکرد درمانی به علت زمینه ای بستگی دارد که ممکن است جسمی، روانی یا ترکیبی از این دو باشد. هر چه علت پیچیده تر یا علائم شدیدتر باشد، درمان طولانی تری ممکن است طول بکشد.

    اگر دچار اسپاسم عضلانی یا درد می‌شوید که رابطه جنسی را ناخوشایند یا غیرممکن می‌کند، خجالت نکشید که با پزشک خود صحبت کنید. مجبور نیستی رنج بکشی بسیاری از مشکلات، از جمله واژینیسموس، می تواند باعث مقاربت دردناک شود. تقریباً همه این مشکلات قابل درمان هستند. بسیاری از افراد پس از درمان واژینیسموس، بهبود قابل توجهی در زندگی جنسی و سلامت روان خود مشاهده می کنند.

  • نشانه های تاخیر در انزال چیست و چگونه می توان این بیماری را درمان کرد؟

    نشانه های تاخیر در انزال چیست و چگونه می توان این بیماری را درمان کرد؟

    تاخیر در انزال ممکن است شما یا شریک جنسیتان به دلیل مدت زمانی که برای شما طول می کشد، رابطه جنسی را به جای لذت بخش، ناامید کننده بدانید. ممکن است دلایل فیزیکی یا روانی داشته باشد. اولین قدم این است که با یک پزشک صحبت کنید و یک معاینه فیزیکی بگیرید. درمان ممکن است شامل درمان یا تغییر در داروهای شما باشد.

    تاخیر در انزال چیست؟

    دیرانزالی زمانی است که برای رسیدن به اوج جنسی (ارگاسم) و ترشح مایع منی از آلت تناسلی خود زمان زیادی طول می کشد و به تحریک زیادی نیاز دارید. این یک نوع اختلال انزالی است. در برخی موارد ممکن است اصلاً انزال نداشته باشید.دیرانزالی ممکن است زمانی اتفاق بیفتد که شما در حال خودارضایی یا داشتن رابطه جنسی با یک شریک هستید.

    دیرانزالی می تواند برای شما یا یک شریک جنسی ناامید کننده یا ناامید کننده باشد. اما گاهی اوقات تاخیر در انزال طبیعی است. هیچ محدودیت زمانی «عادی» برای مدت زمانی که باید برای رسیدن به ارگاسم یا انزال طول بکشد وجود ندارد. با این حال، اگر باعث استرس شود و یک مشکل طولانی مدت (مزمن) باشد، یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی می تواند کمک کند.

    نام های دیگر دیر انزالی عبارتند از:

    • ارگاسم تاخیری
    • اختلال درانزال
    • اختلال ارگاسم مردانه
    • انزال آهسته

    دیر انزالی چقدر شایع است؟

    یک مطالعه در سال 2023 تخمین می زند که تاخیر درانزال حداقل 5٪ تا 10٪ از مردان را تحت تأثیر قرار می دهد.

    علائم تاخیر در انزال چیست؟

    اولین علامت دیرانزالی این است که درانزال مشکل دارید. به طور معمول، مردان تنها پس از چند دقیقه تحریک جنسی می توانند انزال کنند. اما اگر دیرانزال دارید، ممکن است 30 دقیقه یا بیشتر طول بکشد.

    سایر علائم فیزیکی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

    از نظر جسمی خسته می شود
    درد هنگام مقاربت (دیسپارونی)
    علائم ذهنی و عاطفی نیز می تواند بر شما یا شریک جنسی شما تأثیر بگذارد. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

    اضطراب
    احساس بی کفایتی
    احساس عدم جذابیت، نامطلوب بودن یا عدم مهارت
    استرس
    احساسات شما بسیار مهم است. اگر شما یا همسرتان از زمان انزال ناراحت هستید، با یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی صحبت کنید.

    علت کندی انزال چیست؟

    دلایل فیزیکی و روانی (ذهنی و عاطفی) برای تاخیر در انزال وجود دارد.

    علت فیزیکی تاخیر درانزال

    شرایطی که بر سیستم عصبی شما تأثیر می گذارد، مانند سکته مغزی، آسیب نخاعی یا ام اس – آسیب عصبی نیز ممکن است به عنوان عارضه دیابت یا جراحی رخ دهد.

    کم کاری غده تیروئید (کم کاری تیروئید)

    انسداد در آلت تناسلی شما، مانند انسداد مجرای انزال

    برخی از داروهای تجویزی، از جمله آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد افسردگی، داروهای فشار خون (ضد فشار خون) و مسدود کننده های آلفا مانند تامسولوسین (Flomax)

    نوشیدن الکل زیاد یا استفاده از داروهای تفریحی (بدون نسخه)

    بالا رفتن سن، که ممکن است باعث تغییرات طبیعی در سطح تستوسترون شما شود، حساسیت آلت تناسلی شما کاهش یابد و میل جنسی کم (لیبیدو)

    علت روانی تاخیر درانزال

    احساس گناه در رابطه جنسی، احتمالاً به دلیل تربیت یا پیشینه مذهبی شما

    احساس عصبانیت یا ناراحتی با شریک جنسی خود

    ترس از چیزی، مانند عفونت های مقاربتی (STIs)، بارداری یا زایمان (توکوفوبیا) یا صدمه زدن به شریک زندگی خود از نظر روحی یا جسمی.

    اضطراب عملکرد جنسی

    اعتیاد به جنسی و اعتیاد به پورنوگرافی

    اگر بتوانید به راحتی به ارگاسم برسید، اما با شریک زندگی خود مشکل دارید، ممکن است یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی پیشنهاد کند که دلیل فیزیکی تاخیر در انزال ندارید. همچنین ممکن است تکنیک خاصی داشته باشید که برای شما احساس خوبی داشته باشد که شریک زندگی شما نمی تواند آن را تکرار کند، یا اینکه راحت از شریک خود بخواهید آن را تکرار کند.

    آیا مردان با افزایش سن درانزال مشکل دارند؟

    بسیاری از مردان با افزایش سن مشکلات انزال را به تاخیر می اندازند. ممکن است برای انزال به زمان و تحریک بیشتری نیاز داشته باشید. همچنین ممکن است متوجه شوید که نیروی انزال و حجم مایع منی شما کاهش می یابد.

    مردان از چه سنی انزال را متوقف می کنند؟

    بستگی دارد. هورمون تستوسترون برای تولید اسپرم ضروری است و میل جنسی شما را تقویت می کند. تولید تستوسترون معمولاً پس از 30 سالگی شروع به کاهش می کند. برخی از مردان ممکن است در دهه 40 زندگی خود مشکلات انزالی را به تاخیر بیاندازند. اما برخی دیگر در 70 سالگی و بالاتر مشکلی برای انزال ندارند.

    دیر انزالی چه کسانی را تحت تاثیر قرار می دهد؟

    دیر انزالی می تواند هر کسی را تحت تاثیر قرار دهد. ممکن است برخی از مردان را در تمام طول زندگی تحت تاثیر قرار دهد. برای برخی دیگر، این تنها یک بار اتفاق می‌افتد، یا با افزایش سن به طور منظم‌تر اتفاق می‌افتد.

    تشخیص و آزمایشات

    پزشک از شما سوالاتی در مورد سابقه پزشکی، عادات جنسی و الگوهای انزال می پرسد. ممکن است یک معاینه فیزیکی انجام دهد و آزمایشاتی را برای کمک به شناسایی یا رد سایر شرایط انجام دهد. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

    آزمایشات خون
    آزمایش ادرار (تست ادرار)
    تجزیه و تحلیل مایع منی، به خصوص اگر در تلاش برای بچه دار شدن هستید.

    مدیریت و درمان

    یک پزشک ممکن است چندین درمان مختلف تاخیر در انزال را ارائه دهد. یک راه روشن برای درمان این عارضه وجود ندارد مگر اینکه علت آن شامل داروهای خاص، مصرف داروهای بدون نسخه یا مصرف الکل باشد. در این موارد، ممکن است لازم باشد مصرف را متوقف کنید یا داروی جایگزین پیدا کنید، مصرف داروهای بدون نسخه را متوقف کنید یا مصرف الکل را کاهش دهید.

    پزشک همچنین ممکن است توصیه کند که با یک درمانگر (روان درمانی) یا درمانگر جنسی صحبت کنید. اگر تاخیر در انزال در درجه اول با شریک زندگی شما اتفاق می افتد، آنها ممکن است مشاوره برای هر دوی شما را پیشنهاد کنند.

    یک درمانگر جنسی ممکن است به شما و یا شریک زندگیتان پیشنهاد کند که از وسایل کمک شهوانی یا خودارضایی استفاده کنید، از جمله:

    مطالب وابسته به عشق شهوانی، مانند فیلم یا ادبیات
    اسباب بازی های جنسی

    آیا دارویی برای دیر انزالی وجود دارد؟

    سازمان غذا و داروی ایالات متحده درمان دارویی تاخیر انزالی را تایید نکرده است. بنابراین هنگام استفاده از داروهای گیاهی که ممکن است درباره آن‌ها بشنوید مراقب باشید. اما برخی از پزشک ها ممکن است داروها را به صورت “خارج از برچسب” با موفقیت تجویز کنند. این بدان معناست که دارو به طور خاص انزال تاخیری را درمان نمی کند، اما برای شرایط دیگری تایید شده است و ممکن است در شرایط شما کمک کند. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

    تزریق زیر جلدی تستوسترون یا گلوله های زیر جلدی تستوسترون
    سیپروهپتادین، یک آنتی هیستامین
    بوسپیرون، درمانی برای اضطراب
    آمانتادین، درمانی برای بیماری پارکینسون
    اکسی توسین، هورمونی که باعث تحریک انقباضات رحمی در هنگام زایمان و شیردهی بعد از زایمان می شود. بدن شما نیز پس از ارگاسم آن را تولید می کند
    کابرگولین، دارویی که سطح دوپامین را افزایش می دهد
    این داروها ممکن است کمک کنند یا نه. اگر یک ارائه دهنده دارویی را تجویز کند، لیستی از عوارض جانبی احتمالی را با شما بررسی می کند.

    اگر تاخیر در انزال بر توانایی شما برای داشتن فرزند بیولوژیکی تاثیر بگذارد، ممکن است یک ارائه دهنده روش هایی را برای بازیابی اسپرم از بیضه های شما پیشنهاد دهد که می توانند برای لقاح استفاده کنند. این روش ها ممکن است شامل استخراج اسپرم بیضه با میکروسکوپ (microTESE) یا آسپیراسیون اسپرم بیضه (TESA) باشد.

    آیا ورزش هایی وجود دارد که به دیر انزالی کمک کند؟

    تمرینات کگل به تقویت عضلات کف لگن شما کمک می کند. تقویت کف لگن ممکن است به شما کنترل بیشتری بر زمان انزال بدهد.

    پیشگیری

    برخی از دلایلی که نمی توانید از آنها پیشگیری کنید، مانند آسیب عصبی یا پیری. اما مصرف الکل در حد اعتدال می تواند به کاهش احتمال تاخیر درانزال کمک کند.

    همچنین مهم است که یک رابطه باز و صادقانه با شریک زندگی خود داشته باشید. بهبود ارتباطات شما ممکن است به جلوگیری از ایجاد یا بدتر شدن تاخیر در انزال کمک کند.

    چگونه از خودم مراقبت کنم؟

    به محض اینکه این مشکل را داشتید با یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی صحبت کنید. اگر با همسرتان درانزال مشکل دارید، صحبت با یک درمانگر می تواند کمک کننده باشد. بسته به ترجیحات شما، ممکن است بخواهید به تنهایی یا با همسرتان به درمان بروید.

    چه زمانی به پزشک مراجعه کنم؟

    هنگامی که برای اولین بار متوجه ناتوانی درانزال شدید، با یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی صحبت کنید، به خصوص اگر برای شما یا شریک زندگی تان ناامید کننده یا ناراحت کننده باشد. آنها می توانند به شما در تعیین علت و تجویز درمان مناسب کمک کنند.

    آیا ویاگرا می تواند به تاخیر درانزال کمک کند؟

    سیلدنافیل (ویاگرا) با افزایش جریان خون در آلت تناسلی به درمان اختلال نعوظ کمک می کند تا بتوانید نعوظ را برای مدت طولانی تری حفظ کنید. محققان اثرات آن را بر تاخیر در انزال مطالعه نکرده اند.

    یک مطالعه در سال 2013 نشان می دهد که یکی دیگر از داروهای اختلال نعوظ، تادالافیل (Cialis)، ممکن است انزال را تقویت کند.

    چگونه می توانم به همسرم در دیر انزالی کمک کنم؟

    اگر همسرتان انزال را به تاخیر انداخته است، از او حمایت کنید. از آنها بپرسید که آیا کار خاصی وجود دارد که می توانید برای کمک انجام دهید یا به آرامی آنها را تشویق کنید تا برای معاینه به یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی مراجعه کنند. پذیرای ایده صحبت کردن با یک زوج درمانگر باشید. صحبت کردن با یک زوج درمانگر اعتراف به شکست یا شکست نیست. این می تواند به شما کمک کند تا شریک زندگی خود و نیازهای او را بهتر درک کنید و رابطه شما را قوی تر کند.

    بعد از هفت روز عدم انزال چه اتفاقی می افتد؟

    این کار به مدت هفت روز هیچ مشکلی ایجاد نمی کند. بدن شما هر اسپرمی را که آزاد نمی کنید جذب می کند. سطح تستوسترون شما نیز ممکن است افزایش یابد.

    انزال چیست؟

    بی انزالی زمانی است که نمی توانید هنگام ارگاسم انزال کنید. علل ممکن است شامل آسیب عصبی، درمان سرطان، برخی داروها، استرس یا اضطراب باشد.

    آنورگاسمی چیست؟

    آنورگاسمی ناتوانی در ارگاسم است، حتی اگر تحریکات زیادی داشته باشید و احساس خوبی داشته باشید. شرایط خاصی ممکن است باعث آنورگاسمی شود. اما ممکن است در نتیجه عوامل فیزیکی، ذهنی یا عاطفی نیز رخ دهد.

    رتروگراد چیست؟

    انزال رتروگراد زمانی است که در حین ارگاسم به جای خروج از آلت تناسلی، به سمت مثانه حرکت می کند. برخی داروها یا شرایط پزشکی، مانند دیابت، می توانند باعث آن شوند.

    خلاصه

    بستگی به علت تاخیر درانزال دارد. بدن شما منحصر به فرد است و نحوه واکنش آن به علت ممکن است با دیگران متفاوت باشد. به یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی توضیح می دهد که چه چیزی باید انتظار داشته باشید.

    به طور کلی، علت فیزیکی دیرانزالی به شدت به آنها بستگی دارد. شرایط شدید، مانند آسیب نخاعی یا سکته مغزی، ممکن است حتی با درمان بهبود نیابد. اما اگر داروهای تجویزی، داروهای بدون نسخه یا الکل باعث تاخیر درانزال شوند، اگر بتوانید داروها را تغییر دهید یا مصرف داروهای بدون نسخه یا الکل خود را کاهش دهید یا ترک کنید، دیدگاه شما خوب است. دیرانزالی مرتبط با سن ممکن است حتی با درمان بهبود نیابد.

    بسیاری از مردم از صحبت کردن در مورد عادات جنسی خود احساس راحتی نمی کنند، چه رسد به یک پزشک. اما حتی اگر تاخیر در انزال موضوع رایج گفتگو نباشد، یک بیماری رایج است که می تواند استرس زیادی ایجاد کند. اگر دیر انزالی برای شما و یا شریک زندگیتان یک مشکل است، مهم است که اولین قدم را بردارید و با یک پزشک صحبت کنید.

  • اختلال برانگیختگی جنسی در زنان چیست؟ نشانه های تمایل به رابطه

    اختلال برانگیختگی جنسی در زنان چیست؟ نشانه های تمایل به رابطه

    اختلال برانگیختگی ذهنی زمانی رخ می دهد که یک پاسخ تناسلی به تحریک جنسی وجود داشته باشد. با این حال، هیچ آگاهی ذهنی از لذت جنسی وجود ندارد. اختلال برانگیختگی جنسی ترکیبی زمانی است که هم پاسخ تناسلی و هم پاسخ ذهنی به تحریک جنسی وجود نداشته باشد.

    اختلال برانگیختگی جنسی زنان چیست؟

    این اختلال جنسی زنان زمانی رخ می دهد که بدن به تحریک جنسی پاسخ نمی دهد.

    قبلاً شرایط خودش را در نظر می گرفت. پزشکان آن را متفاوت از اختلال میل جنسی کم‌فعال درمان کردند. این به عدم تمایل به فعالیت جنسی اشاره دارد.

    با این حال، کارشناسان اخیراً به این نتیجه رسیدند که تمایز بین این دو شرایط بسیار دشوار است. در پاسخ، طبق دستورالعمل‌های جدید در نسخه جدید راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5)، پزشکان اکنون از اصطلاح اختلال علاقه/برانگیختگی جنسی زنان (FSIAD) استفاده می‌کنند.

    FSIAD یکی از چندین بیماری است که در زیر چتر اختلال عملکرد جنسی قرار می گیرد که شامل موارد زیر نیز می شود:

    • درد در هنگام مقاربت
    • ناتوانی در ارگاسم
    • کمبود میل جنسی

    در حالی که داشتن یک اختلال عملکرد جنسی می تواند احساس انزوا کند، در واقع نسبتاً رایج است. حدود 40 درصد از زنان برخی از انواع اختلالات عملکرد جنسی مانند FSIAD را در زندگی خود تجربه می کنند.

    FSIAD می تواند خسته کننده باشد، اما قابل درمان است. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد علائم و گزینه های درمانی موجود، ادامه مطلب را بخوانید.

    علائم اختلال برانگیختگی چیست؟

    برای بسیاری از زنان، علائم FSIAD می آید و می رود. برخی از آنها هر بار که سعی در برقراری رابطه جنسی یا فعالیت جنسی دارند، علائمی دارند. دیگران ممکن است فقط گاهی اوقات آنها را تجربه کنند.

    علائم FSIAD عبارتند از:

    کاهش میل جنسی. ممکن است علاقه خود را به رابطه جنسی از دست بدهید. در حالی که این می تواند به دلیل عدم برانگیختگی باشد، ممکن است نشانه ای از استرس و اضطراب ناشی از FSIAD نیز باشد.

    افکار کمی مرتبط با رابطه جنسی. ممکن است به ندرت به رابطه جنسی فکر کنید.

    شروع کمتر فعالیت جنسی ممکن است شما شروع به رابطه جنسی نکنید و ممکن است نسبت به تلاش های شریک برای شروع رابطه جنسی بی توجه باشید.

    کاهش هیجان یا لذت جنسی در حین رابطه جنسی. تحریکات جنسی یا چیزهای دیگری که قبلاً شما را روشن می کرد، دیگر انجام نمی دهند.

    کاهش برانگیختگی ناشی از نشانه های جنسی داخلی یا خارجی. ممکن است دیگر با نشانه هایی مانند صمیمیت روانی، خواندن در مورد رابطه جنسی لذت بخش، یا یادآوری یک فانتزی وابسته به عشق شهوانی تحریک نشوید.

    عدم وجود احساسات تناسلی یا غیر تناسلی در حین رابطه جنسی. هنگام داشتن رابطه جنسی، ممکن است احساس زیادی در ناحیه تناسلی خود یا سایر مناطق اروژن نداشته باشید.

    چه چیزی باعث این اختلال می شود؟

    برانگیختگی مجموعه ای از اتفاقات را در بدن به وجود می آورد: جریان خون به بافت های اطراف دهانه واژن و کلیتوریس افزایش می یابد و باعث تورم می شود. واژن روان کننده طبیعی تولید می کند.
    این رویدادها نتیجه یک سری واکنش های زنجیره ای هستند. هر گونه وقفه در روند می تواند باعث FSIAD شود.
    بسیاری از چیزها، چه روانی و چه فیزیکی، می توانند بر روند برانگیختگی تأثیر بگذارند.

    علت روانی اختلال برانگیختگی

    مسائل سلامت عاطفی و روانی که می تواند باعث FSIAD شود عبارتند از:

    • عزت نفس پایین
    • تصویر بدن ضعیف
    • استرس
    • اضطراب
    • افسردگی
    • مشکلات رابطه
    • افکار منفی
    • گناه
    • تروما
    • علل هورمونی

    هورمون ها عنصر ضروری برانگیختگی هستند. تغییرات در سطح هورمون ممکن است بر توانایی شما برای برانگیختگی تأثیر بگذارد. با این حال، مشخص نیست که آیا رابطه مستقیمی بین سطح هورمون و عملکرد جنسی وجود دارد یا خیر.

    مواردی که می توانند باعث تغییرات هورمونی و FSIAD احتمالی شوند عبارتند از:

    • یائسگی
    • قرص های ضد بارداری
    • بارداری
    • علل تشریحی

    برخی از علت بالقوه تشریحی عبارتند از:

    • کاهش جریان خون به واژن
    • آسیب عصبی در لگن
    • عفونت واژن یا مثانه
    • نازک شدن و خشک شدن بافت های واژن
    • علل دیگر

    عوامل دیگری نیز می توانند منجر به FSIAD شوند، از جمله:

    داروها مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، نوعی داروی ضد افسردگی، ممکن است باعث ایجاد FSIAD شوند.

    درمان های پزشکی اگر تحت شیمی درمانی یا پرتودرمانی هستید، ممکن است FSIAD را تجربه کنید. به همین ترتیب، جراحی اخیر ممکن است با برانگیختگی و تحریک جنسی تداخل داشته باشد.

    شبیه سازی جنسی ناکافی اگر تحریکی که از خودتان یا شریک زندگیتان دریافت می کنید کافی نباشد، ممکن است در برانگیختگی مشکل داشته باشید.

    دیابت می تواند بر سیستم عصبی و عروقی شما تأثیر بگذارد. این ممکن است برانگیختگی را دشوارتر کند زیرا بدن شما قادر به ارسال هورمون ها، خون و سیگنال های الکتریکی لازم برای برانگیختگی نیست.

    چه کسی به این اختلال مبتلا می شود؟

    در حالی که FSIAD می تواند هر زنی را تحت تاثیر قرار دهد، به نظر می رسد زنان مسن بیشتر آن را تجربه می کنند. از آنجا که FSIAD یک اصطلاح جدید تعریف شده بر اساس DSM-5 است، مطالعاتی در مورد وقوع واقعی آن هنوز منتشر نشده است.

    مطالعات منبع معتبر در مورد اختلال برانگیختگی جنسی زنان نشان می دهد که میل جنسی کم و مشکلات مربوط به برانگیختگی جنسی به طور گسترده ای بر اساس سن، محیط فرهنگی، مدت علائم و وجود پریشانی متفاوت است.

    مطالعه‌ای در سال 2009 نشان داد که 3.3 درصد از شرکت‌کنندگان در سنین 18 تا 44 سال به اختلال برانگیختگی جنسی زنان مبتلا بودند، در حالی که 7.5 درصد از شرکت‌کنندگان بین 45 تا 64 سال آن را تجربه کردند.

    تشخیص اختلال برانگیختگی

    تشخیص FSIAD گاهی اوقات برای پزشکان سخت است زیرا بسیاری از موارد شامل ترکیبی از شرایط زمینه ای است. علاوه بر این، بسیاری از زنان ممکن است از صحبت با پزشک در مورد علائم و زندگی جنسی خود احساس ناراحتی کنند. این امر از تشخیص بسیاری از زنان جلوگیری می کند.
    اکثر پزشکان با پرسیدن یک سری سوالات در مورد سلامت جنسی و روانی شما شروع می کنند. در مرحله بعد، آنها احتمالاً یک معاینه لگنی برای رد هر گونه علت فیزیکی علائم شما، مانند عفونت یا آسیب عصبی، به شما می دهند.


    در برخی موارد، پزشک ممکن است یک آزمایش کامل شمارش خون نیز انجام دهد تا ایده بهتری از سلامت کلی شما داشته باشد.
    اگر پزشک تشخیص دهد که علائم شما به دلایل فیزیکی نیست، ممکن است شما را به یک روان درمانگر متخصص در سلامت جنسی ارجاع دهد. این متخصص سلامت می تواند به شما کمک کند تا علت عاطفی پشت FSIAD خود را کشف کنید و به شما کمک کند تا یک برنامه درمانی مناسب خود را ایجاد کنید.
    اگر احساس راحتی نمی کنید که با پزشک خود در مورد علائم خود صحبت کنید، به دنبال یک علامت جدید باشید.
    انجمن بین المللی برای مطالعه سلامت زنان ابزاری را ارائه می دهد که به شما امکان می دهد ارائه دهندگان بهداشت جنسی آموزش دیده را در منطقه خود جستجو کنید.

    درمان اختلال برانگیختگی

    درمان FSIAD بر شناسایی علل زمینه‌ای و درمان آنها متمرکز است. بسیاری از زنان متوجه می شوند که ترکیبی از درمان ها به نظر می رسد بهترین کار را انجام دهد.

    بسته به علت زمینه‌ای، درمان‌ها اغلب شامل دارو، درمان یا ترکیبی از هر دو هستند.

    برخی از درمان های مرتبط با دارو

    هورمون درمانی، اگر علت اصلی هورمونی باشد، هورمون درمانی ممکن است به درمان استروژن یا تستوسترون پایین، خشکی واژن یا درد در حین مقاربت کمک کند.

    تغییر دوز دارو اگر دارویی که مصرف می کنید، مانند یک داروی ضد افسردگی، باعث علائم شما می شود، تنظیم دوز ممکن است کمک کند.

    کار با یک درمانگر متخصص در سلامت جنسی، چه به تنهایی یا با همسرتان، می تواند به رفع برخی از عناصر روانشناختی FSIAD کمک کند.

    حتی اگر هیچ بیماری زمینه‌ای در زمینه سلامت روان ندارید، یک درمانگر می‌تواند به شما کمک کند تا آنچه را که واقعاً شما را تحریک می‌کند و موانعی که سر راهتان قرار می‌گیرند شناسایی کنید. آنها همچنین می توانند راهنمایی هایی در مورد چگونگی ایجاد اعتماد و صمیمیت با شریک زندگی خود ارائه دهند که می تواند نقش زیادی در برانگیختگی داشته باشد.

    درمانگر سلامت روان

    هنگامی که به دنبال یک درمانگر هستید، به ملاقات شخصی که یک درمانگر جنسی است فکر کنید. اینها متخصصان سلامت روان هستند که بر جنبه‌های مختلف تمایلات جنسی تمرکز می‌کنند، از برخورد با آسیب‌های گذشته گرفته تا کمک به افراد در شناسایی آنچه آنها را برانگیخته است.

    در خانه، می‌توانید محیطی آرام‌بخش ایجاد کنید تا به مغز و بدن خود کمک کنید تا برای انواع فعالیت‌های جنسی آماده شوند.

    با عناصر مختلف مانند نور ملایم، موسیقی آرامش بخش یا پارچه های نرم آزمایش کنید. اگر در یک رابطه شریکی هستید، می‌توانید با همسرتان در مورد انجام فعالیت‌های جنسی خارج از مقاربت، مانند ماساژ یا دوش گرفتن با هم صحبت کنید.

    علت روانی و بیولوژیکی

    علل روانی و بیولوژیکی اختلال برانگیختگی جنسی زنان وجود دارد که این دو اغلب با هم تداخل دارند. بیماری های طولانی مدت مانند دیابت، مولتیپل اسکلروزیس و بیماری عروقی می توانند با ایجاد نوروپاتی محیطی و کاهش/از دست دادن حس تناسلی منجر به اختلال برانگیختگی تناسلی شوند. افسردگی، عدم تعادل هورمونی پس از یائسگی یا زایمان، برخی داروها مانند قرص های ضد بارداری، یا مشکلات رابطه می تواند منجر به اختلالات برانگیختگی تناسلی و ذهنی شود.

    یک زن مبتلا به اختلال برانگیختگی جنسی باید توسط یک پزشک آشنا به رشته پزشکی جنسی زنان ارزیابی شود. یک ارزیابی روانی اجتماعی و پزشکی کامل باید انجام شود. پس از تشخیص، گزینه های درمانی بررسی می شوند. این موارد عبارتند از: رابطه جنسی درمانی، رابطه درمانی، قطع برخی از داروها، استفاده بدون برچسب ویاگرا، ولبوترین و تستوسترون، لوسیون Zestra، دستگاه درمان کلیتورال EROS، درمان های گیاهی مانند ArginMax، درمان با ویبراتور، استفاده از روان کننده ها و هورمون درمانی مانند استروژن موضعی.

    اختلال برانگیختگی عملکرد جنسی

    اختلال عملکرد جنسی زنان یک اصطلاح پزشکی برای مشکلات جنسی مداوم است که شما یا شریک زندگیتان را ناراحت می کند. مشکلات ممکن است شامل پاسخ جنسی، میل، ارگاسم یا درد در حین رابطه جنسی باشد.

    بسیاری از افراد در برخی مواقع مشکلات جنسی دارند. برخی آنها را در طول زندگی خود دارند. اختلال عملکرد جنسی زنان ممکن است در هر مرحله از زندگی رخ دهد. ممکن است فقط گاهی یا همیشه در طول رابطه جنسی اتفاق بیفتد.

    پاسخ جنسی پیچیده است. این شامل نحوه عملکرد بدن شما، احساسات شما، اتفاقاتی که در زندگی شما می افتد، اعتقادات شما، سبک زندگی شما و نحوه ارتباط شما با شریک زندگی شما است. مشکل در هر یک از این زمینه ها می تواند بر میل، برانگیختگی یا رضایت جنسی تأثیر بگذارد. درمان اغلب شامل بیش از یک رویکرد است.

    عوامل مشکلات اختلال جنسی

    مشکلات اختلال عملکرد جنسی اغلب با تغییر هورمون ها شروع می شود. این ممکن است بعد از بچه دار شدن یا در دوران یائسگی باشد. بیماری‌های مهمی مانند سرطان، دیابت یا بیماری قلبی نیز می‌توانند به اختلال عملکرد جنسی اضافه کنند.

    عواملی که به مشکلات جنسی می افزایند

    فیزیکی: شرایط پزشکی می تواند منجر به اختلال عملکرد جنسی شود. اینها ممکن است شامل سرطان، دیابت، نارسایی کلیه، مولتیپل اسکلروزیس، بیماری قلبی و مشکلات مثانه باشد. برخی داروها می توانند میل جنسی شما را کاهش داده و ارگاسم را برای شما دشوارتر کنند. اینها شامل برخی از داروها برای درمان افسردگی، فشار خون بالا، آلرژی و سرطان است.

    هورمونی: سطوح پایین استروژن پس از یائسگی ممکن است منجر به تغییراتی در بافت‌های تناسلی و نحوه واکنش شما به رابطه جنسی شود. استروژن پایین منجر به جریان خون کمتر به لگن می شود. این می تواند باعث شود که احساس کمتری در اندام تناسلی خود داشته باشید و برای برانگیختگی و رسیدن به ارگاسم به زمان بیشتری نیاز داشته باشید.

    پوشش واژن نیز نازک تر می شود و کشش کمتری دارد. عدم فعالیت جنسی می تواند این را بدتر کند. این عوامل می توانند منجر به مقاربت دردناکی شوند که به آن دیسپارونی می گویند. میل جنسی نیز با کاهش سطح هورمون کاهش می یابد.

    سطح هورمون های بدن شما پس از زایمان و در طول شیردهی تغییر می کند. این می تواند منجر به خشکی واژن شود و بر تمایل شما به رابطه جنسی تأثیر بگذارد.

    روانی و اجتماعی. اضطراب یا افسردگی که درمان نمی شود می تواند باعث اختلال در عملکرد جنسی شود یا به آن بیفزاید. استرس طولانی‌مدت، سابقه سوء استفاده جنسی، نگرانی‌های بارداری و نیاز به داشتن یک نوزاد نیز همین‌طور است.

    مشکلات با شریک زندگی شما می تواند بر زندگی جنسی شما تأثیر بگذارد. همینطور مسائل فرهنگی و مذهبی و مشکلات مربوط به تصویر بدن.

    خلاصه اختلال برانگیختگی

    بسیاری از زنان در برخی مواقع نوعی اختلال عملکرد جنسی را تجربه می کنند، از جمله مشکلات برانگیختگی. در حالی که داشتن FSIAD می تواند احساس انزوا و ناامیدی داشته باشد، اما می توان آن را درمان کرد.

    برای رد هر گونه شرایط فیزیکی یا روانی زمینه ای که ممکن است باعث علائم شما شود، با پزشک خود قرار ملاقات بگذارید. همچنین می توانید به تنهایی یا با شریک زندگی خود به یک متخصص جنسی مراجعه کنید.

  • اختلال ارگاسم در زنان چگونه اتفاق می افتد؟علت و درمان

    اختلال ارگاسم در زنان چگونه اتفاق می افتد؟علت و درمان

    اختلال ارگاسم تاخیری یا آنورگاسمی، نادر یا غایب، یا ارگاسم با شدت کمتر پس از برانگیختگی جنسی و تحریک جنسی کافی است. زنانی که مشکلات ارگاسم دارند و در مورد این مشکلات احساس ناراحتی زیادی می کنند ممکن است به آنورگاسمی مبتلا شوند.

    در میان همه زنان، فراوانی و شدت ارگاسم متفاوت است. همچنین، برای هر فردی، ارگاسم می تواند از زمانی به زمان دیگر متفاوت باشد. نوع و میزان تحریک مورد نیاز برای رسیدن به ارگاسم نیز متفاوت است.

    عوامل متعددی ممکن است منجر به آنورگاسمی شود. اینها شامل مسائل مربوط به رابطه یا صمیمیت، عوامل فرهنگی، شرایط فیزیکی یا پزشکی و داروها می شود. درمان ها می تواند شامل آموزش در مورد تحریک جنسی، دستگاه های تقویت جنسی، درمان فردی یا زوجی و دارو باشد.

    اختلال ارگاسم

    اختلال ارگاسم زنان اصطلاح دیگری برای طیف مشکلات ارگاسم است. کلمه آنورگاسمی به طور خاص به عدم توانایی به ارگاسم اشاره دارد، اما به عنوان مختصر اختلالات ارگاسم زنان نیز استفاده می شود.

    علائم اختلال ارگاسم

    ارگاسم اوج احساس لذت شدید در پاسخ به فعالیت جنسی تحریک کننده است.

    دخول واژینال در حین رابطه جنسی به طور غیر مستقیم باعث تحریک کلیتوریس می شود. اما ممکن است این تحریک کافی برای ارگاسم نباشد.بسیاری از زنان ممکن است برای رسیدن به ارگاسم نیاز به تحریک مستقیم دستی یا دهانی کلیتوریس داشته باشند.

    آنورگاسمی یا اختلال ارگاسم زنان به تجربه هر یک از این موارد به شکل قابل توجهی تعریف می شود:

    • ارگاسم تاخیری
    • عدم ارگاسم
    • ارگاسم کمتر
    • ارگاسم با شدت کمتر

    آنورگاسمی نیز می تواند باشد:

    مادام العمر، اگر هرگز به ارگاسم نرسیده اید.
    اکتسابی، اگر مشکلات جدیدی در ارگاسم دارید.
    وضعیتی، اگر فقط در شرایط خاص، با انواع خاصی از تحریکات یا با شرکای خاص مشکل ارگاسم دارید.
    تعمیم یافته، اگر در هر شرایطی مشکل ارگاسم دارید.
    زنانی که همیشه در طول روابط جنسی به ارگاسم نمی رسند ممکن است آن را ناراحت کننده نبینند. در این صورت عدم ارگاسم اختلال محسوب نمی شود.

    چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

    اگر نگران زندگی جنسی خود هستید، به خصوص اگر در مورد توانایی خود برای رسیدن به ارگاسم نگران هستید، با متخصص مراقبت های بهداشتی خود صحبت کنید.

    علت اختلال ارگاسم

    برانگیختگی جنسی و ارگاسم واکنش های پیچیده ای به عوامل مختلف فیزیکی، عاطفی، حسی و روانی است.مشکلات در هر یک از این زمینه ها می تواند بر توانایی شما برای ارگاسم تأثیر بگذارد.

    عوامل فردی و روانی

    تجارب گذشته، رفتارها، پس زمینه یا رفاه ذهنی ممکن است به مشکلات ارگاسم کمک کند. این موارد عبارتند از:

    سوء استفاده جنسی یا عاطفی در گذشته
    عدم آگاهی در مورد تحریک یا تعاملات جنسی
    تصویر بدن ضعیف
    احساس گناه یا خجالت در مورد رابطه جنسی
    باورهای فرهنگی یا مذهبی در مورد رابطه جنسی
    عوامل استرس زا، مشکلات مالی یا از دست دادن یکی از عزیزان
    شرایط سلامت روان، مانند اضطراب یا افسردگی

    عوامل رابطه

    مشکلات با شریک جنسی شما ممکن است عواملی در ایجاد مشکلات ارگاسم باشد. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

    فقدان صمیمیت عاطفی
    درگیری های حل نشده
    ارتباط ضعیف نیازها و ترجیحات جنسی
    خیانت یا نقض اعتماد
    خشونت شریک صمیمی
    اختلال عملکرد جنسی شریک، چنین شریک مرد مبتلا به اختلال نعوظ

    علت فیزیکی اختلال ارگارسم

    طیف گسترده ای از بیماری ها، تغییرات فیزیکی و داروها می توانند در ارگاسم اختلال ایجاد کنند:

    شرایط بهداشتی: شرایط طولانی مدت،مانند دیابت، مثانه بیش فعال یا مولتیپل اسکلروزیس، ممکن است در اختلالات ارگاسم نقش داشته باشند یا آنها را پیچیده کنند.

    درمان های زنان: آسیب بافتی ناشی از جراحی های زنان، مانند هیسترکتومی یا جراحی سرطان، ممکن است بر توانایی ارگاسم تأثیر بگذارد.

    داروها: بسیاری از داروهای تجویزی و بدون نسخه می توانند ارگاسم را مهار کنند، از جمله داروهای فشار خون، داروهای ضد روان پریشی، آنتی هیستامین ها و داروهای ضد افسردگی – به ویژه مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI)

    الکل و سیگار کشیدن: الکل سیستم عصبی را سرکوب می کند و ممکن است توانایی ارگاسم را مختل کند. سیگار می تواند جریان خون را در اندام های جنسی شما محدود کند و بر توانایی شما برای ارگاسم تأثیر بگذارد.

    تغییرات مرتبط با افزایش سن در بدن تغییرات در بدن پس از یائسگی یا بعد از آن ممکن است به انواع مختلفی از اختلالات جنسی کمک کند.

    اختلالات جنسی مرتبط

    زنانی که آنورگاسمی را تجربه می کنند ممکن است یک یا چند مشکل جنسی مرتبط داشته باشند. اینها ممکن است به مشکل ارگاسم کمک کنند یا آن را پیچیده کنندمانند:

    مشکلات در تحریک جنسی
    تمایل کم یا بدون تمایل به رابطه جنسی
    درد ناشی از رابطه جنسی یا سایر تحریکات جنسی
    خشکی واژن یا فرج
    سفت شدن غیرارادی واژن که واژینیسموس نامیده می شود.

    عوامل خطر

    • سطح تحصیلات پایین
    • درآمد کم
    • سلامت ضعیف
    • افسردگی و سایر شرایط سلامت روان
    • سابقه تروما، مانند سوء استفاده جنسی

    تشخیص اختلال ارگاسم

    اگر فکر می کنید که اختلال ارگاسم دارید، باید با پزشک خود قرار ملاقات بگذارید. پزشک شما قادر خواهد بود وضعیت شما را تشخیص دهد و یک برنامه درمانی مناسب ارائه دهد. کمک گرفتن از پزشک بهترین راه برای اطمینان از اینکه می توانید دوباره از فعالیت جنسی لذت ببرید.

    در طول ویزیت، پزشک سوالاتی در مورد سابقه جنسی شما می پرسد و معاینه فیزیکی انجام می دهد. پاسخ‌ها و نتایج امتحان شما می‌تواند دلایل زمینه‌ای اختلال ارگاسمی را نشان دهد و می‌تواند به شناسایی عوامل دیگری که ممکن است در ایجاد بیماری شما نقش دارند کمک کند.

    ممکن است پزشک شما را برای معاینه بعدی به متخصص زنان ارجاع دهد. متخصص زنان می تواند درمان های بیشتری را برای اختلال ارگاسم توصیه کند.

    درمان اختلال ارگاسم

    درمان اختلال ارگاسم به علت این بیماری بستگی دارد. ممکن است لازم باشد:

    درمان هر گونه بیماری زمینه ای
    تعویض داروهای ضد افسردگی
    درمان شناختی رفتاری (CBT) یا جنسی درمانی داشته باشید
    افزایش تحریک کلیتورال در هنگام خودارضایی و مقاربت جنسی
    مشاوره زوجین یکی دیگر از گزینه های درمانی محبوب است. یک مشاور به شما و شریک زندگیتان کمک می کند تا با هر گونه اختلاف یا درگیری که ممکن است داشته باشید، مقابله کنید. این می تواند مسائلی را که هم در رابطه و هم در اتاق خواب رخ می دهد حل کند.

    در برخی موارد ممکن است از هورمون درمانی استروژن استفاده شود. استروژن می تواند به افزایش میل جنسی یا میزان جریان خون به اندام تناسلی برای افزایش حساسیت کمک کند. هورمون درمانی استروژن ممکن است شامل مصرف یک قرص، پوشیدن چسب یا استفاده از ژل بر روی اندام تناسلی باشد. تستوسترون درمانی یک گزینه دیگر است. با این حال، سازمان غذا و داروی ایالات متحده آن را برای درمان اختلال ارگاسم در زنان تایید نکرده است.

    برخی از محصولات بدون نسخه (OTC) و مکمل های غذایی نیز ممکن است به زنان مبتلا به اختلال ارگاسم کمک کند. روغن های تحریک کننده مانند Zestra، کلیتوریس را گرم کرده و تحریک را افزایش می دهد. استفاده از این روغن ها در طول رابطه جنسی و خودارضایی ممکن است مفید باشد.

    قبل از استفاده از هر گونه فرآورده یا داروی OTC حتما با پزشک خود صحبت کنید. آنها ممکن است باعث واکنش آلرژیک شوند یا با داروهای دیگری که مصرف می کنید تداخل داشته باشند.

    خلاصه

    ناتوانی در ارگاسم می تواند ناامید کننده باشد و ممکن است بر رابطه شما تأثیر بگذارد. با این حال، ممکن است با درمان مناسب بتوانید به اوج برسید. مهم است بدانید که شما تنها نیستید. بسیاری از زنان در مقطعی از زندگی خود با اختلال ارگاسم مواجه می شوند.

    اگر اختلال عملکرد ارگاسمی دارید، ممکن است درمان را بسیار مفید بدانید. بخشی از درمان فردی یا زوجی بر نحوه نگرش شما به رابطه جنسی متمرکز است. ملاقات با یک درمانگر می تواند به شما و همسرتان کمک کند تا در مورد نیازها و خواسته های جنسی یکدیگر بیشتر بدانید.

    همچنین به مسائل مربوط به رابطه یا استرس های روزمره که ممکن است در ناتوانی شما در رسیدن به ارگاسم نقش داشته باشد، رسیدگی می کند. رفع این دلایل زمینه ای می تواند به شما در رسیدن به ارگاسم در آینده کمک کند.

  • اصول تغذیه سالم و نظم قاعدگی | غذاهای مفید برای قاعدگی منظم و بهبود سلامت زنان

    اصول تغذیه سالم و نظم قاعدگی | غذاهای مفید برای قاعدگی منظم و بهبود سلامت زنان

    قاعدگی یا همان پریودی تغییرات هورمون های زنانه بسیار متفاوت هستند و در معرض نوسانات قابل توجهی هستند که می تواند تأثیر گسترده ای داشته باشد. چرخه ماهانه قاعدگی و در واقع تغییرات هورمونی چشمگیر که در دوران یائسگی مشاهده می شود، به این معنی است که زنان می توانند در طول ماه و در طول سال ها نوسانات شدیدی را تجربه کنند. چنین نوسانات هورمونی می تواند بر سلامتی تأثیر بگذارد، از سطح انرژی گرفته تا خلق و خو، باروری و سلامت استخوان.

    رژیم غذایی و هورمونی

    تعامل بین رژیم غذایی و هورمون‌ها چند لایه است، اما اساساً ما به مواد مغذی خاصی برای عملکرد طبیعی هورمون‌ها و سیستم تولید مثل نیاز داریم و این ممکن است در طول عمر ما تغییر کند.

    برخی از مواد مغذی نقش کلیدی را برای هورمون‌های خاص بازی می‌کنند، و علاقه‌ای به ایده «تعادل» هورمون‌ها وجود دارد. اما باز هم، تداخل پیچیده بین رژیم غذایی و هورمون ها به این معنی است که هیچ رویکردی برای همه وجود ندارد.

    تغذیه سالم در قاعدگی به بهبود نظم قاعدگی شما کمک میکند.خوردن برخی غذاها در دوران پریود، از جمله میوه و سبزیجات برگدار، ممکن است علائم را کاهش دهد، در حالی که برخی دیگر، مانند غذاهای تند و گوشت قرمز، ممکن است علائم را شدیدتر کنند.

    ویتامین E

    یکی دیگر از آنتی اکسیدان های قوی است و می تواند به حفظ سطح طبیعی هورمون در زنان کمک کند. به طور خاص پیشنهاد شده است که می تواند در ایجاد پوشش سالم رحم برای بارداری مفید باشد و ممکن است در مدیریت علائم یائسگی نقش داشته باشد. از آجیل، دانه‌ها، آووکادو، ماهی‌های روغنی و سبزیجات برگ‌دار به دلیل داشتن ویتامین E لذت ببرید.

    ویتامین C و ویتامین B6

    هر دو نقش مهمی در تولید پروژسترون دارند، هورمونی که برای باروری، بارداری و متعادل کردن استروژن در نیمه دوم چرخه قاعدگی شما مهم است. لازم به ذکر است که بهترین راه برای اطمینان از تولید پروژسترون کافی در زنان پیش از یائسگی، حمایت از تخمک گذاری سالم است. مدیریت استرس نیز در اینجا یک نکته کلیدی است.

    علائم قاعدگی

    بسیاری از افراد در دوران قاعدگی علائم ناراحت کننده ای دارند. برخی از غذاها و نوشیدنی ها می توانند این علائم را کاهش دهند، در حالی که برخی دیگر می توانند آنها را بدتر کنند. این علائم عبارتند از:

    • گرفتگی شکم
    • سردرد
    • حالت تهوع
    • خستگی
    • نفخ
    • تغییرات خلقی
    • اسهال

    اگر هر یک از این علائم را تجربه کردید، افزودن برخی غذاها و نوشیدنی ها به رژیم غذایی و حذف برخی دیگر ممکن است به شما کمک کند احساس بهتری داشته باشید.

    در دوران قاعدگی چی بخوریم

    آب

    نوشیدن آب زیاد همیشه مهم است و این امر به ویژه در دوران پریود شما صادق است. هیدراته ماندن می تواند شانس ابتلا به سردردهای ناشی از کم آبی را که یکی از علائم رایج قاعدگی است، کاهش دهد.

    نوشیدن آب زیاد نیز می تواند مانع از احتباس آب و نفخ شود.

    میوه

    میوه های سرشار از آب، مانند هندوانه و خیار، برای هیدراته ماندن عالی هستند.

    میوه‌های شیرین می‌توانند به شما کمک کنند میل به شکر را بدون خوردن قندهای تصفیه‌شده زیاد مهار کنید، که می‌تواند باعث افزایش سطح گلوکز شود.

    مصرف سبزیجات سبز برگ در دوران قاعدگی

    کاهش سطح آهن در طول قاعدگی معمولی است، به خصوص اگر جریان قاعدگی شما سنگین باشد. این می تواند منجر به خستگی، درد بدن و سرگیجه شود.

    سبزیجات برگ سبز مانند کلم پیچ و اسفناج می توانند سطح آهن شما را افزایش دهند. اسفناج همچنین سرشار از منیزیم است.

    زنجبیل برای قاعدگی

    یک فنجان گرم چای زنجبیل می تواند علائم خاصی از قاعدگی را بهبود بخشد. زنجبیل دارای اثرات ضد التهابی است که می تواند درد عضلات را تسکین دهد.

    زنجبیل همچنین ممکن است حالت تهوع را کاهش دهد. مطالعات اندکی این را تایید می کنند، اما یک مطالعه در سال 2018 نشان داد که زنجبیل به طور موثری تهوع و استفراغ را در سه ماهه اول بارداری کاهش می دهد.

    البته زیاد زنجبیل مصرف نکنید: مصرف بیش از 4 گرم در یک روز می تواند باعث سوزش معده و معده درد شود.

    مرغ

    مرغ یکی دیگر از مواد غذایی غنی از آهن و پروتئین است که می توانید به رژیم غذایی خود اضافه کنید. پروتئین برای سلامت کلی ضروری است و می تواند به شما کمک کند در طول قاعدگی سیر و سیر بمانید و هوس ها را کاهش دهید.

    ماهی

    ماهی سرشار از آهن، پروتئین و اسیدهای چرب امگا 3 است و یک مکمل مغذی است. مصرف آهن با کاهش سطح آهنی که ممکن است در دوران قاعدگی تجربه کنید، مقابله می کند.

    یک مطالعه در سال 2014 نشان داد که امگا 3 همچنین می تواند افسردگی را کاهش دهد. برای کسانی که تغییرات خلقی و افسردگی را در حوالی قاعدگی تجربه می کنند، امگا 3 ممکن است مفید باشد.

    زردچوبه

    زردچوبه به عنوان یک ادویه ضد التهاب شناخته می شود و کورکومین ماده اصلی فعال آن است. یک مطالعه در سال 2015 به بررسی اثرات کورکومین بر علائم PMS پرداخت و نشان داد افرادی که کورکومین مصرف می‌کنند علائم شدیدتری داشتند.

    شکلات تلخ

    یک میان وعده خوشمزه و مفید، شکلات تلخ سرشار از آهن و منیزیم است.

    یک مطالعه در سال 2010 نشان داد که منیزیم شدت علائم PMS را کاهش می دهد. طبق یک مطالعه در سال 2015، افراد مبتلا به کمبود منیزیم بیشتر احتمال دارد علائم PMS شدید داشته باشند.

    آجیل

    اکثر آجیل ها سرشار از اسیدهای چرب امگا 3 هستند و منبع عالی پروتئین هستند. آنها همچنین حاوی منیزیم و ویتامین های مختلف هستند.

    اگر نمی خواهید آجیل را به تنهایی بخورید، کره آجیل یا شیر آجیلی را امتحان کنید یا این مواد را به اسموتی ها اضافه کنید.

    روغن بذر کتان برای قاعدگی

    یک مطالعه کوچک در سال 2015 نشان داد که مصرف روغن بذر کتان یبوست را که یکی از علائم رایج قاعدگی است، تسکین می دهد. با این حال، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است تا نشان دهد روغن بذر کتان چگونه می تواند سلامت دستگاه گوارش را بهبود بخشد.

    کینوا

    کینوا سرشار از مواد مغذی مانند آهن، پروتئین و منیزیم است. همچنین بدون گلوتن است، بنابراین یک غذای عالی برای مبتلایان به بیماری سلیاک است.

    عدس و لوبیا

    عدس و لوبیا سرشار از پروتئین هستند، بنابراین جایگزین گوشت خوبی برای گیاهخواران هستند. آنها همچنین سرشار از آهن هستند، که اگر سطح آهن شما کم باشد، آنها را به رژیم غذایی شما اضافه می کند.

    ماست

    بسیاری از افراد در طول یا بعد از پریود خود دچار عفونت قارچی می شوند.

    اگر مبتلا به عفونت های قارچی می شوید، غذاهای غنی از پروبیوتیک مانند ماست می توانند باکتری های “خوب” واژن شما را تغذیه کنند و ممکن است به شما در مبارزه با عفونت ها کمک کنند. ماست همچنین سرشار از منیزیم و سایر مواد مغذی ضروری مانند کلسیم است.

    توفو

    توفو که از دانه های سویا تهیه می شود، منبع محبوبی از پروتئین برای گیاهخواران است. همچنین سرشار از آهن، منیزیم و کلسیم است.

    چای نعناع فلفلی

    یک مطالعه در سال 2016 نشان می دهد که چای نعناع می تواند علائم PMS را تسکین دهد. به طور خاص، می تواند دردهای قاعدگی، حالت تهوع و اسهال را تسکین دهد.

    چه چیزهایی را در دوران قاعدگی محدود یا اجتناب کنیم؟

    نمک کم مصرف کنید

    مصرف زیاد نمک منجر به احتباس آب می شود که می تواند منجر به نفخ شود. برای کاهش نفخ، از افزودن نمک به غذاها و غذاهای بسیار فرآوری شده که حاوی مقدار زیادی سدیم هستند، خودداری کنید.

    شکر

    مصرف قند در حد اعتدال اشکالی ندارد، اما خوردن بیش از حد آن می تواند باعث افزایش انرژی و به دنبال آن منجر به بی حال شدن فرد شود. این می تواند خلق و خوی شما را بدتر کند.

    اگر در طول دوره قاعدگی خود احساس افسردگی یا اضطراب می کنید، مشاهده میزان مصرف قند می تواند به تنظیم خلق و خوی شما کمک کند.

    قهوه

    کافئین می تواند باعث احتباس آب و نفخ شود. همچنین می تواند سردرد را تشدید کند. اما ترک کافئین نیز می تواند باعث سردرد شود، بنابراین اگر عادت به نوشیدن چند فنجان در روز دارید، قهوه را به طور کامل قطع نکنید.

    قهوه همچنین ممکن است باعث مشکلات گوارشی شود. اگر در طول قاعدگی خود تمایل به اسهال دارید، کاهش مصرف قهوه می تواند به جلوگیری از این امر کمک کند.

    اجتناب الکل در دوران قاعدگی

    الکل می تواند تعدادی از اثرات منفی بر بدن شما داشته باشد که می تواند علائم پریود شما را تشدید کند.

    به عنوان مثال، الکل می تواند شما را کم آب کند، که می تواند سردرد را بدتر کرده و باعث نفخ شود. همچنین می تواند منجر به مشکلات گوارشی مانند اسهال و حالت تهوع شود.

    بعلاوه، خماری می تواند برخی از علائم مشابهی را که در طول قاعدگی شما رخ می دهد، ایجاد کند، از جمله:

    • سردرد
    • حالت تهوع
    • استفراغ کردن
    • اسهال
    • خستگی

    محدود کردن غذاهای تند در دوران قاعدگی

    بسیاری از مردم متوجه می شوند که غذاهای تند معده آنها را ناراحت می کند و باعث اسهال، معده درد و حتی حالت تهوع می شود.

    اگر معده شما برای تحمل غذاهای تند مشکل دارد یا اگر عادت به خوردن آنها ندارید، بهتر است در طول دوره قاعدگی از مصرف آنها اجتناب کنید.

    محدودکردن گوشت قرمز دردوران قاعدگی

    گوشت قرمز ممکن است سرشار از آهن باشد، اما پروستاگلاندین بالایی نیز دارد.

    در طول قاعدگی، بدن شما پروستاگلاندین تولید می کند. این ترکیبات به انقباض رحم شما و خلاص شدن از شر دیواره رحم کمک می کند و در نتیجه جریان قاعدگی شما ایجاد می شود. با این حال، سطوح بالای پروستاگلاندین باعث گرفتگی عضلات می شود.

    خوردن این غذاها می تواند باعث حالت تهوع، یبوست یا اسهال شود که تنها زمانی که پریود دردناکی دارید به ناراحتی شما می افزاید.

    غذاها و نوشیدنی هایی که برای افزودن یا اجتناب و انتخاب می کنید تا حد زیادی به علائم خاص و حساسیت های غذایی شما بستگی دارد.

    اگر قاعدگی‌های شما به‌خصوص دردناک است یا باعث می‌شود عملکردتان با مشکل مواجه شود، یک قرار ملاقات با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی را در نظر بگیرید. این می تواند نشانه ای از یک بیماری زمینه ای باشد که نیاز به درمان دارد.

    آیا رژیم غذایی می تواند مشکلات هورمونی قاعدگی را درمان کند؟

    رژیم غذایی می تواند نقش مهمی در مدیریت عدم تعادل هورمونی و علائم مرتبط با آن داشته باشد. به طور کلی، یک رژیم غذایی متعادل و غنی از غذاهای کامل، از جمله میوه‌ها، سبزیجات، پروتئین‌های بدون چربی، چربی‌های سالم و غلات کامل ممکن است بر سلامت هورمون‌های قاعدگی تأثیر مثبت بگذارد.

    علاوه بر این، محدود کردن غذاهای فرآوری شده و مصرف بیش از حد قند ممکن است به تثبیت سطح انسولین کمک کند و به طور غیرمستقیم بر تعادل هورمونی تأثیر بگذارد.

    ملاحظات غذایی هنگام مدیریت شرایط مرتبط با هورمون مانند آندومتریوز، PCOS، آمنوره هیپوتالاموس، ناباروری و گذار به یائسگی مهم هستند.

    برای کمک به هورمون های بارداری چه بخوریم؟

    در دوران بارداری، هورمون های جنسی به وفور در گردش هستند، بنابراین پیروی از توصیه هایی در مورد یک رژیم غذایی متعادل برای بارداری به شما برای حمایت از هورمون های بارداری کمک می کند. تحقیقات در مورد چگونگی تأثیر غذا بر هورمون ها در بارداری محدود است، اگرچه ملاحظات خاصی در مورد دیابت بارداری اعمال می شود.

    برای کمک به هورمون های یائسگی چه بخوریم؟

    در دوران گذار به یائسگی، نوسانات هورمونی می تواند منجر به علائم مختلفی شود. به طور کلی، پروژسترون کاهش می یابد، ممکن است شروع به حذف دوره های قاعدگی کنید، و استروژن، در حالی که به طور کلی در حال کاهش است، می تواند در برخی از چرخه ها به طور قابل توجهی افزایش یابد. در حالی که هیچ راه حلی برای همه وجود ندارد، ادامه داشتن یک رژیم غذایی متعادل کلیدی است و رویکردهای خاصی وجود دارد که ممکن است در مدیریت برخی علائم مفید باشد.

    تغذیه و رژیم غذایی برای سلامت هورمونی

    تغذیه و رژیم غذایی فاکتور مهمی هنگام در نظر گرفتن سلامت هورمونی زنانه است، اگرچه موضوعی بزرگ با تفاوت های ظریف است. هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری وجود دارد، و ادعاهای زیادی در مورد سلامت غذا و هورمون وجود دارد که ممکن است توسط علم پشتیبانی نشود.

    همچنین مهم است که توجه داشته باشید که مسائل هورمونی یکنواخت نیستند و به مرحله زندگی، شرایط سلامتی و نقطه ای که در آن در چرخه قاعدگی خود قرار دارید بستگی دارد.

    به طور کلی، با پذیرش یک رژیم غذایی غنی از مواد مغذی و متنوع، زنان ممکن است بتوانند از رفاه بهتری برخوردار شوند و تأثیر مسائل هورمونی را کاهش دهند.